DEEL 2: Dansen met de Swazi's

Vandaag een rustige dag op het programma. We vertrekken naar Swaziland, een apart landje binnen Zuid-Afrika. Het weer is mistig, zwaar bewolkt en niet al te warm. Onderweg passeren we de grenspost (in en uit). Terloops nog een toiletbezoek in 'Niemandsland'. We lopen een poort voorbij en daar staat een prachtige dame in kleurrijke traditionele klederdracht. We vragen haar of we een foto mogen nemen en ze poseert gewillig voor onze talrijke lenzen.
Toch krijgen wij onderweg regelmatig het gevoel dat wijzelf de attractie zijn, en zeker hier in deze arme streek. Als we bijvoorbeeld kleine dorpjes passeren, dan kijken vooral de kinderen hiervan op. Ze zijn het uiteraard niet gewoon dat hier bussen voorbij komen. Zij moeten allemaal gemiddeld 6 km te voet afleggen naar hun school! De kinderen kunnen hier niet rekenen op openbaar vervoer zoals bij ons, en op een lift al evenmin. Vaak zie je kindjes van amper 6 jaar oud in de gietende regen rakelings langs de snelweg lopen. Levensgevaarlijk en ongezien voor ons, maar hier is het doodgewoon.
Ik ben blij dat ik weer enkele stempels bij heb in mijn paspoort, helaas staat eentje er maar voor de helft op. Foei!

Onderweg zien we een waaier aan landschappen: dorpjes wisselen elkaar af met weids uitgestrekte, heuvelachtige en kleurrijke panorama's. De kleur geel domineert, en overal tref je koeien. Af en toe een marktje. Onder de bomen rusten enkele mannen. We trekken hoger en hoger de wolken in, tot wel 2000 meter hoogte. Een beproeving voor mijn oren! Op den duur wordt het landschap mistig en vage silhouetten tekenen zich af.
We houden even halt bij het Magugadam, en het stuwmeer dat er achter ligt. Volgens onze gids is het een indrukwekkende dam, die je nergens ter wereld ziet. Het is inderdaad wat anders dan ons meer van Bütgenbach, vooral omwille van de bergachtige omgeving. Vissen mag je hier enkel en alleen met een geldige vergunning, of anders word je stante pede als een echte schelm in de boeien geslagen en naar de gevangenis gevoerd (zoals we onderweg ook echt gezien hebben).

Voor onze lunch stoppen we bij een prachtige plek: een glasfabriek 'Ngwenya Glass'. De omgeving is werkelijk prachtig en er lopen ook veel pauwen rond. Ik eet er een eenvoudige sandwich met kaas en ham. Het is boeiend om tijdens de resterende tijd een kijkje te mogen nemen in de aangrenzende glasfabriek. Iedereen heeft er een aparte taak. In de plaatselijke winkel zijn heel wat mooie creaties te bewonderen. Ik heb wijselijk niets gekocht, want dat komt anders niet goed met mijn 'overvolle' bagage.

Daarna rijden we, in de vroege namiddag, naar ons hotel: 'Lugogo Sun'. Een groot verschil met onze accommodatie in Kruger! Ik ben één van de gelukzakken, want ik heb zicht op de prachtige tuin en het zwembad (en niet op de drukke straatkant met de bussen), én er is zelfs een klein balkonnetje.
Het avondbuffet is ook hier 'uitstekend' te noemen: overvloedig! Er is bijvoorbeeld ook de mogelijkheid om vlees, groenten en noodles te kiezen en live te laten wokken. De Aziatische keuken neemt hier een prominente plek in. Ik heb iedereen van de groep ginder getoond dat ik een grote eter ben.
's Avonds na de maaltijd word ik plots overvallen door een oogmigraineaanval. De laatste aanval dateert alweer van 4 maanden geleden, maar dit heeft ongetwijfeld te maken met de onregelmatigheid van mijn bioritme en de vermoeidheid van de laatste dagen. Tsja,... ik heb al deze vervelende gezondheidskwaaltjes geërfd van mijn papa vrees ik. We kruipen allemaal lekker op tijd in ons bed. Gelukkig moeten we 's ochtends niet te vroeg op. Intussen heb ik ook al twee prachtige munten van dit land verzameld. Een mooi souvenier voor in mijn fotoalbum.

Op donderdag 18 oktober is mijn allerliefste metekindje Amber jarig. 3 jaar oud! 'Gelukkige verjaardag, lieve schat!'

Op een ietwat 'comfortabel' uur mogen opstaan doet deugd. Vandaag staat er immers heel wat op het programma. Het ontbijtbuffet is ook al zo enorm uitgebreid, dus we hebben zeker niet te klagen. Ik heb mijn stunt van die ochtend klaar: een 'rauw' ei kapot slaan zonder te morsen. Gelukkig voor mij blijft alles mooi op mijn bord. Ik grap tegen de anderen dat ik dan maar van kunstrichting moet veranderen. Voortaan alleen maar conceptual art. ;)

Vandaag komen we wat meer te weten over hoe de Swazi's leven. Hiervoor trekken we met de bus naar 'Swazi Cultural Village'. Hier staan nog authentieke hutten van een traditionele familie. We rijden over een nieuwe geasfalteerde weg en de kinderen zwaaien allemaal naar ons. We voelen ons echt 'toeristen'. Het weer is zwaar bewolkt, maar gelukkig voor ons van korte duur.
Een vriendelijke man, getooid in de traditionele kledij, wacht ons op en leidt ons door het dorp. De omheining met de hoeveelheid horizontale palen rondom maken duidelijk met welk soort ruimte we hier te maken hebben.
Te beginnen met de hut van de medicijnman. Vervolgens komt de kookplaats aan bod. We maken ook kennis met de woning van de grootmoeder, een belangrijk persoon naast het stamhoofd. Elk gezin heeft drie hutten: één om te koken, één om bier te brouwen en één om te slapen. We komen heel wat zaken te weten over de structuur van deze gemeenschap, hun leefwijze en gebruiken.
Vervolgens worden we getrakteerd op enkele dansen in combinatie met zang. Deze show heeft bijna een half uur geduurd. Nu snap ik ook hoe het komt dat al die dansers zo gespierd zijn. Zo'n goede conditie vergt heel wat training! Halverwege word ik door één van de mannelijke dansers uitgenodigd om mee te dansen. Geduldig legt hij mij de stappen hardop uit, want aan mij is helaas geen groot danser verloren gegaan. 1 links, 3 rechts, vier links,... Het lijkt wel een breiwerk. Ik begin het nog leuk te vinden op den duur. Onvergetelijk!

Meteen daarna gaan we een kijkje nemen naar de Mantenga watervallen, op een kleine 10 minuten wandelen van het dorp. Overigens een prachtige plek om mooie wandelingen te maken. Swaziland spreekt mij tot hiertoe alvast geweldig aan.
Hierna gaan we nog even terug naar ons hotel om ons op te frissen. Omstreeks 13 uur gaan we lunchen op een mooie plek waar onder andere kaarsen (= swazicandles) worden verkocht. Ik heb er een klein olifantje gekocht (een kaars weliswaar ;)). De lunch bestaat uit een heerlijke maaltijdsoep met brood en toast. Méér dan voldoende voor 's middags. We krijgen de kans om de plaatselijke winkeltjes te ontdekken. Ik ben uiteindelijk blij dat ik toch een typisch souvenier uit Swaziland heb gekocht.

Na de lunch rijden we meteen door naar het Mlilwane Wildlife Sanctuary. De zon schijnt volop en er zijn slechts enkele wolkensluiers, bij een aangename temperatuur van 23°celcius. Ideaal weer voor een bushwandeling. De gids vertelt ons veel over de soorten planten en bomen die er groeien. Veel van de aanwezige planten zijn eetbaar en/of hebben een geneeskrachtige werking. Zo is er bijvoorbeeld ook munt te vinden.
De wandeling gaat door open velden, een stukje bos op het einde, en duurt ongeveer twee uur. Ik voel mij volledig in mijn element. De dieren lopen hier vrij rond, op slechts enkele meters van ons vandaan. Ik adem de zuivere lucht enkele keren diep in door mijn neus. Het doet ongelooflijk veel deugd. De zon gaat al onder, en nu zijn de schaduwen en schakeringen op hun mooist. Ik profiteer ervan om nu nog enkele mooie foto's te nemen. De avond wordt afgesloten met, hoe kan het ook anders, een 'fantastisch' buffet.

 Welcome in Swaziland!

 Swazi Cultural Village: de hut van de medicijnman, met vooraan een kruidentuintje

  Swazi Cultural Village: Swazi dans- en zangshow, heel intensief!

  Swazi Cultural Village: Swazi dans- en zangshow

  Swazi Cultural Village: Swazi dans- en zangshow, met mezelf in actie

 Swaziland: op de achtergrond de Mantenga Falls

één van de vele beschilderde huizen in het straatbeeld van Swaziland

 ...een wel héél bijzondere spiegel in een plaatselijk toilet!

een bushwalk in het prachtige, uitgestrekte en rustgevende Mlilwane Nature Reserve (Swaziland)

  enkele sfeerbeelden van de omgeving...

 termietenheuvel (met onze gids ter plaatse)

 close-up van een krokodil

 let op de weerspiegeling in het water!

 let op de wolken!
 

 ...nog enkele sfeerfoto's van Mlilwane

 ...de avond valt, en dat zorgt voor diepe contrasten

"The rest of us will be forgotten, never Judy!"

Het begon ooit als kind met de filmklassieker 'The Wizard of oz', maar in de loop der jaren is deze film uiteindelijk helemaal onderaan beland op mijn steeds verder uitdijende lijst (waar maar geen einde aan lijkt te komen). Deze film hoort, kortom, al lang niet meer thuis in mijn top tien. De werkelijke 'fascinatie' voor deze rasperfomer/kunstenaar begon toen ik een jaar of negen was. Mijn vader wees naar het televisiescherm (welke film het was kan ik mij niet meer herinneren), en zei tegen mij: "Dat is Judy Garland". Pas veel later ontdekte ik hoe veelzijdig en multigetalenteerd Judy Garland  eigenlijk was. Het is een duizelingwekkend, compleet oeuvre.

Nog steeds sijpelt er beetje bij beetje nieuwe informatie binnen, maar er valt voor mij (en waarschijnlijk vele anderen) nog zó indrukwekkend veel meer te ontdekken op het wereldwijde web van deze fantastische allround artiest/performer.
Daarbuiten, in het echte leven, liggen er nog heel wat favoriete plaatsen in het verschiet op het continent Amerika om te bezoeken: bijvoorbeeld het Judy Garland Museum in Grand Rapids, Minnesota (haar geboorteplaats), het befaamde Grauman's Chinese Theatre in Hollywood Boulevard en het Ferncliff Cemetery in Hartsdale, New York, ...en verder de vele, ontelbare plaatsen in Londen (waar ze de laatste jaren van haar té korte leven leefde en werkte). 
Wat had ik er veel voor gegeven om  tenminste één van haar concerten live mee te mogen maken in London Carnegie Hall, maar het heeft helaas niet mogen zijn...

Het leven van Judy Garland bestaat eigenlijk uit twee grote helften: haar (film)jaren bij Metro-Goldwyn-Mayer, en nadien (met als belangrijkste constante) de concertjaren als solozangeres in Londen. Ik vind beide fases in haar leven zéér interessant, maar mijn voorkeur gaat uit naar 'de tweede helft' van haar carrière, wellicht omdat dit de echte 'Judy Garland', bijgenaamd 'the voice' is.

Ik ben ook een bijzonder grote fan van de 'Judy Garland Show collection', een serie afleveringen met muzikale gasten in verschillende episodes.
Eerder op deze blog schreef ik er al eens een kort artikel over. Momenteel ben ik aan het sparen voor de twee DVD-boxen, volume 1 en 2. DUS als iemand weet via welke weg ik deze kan vinden (want ze zijn blijkbaar moeilijk verkrijgbaar), laat het mij dan zeker weten!
De reeks telt in totaal 26 afleveringen, allemaal opgenomen gedurende de jaren 1963-1964 op de Amerikaanse televisiezender CBS. 
Als allereerste gast om haar show te openen, koos Judy Garland niemand minder dan haar (inmiddels ook betreurde) oude vriend Mickey Rooney. Sinds hun laatste duet 'I wish I were in love again' voor de musical 'Words and music' in 1948, gingen ze hun eigen leven en hadden niet meer samen opgetreden tot deze gelegenheid. 
Tot voor kort ontdekte ik dat Mickey Rooney, kort na het overlijden van Judy Garland, speciaal voor haar een lied heeft geschreven en gecomponeerd: 'Judy'. Het ontroerde mij zo dat ik het hier, op de laatste dag van dit jaar, op mijn blog publiceer. Het doet deugd te weten dat ze (jeugd)vrienden had die ECHT om haar gaven. Een mooie quote van Mickey Rooney: "She more then acted her lyrics, she lived them!"
Een mooie ode aan een legendarisch talent van een al even legendarisch talent.

...Of, naar een quote van wijlen Frank Sinatra: "The rest of us will be forgotten, never Judy." En dat is niet meer dan de waarheid, lijkt mij.

Om af te sluiten nog even een kort nieuwjaarslijstje van enkele van mijn favoriete songs (so far!) van Judy Garland:

*'The man that got away'
*'West Side Story Medley' - Judy Garland and Vic Damone
*'When you wore a tulip' - Judy garland and Gene Kelly
*'A foggy day (in London Town)'
*'When the sun comes out'
*'A Couple of Swells' - Judy Garland and Fred Astaire
*'Going' home Medley' - Judy Garland and Bobby Darin
*'Get Happy'
*'On the Sunny Side of the Street'
*You're so right for me' - Judy Garland and Mickey Rooney
*'Some people'
*'You're nearer'
*'Chin up! Cheerio! Carry on!'

DVD 'The Judy Garland Show Collection'

Europees Muziekfestival voor de jeugd Neerpelt

Meimaand is OOK muziekmaand. Denk maar aan het Eurovisiesongfestival, waar ons land de laatste jaren weer hoge ogen gooit. Al van kleins af ben ik een trouwe kijker. Slechts één maal heb ik de winnares kunnen voorspellen, toen Sertab won voor Turkije met het liedje 'Everyway That I Can'. Meestal haal de je potentiële winnaar of winnares er toch uit.
Ongeveer rond dezelfde periode vindt er in ons eigen landje (meer bepaald Neerpelt, Limburg) een kleinschaliger festival plaats, namelijk het Europees Muziekfestival voor de jeugd plaats. Daar nam ik, toen ik nog lid was van onze fanfare, tweejaarlijks aan deel (de even jaren zijn namelijk gereserveerd voor zanggroepen). Het laatste jaar dat ik eraan deelnam was 2007.
Nu ik erover schrijf, krijg ik weer vreselijk veel heimwee. Het heeft iets om op een plek te zijn waar verschillende groepen van over de hele wereld naar toe komen, allen met een gezamenlijk doel: mooie muziek maken en de jury weten te imponeren. Wij hebben het altijd goed gedaan.
Voor mij was het één van de hoogtepunten, en de talrijke herinneringen zijn onvergetelijk. Ik herinner mij de kleurrijke optochten, de frietjes 's middags, de vele waves die het ganse Dommelhof vulden tijdens de proclamatie 's avonds. Ik herinner mij eveneens onze blauwe shirts, plakkerig van het zweet, met daarop het embleem dat ik destijds ontworpen heb. Dat waren nog eens tijden! Vandaar ook dat ik alle buttons die ik opgespeld kreeg goed bewaard heb.
Ik ga vast nog eens kijken naar het festival, maar dan als toeschouwer. Die bugel staat nog wel helemaal bovenaan op mijn wishlist. Ik heb er één zien staan in de etalage van een muziekwinkel. Ik hoop binnenkort weer muziek te spelen, want het is en blijft een deel van mijn leven en ik wil er graag ruimte voor maken.

http://www.emj.be/index.php?lang=nl

Mike Oldfield en Maggy Reillly

Ik ben een fan van de muziek van Mike Oldfield, en Maggy Reilly is vast en zeker de beste zangeres die hij ooit gehad heeft. Ik heb twee fantastische live versies gevonden van zowel 'Moonlight Shadow' als 'To France'. Je zou voor minder je handen in je zakken steken tijdens het zingen. Om maar te illustreren dat werkelijk goed kunnen zingen (of eender welk talent hebben) altijd vanzelf gaat.

Trompet retteketet

Die sfeervolle en gezellige kerstperiode komt er weer aan... Voor een dirigent/trompettist maakte ik een mooi, muzikaal kerstkaartje. Er groeien muzieknoten aan de takken en uiteraard in het hart van de trompettist, als symbool voor 'de liefde voor muziek' (zoals Raymond van het Groenewoud het zo trefzeker bezingt in één van zijn liedjes).
Het originele kaartje is uitgevoerd met een fijn pennetje en Oost-Indische inkt. Hopelijk vindt de afzender voor wie het bedoeld is dit kaartje even hartverwarmend!

Aqua - We Belong To The Sea

Toegegeven; het is popmuziek uit de jaren 90, maar toch net met dát ietsje meer. Het verhaal van een goudvis die uiteindelijk op een wrede manier aan zijn einde komt. De gang van het leven...
 

Over Herman van Veen over Blondie tot Winnie the pooh

Het was een evenement om ruim op voorhand al met vet rood aan te duiden in mijn agenda: de derde editie van 'Spraakwater'; het muzikaal - literair festival dat jaarlijks georganiseerd wordt door cultuurcentrum 't Schaliken in Herentals. Mijn uitgebreide verslagen van de twee vorige edities kunt u raadplegen onder het label 'festivals' of 'literatuur' in de zijbalk van deze blog.

Pieter Embrechts kreeg dit jaar de eer te beurt om het geheel aan elkaar te praten volgens de (inmiddels vertrouwde) formule: hij koos een vijftal gasten uit die elk op hun manier een link hebben met de Nederlandse taal. Dit gebeurde al musicerend, al voordragend, al tekenend, al zingend én swingend.
De taal stond ook deze avond centraal (met een zorgvuldig uitgekozen scala aan songteksten en gedichten). Méér nog dan de vorige jaren lag de nadruk vooral op het 'muzikale' aspect.

Vooraleer de voorstelling begon, werden we in de foyer getrakteerd op enkele kortverhalen, geschreven door auteur Andy Fierens. Deze werden ons ten gehore gebracht door vier sprekende mensdieren.

De zaal zelf zat vol, wat het succes van dit evenement nogmaals onderstreepte. Ditmaal zat ik bijna helemaal vanboven, waardoor ik een mooi overzicht op de zaal had vanuit mijn plekje in het midden.
Het viel mij op - en dat gold niet alleen voor deze avond - dat er veel jongeren en tieners aanwezig waren. Zij ruilden blijkbaar hun avondje fuiven even in om een vleugje cultuur te komen opsnuiven, en dat vond ik wel tof. Of ze kwamen natuurlijk allemaal voor de charmante en uiterst grappige gastheer/curator Pieter Embrechts!

In deze derde editie kwamen toch weer enkele nieuwe ingrediënten aan bod, zoals de verslaggeving van een illustratrice en het invoegen van leuke filmpjes.
Het was wellicht de meest dynamische voorstelling tot nog toe, want zelfs het publiek werd op actieve wijze betrokken bij het gebeuren.
Er zat enorm veel afwisseling in: mensen kwamen op en verdwenen weer (soms als een dief in de nacht) van het podium.
Pieter kondigde tussentijds zijn gasten aan, of begon soms actief met zijn muzikale gasten mee te zingen en te musiceren. Hij speelde zijn rol van gastheer met verve, en was een perfecte gids. Af en toe een komische twist deed wonderen om de aandacht van het publiek scherp te houden.

Met de algemene kwaliteit zat het echt zeer goed. Ik had de indruk dat het niveau nog een tikje hoger lag dan bij de voorbije twee edities. Dat merkte ik trouwens ook aan de reacties van het publiek. Ik voelde dat over alles goed nagedacht was: de teksten, de keuze van de gasten, de verschillende optredens,...

De voorstelling begon met het tonen van een kort filmpje op een groot scherm. Een man (later vernemen we van Pieter dat hij uit een psychiatrische instelling kwam) speelde een stukje op zijn klarinet. Dan verscheen Pieter zelf op het podium en werd het filmpje herhaald, maar dan samen met zijn zangstem en gitaar. Ik kende hem enkel als acteur van de serie 'De Rodenburgs', maar hier ontdekte ik dat hij ook niet onaardig zingt.
Na een korte verwelkoming en voorstelling zong hij een eigen nummer met zijn gitaar. Op de achtergrond werd simultaan een filmpje getoond, met daarin een vrouw uit diezelfde instelling. Het ging over een vrouw die weigerde volwassen te worden, en zich daardoor afzette tegen de maatschappij. Zot zijn doet geen zeer.

In het eerste gedeelte werden de gasten één voor één voorgesteld aan het publiek. Het muzikale duo 'De Anale Fase' mocht de spits afbijten, met een tweestemmig spel aan de piano. Nadien speelden zij nog een twee- of drietal nummers. De vrouwelijke helft van het duo speelde regelmatig cornet. Het was een afwisseling tussen zang en muziek.

Stiekem kwam illustratrice Sabien Clement het gezelschap vervoegen. Zij nam plaats achter een tafeltje en maakte een tekening bij een aantal van de nummers. Hiervoor gebruikte zij haar typische en favoriete materialen: balpen en kleurkrijtjes. Van haar hand is ook het ontwerp van de affiche (*zie onderaan). Dit alles kon gevolgd worden op groot scherm.
Sabien is inmiddels tot een doorgedreven stilering gekomen in haar tekenwerk, en heeft een geoefende en ervaren hand.
Ik heb zelf één keer live, en plein publique, getekend en kan u verzekeren: dat is best moeilijk. Zeker als je onvoorbereid bent en de teksten niet op voorhand kent. De timing van de tekeningen was in ieder geval perfect. Er stond ook geen lijn teveel, en zoals een meisje uit het publiek na afloop vertelde: "Zij kan nog een veiling organiseren van haar tekeningen!".

Mijn favoriete moment was vlak voor de pauze, toen het de beurt was aan de Nederlandse zangeres Eefje De Visser. Zij heeft echt een zéér speciaal, uniek stemgeluid. Het niveau van één of andere talentenjacht zou zij moeiteloos overschrijden. Vooral het nummer in combinatie met het tekenwerk van Sabien vond ik weergaloos. Het ging over een vrouw die opstond uit de zee, een heel poëtisch nummer.
Omdat ik het tekenen zo gespannen aan het volgen was, had ik helaas minder aandacht voor de teksten.
Voor mij was dit het hoogtepunt van de avond.

Verder was er de meest humoristische gast van de avond: dichter Jilali Bennani. Hij zorgde voor een flinke dosis slam poetry. Een sterk optreden! Je moet het maar doen om een minutenlange woordenvloed zonder dralen, blikken of zelfs maar blozen op het publiek los te laten. Bovendien was er een fijne interactie merkbaar met het publiek. Voor mij was het echt heerlijk om naar te luisteren. Hij maakt er overigens een gewoonte van om bij elk optreden een foto te nemen van de zaal.

Dan was er nog Tom Pintens, die ook enkele songs van eigen hand bracht. Hij is als zanger bekend van onder andere het nummer: 'In Charleroi'. Dit nummer bracht hij trouwens ook deze avond, in het gezelschap van zijn gitaar én met de voltallige medewerking van Pieter Embrechts en De Anale Fase.

Tijdens de tweede helft werd er gepeild naar de inspiratiebronnen van de 'eregasten', waaronder die van Pieter zelf. Waar halen zij de mosterd vandaan voor hun eigen creaties? In sommige gevallen werd er verwezen naar schrijvers en veelal muzikanten. Enkel Tom Pintens beantwoordde deze vraag volledig blanco.
De Anale Fase is altijd erg geïnspireerd geweest door het schattige Disneyfiguurtje Winnie the pooh. Zij lazen hiervan twee fragmenten voor uit een boekje. Jaja, prima materiaal voor een song in Do Groot, hun favoriete toonaard. Is iedereen mee, of eerder in mineur door dit nieuwtje?
Jilali Bennani schotelde ons enkele voorbeelden voor uit zijn eigen genre. Eefje De Visser bracht op een gevoelige manier een persoonlijke benadering van een song van haar grote, muzikale idool Blondie.

Er was echter nog een speciale eindact! Voor het laatste nummer werden alle eregasten, samen met Pieter, op het podium verzameld. Zij zongen allemaal samen het refrein, en dat was leuk. Er werd op los geïmproviseerd... Het applaus van het publiek was oorverdovend. Bij het bisnummer werd het publiek verzocht mee te zingen en zelfs recht te staan en mee te shaken. De zaal ging uit zijn dak! Zo te horen aan de aantal decibels leek deze editie de meest geslaagde.
Omstreeks elf uur keerden we allen tevreden huiswaarts. Dit ticket was zijn geld dubbel en dwars waard.

copyright illustratie: Sabien Clement

Rozane

Ik ben een grote fan van de muziek van Wim De Craene. Het nummer Rozan(n)e is één van mijn lievelingsnummers. Wist je trouwens dat er een documentaire bestaat over dit liedje? Deze was te horen op Radio 1.

Hoe ziet de wereld eruit in 2032?

...was de openingsvraag van Saskia de Coster tijdens de tweede editie van het literair (en muzikaal) festival 'spraakwater', dat op 17 maart 2012 georganiseerd werd door cultuurcentrum 't Schaliken in Herentals.
Zij nodigde zeven interessante mensen uit die elk hun visie kwamen poneren over de toekomst. Deze mensen waren van diverse pluimage: twee auteurs, twee dichters, een stand-up comedian, een auteur/illustrator en tot slot een wetenschapper.

Vorig jaar was het evenement al dik de moeite. Bart Van Loo kreeg toen de eer om de eerste editie te organiseren. Bijna alle genodigden speelden als het ware een thuismatch.

Zou het nog een niveau hoger kunnen?, vroeg ik mij af toen ik plaatsnam op stoel twaalf op de vierde rij. Ik zat alvast op een goede plaats (dat heb je natuurlijk als je je ticket vroeg genoeg boekt;)).
Tijdens deze editie geen knusse zetel en bijgevolg geen gezellige tête-à-tête met de gasten, zo merkte ik op.

Ter inleiding werden op een groot scherm enkele citaten weergegeven uit een griezelig concreet beschreven essay over de toekomst door Jeroen Olyslaegers. De tekst is geschreven vanuit een sterk filosofisch en antropologisch standpunt. Ik vind het essay interessant, en pluk er één citaat uit: "Een goed burger wordt een transparant burger. Het 'anders zijn' van iedereen zal overigens bijna continu worden gevierd met reductiebonnen, virtuele city trips en uitzonderingsvoorwaarden."

Gedurende de eerste helft kwamen er vier sprekers aan het woord, die elkaar vlekkeloos opvolgden. De Nederlandse auteur en journaliste Franca Treur beet de spits af. Zij debuteerde in 2009 met de roman 'Dorsvloer vol confetti'. Met veel zin voor detail beschreef zij een scène met twee vrouwelijke personages in het jaar 2032. We zullen ons dan bevinden in een situatie waarin we simpelweg maar op enkele knoppen hoeven te drukken om alles te kunnen krijgen wat we willen. Met een nostalgische knipoog blikt de schrijfster terug naar de beginjaren van Facebook, toen er nog zoiets als 'privacy' bestond.
De Nederlandse Marian Donner debuteerde met '08.30 uur: opstand'. Zij sprak over Nyternia (= eeuwig heden).
Peter Verhelst pakte het thema origineel aan met een old school powerpoint. Zijn beelden gaven zijn betoog extra kracht bij. Hij koos voor de didactische, analytische aanpak: allerlei data, feiten en weetjes. Zo zal de computer volgens hem rond 2020 even slim zijn als het menselijk brein. Zijn performance was bij momenten wel zeer geestig. De grappige eyecatcher: hij begon én eindigde zijn betoog met een bijgewerkt portret van zichzelf in het jaar 2032. Germanist, dichter en romancier Jeroen Theunissen kwam vlak voor de pauze.

Vier sprekers zo vlak achter elkaar was best een hele boterham! Hoog tijd voor wat muziek dus. Deze werd bezorgd door de Brusselse technopopgroep Mastercab. Er stond allerlei technische apparatuur opgesteld op het podium. In de toekomst zal er weinig energie voorhanden zijn, en als er al energie zal zijn zullen we die zelf moeten opwekken. Er zal geen plaats en ruimte meer zijn voor cultuur, fantasie en creativiteit. Muzikanten zullen dus creatief te werk moeten gaan, en bijvoorbeeld collectief een instrument moeten bespelen. Op het grote scherm kon je de drie muzikanten van bovenuit aan het werk zien. Zij speelden, gedurende de hele avond, enkele nummers uit hun debuutplaat 'Waterproof'.

Na de pauze -er was ook een Aging Machine te zien in de foyer- werd het muzikale intermezzo van Mastercab telkens afgewisseld met drie gastsprekers. Dit zorgde voor een mooie variatie in het programma. Joost Vandecasteele trakteerde ons op een staaltje stand-up comedy. Hij vertelde talrijke anekdotes en vergrootte deze uit. Van snelle én trage Marokkanen in Denemarken tot en met een blaam op onze buurmannen de Nederlanders. Het wordt een hele vreemde toekomst...

Ik keek vooral reikhalzend uit naar de performance van auteur en illustrator Eva Mouton! Zij was vandaag het piepkuiken onder de sprekers. Hoewel ik haar blog al geruime tijd op de voet volg, had ik haar nog nooit live bezig gezien en gehoord. Ik ben een grote fan van haar, en dit vanaf het eerste uur.
Eva las drie korte verhalen voor, die ik al eens eerder had gelezen op haar blog. In het ene verhaal laat ze haar toekomst door de teerlingen beslissen. Als ze, zo van de eerste keer, een fucking vijf gooide zou alles vast goed komen met haar. Toen dat zo van de eerste keer bleek te lukken, had ze liever een vier gehad. :)
Het andere verhaal heeft ze geschreven in het zwembad. Het gaat over haar onhandige zwemcapriolen. Er komt ook een walvis in voor. Eva Mouton heeft kennelijk iets met walvissen. Haar poëtisch talent komt duidelijk bovendrijven in haar proza.
Tenslotte vraagt ze zichzelf af hoe ze zichzelf ziet in de toekomst. Ze liet haar visioenen samenstromen in de prachtige tekst (de titel alleen al!): 'Zo'n vrouw op het strand in Wenduine'. Dit is een kortverhaal van wereldklasse, maar ze heeft er meerdere van dat elan! Simultaan werden op de achtergrond tekeningen geprojecteerd uit haar eigen magazine 'Kopstoot'. Dat wordt een GROTE dame, die Eva Mouton!

Volgens Mastercab wordt er in 2032 volop muziek gemaakt op de laptop. Muzikant Stan Nieuwenhuis houdt van fanfaremuziek, en hij haalde prompt zijn trompet én bugel boven. In het slotnummer maakte de groep gebruik van drie iPads, waar ze hun instrumenten op nabootsten. Gitaristen en drummers bestaan niet meer in de toekomst. Je kan voortaan digitaal een volledig concert reconstrueren.

Tot slot nam Saskia de Coster een interview af met een professor en onderzoeker in de genetica, Jean-Jacques Cassiman. Als de gegevens over ons gen maar niet in handen van de verkeerde mensen vallen, want ik heb geen zin om binnenkort een dinosaurus met kiespijn te ontvangen op de koffie.

Deze tweede editie van Spraakwater stak goed in elkaar, en het was weerom een geslaagde avond voor mij. Een pluim voor het voltallige team van medewerkers! Het was een gevarieerd programma, en de gastsprekers waren goed op elkaar afgestemd. De muziekgroep Mastercab zorgde voor een futuristische toets, met interessante experimenten, beats die herhaald werden en -niet onbelangrijk- een goede zangeres.

Alvast mijn persoonlijke voorspelling voor het jaar 2032: Eva Mouton is tegen die tijd een beroemdheid. Haar eigenzinnige en eigentijdse kijk op de dingen leggen de kiem voor een vaste vermelding in de geschiedenisboeken.
En ikke? Wat gebeurt er met mij? Ik ben dan nog steeds aan het dobbelen voor een stomme fucking vijf. Tsja, bij mij lukt dat niet zo van de eerste keer. ;)

Sweetest Thing

Een dag en een Nacht om nóóit te vergeten

Het stond voor mij als een paal boven water: zaterdag 17 september 2011 zou voor eeuwig in mijn geheugen gebrandmerkt staan als een 'zéér bijzondere dag' in mijn leven. Zo eentje om plechtig in te lijsten boven je bed, en om elke avond met tonnen dankbaarheid op terug te blikken vooraleer naar dromenland te vertrekken.
Die avond vond namelijk in Utrecht een speciale, extra feestelijke 30ste editie plaats van 'de Nacht van de Poëzie'. Het evenement was een vuurdoop voor mij, dus ik wist niet wat ik er als verknocht poëzieliefhebber van moest verwachten. Nieuwsgierig was ik in alle geval. Ik zou er immers iemand ontmoeten wiens werk mij enorm verwondert, aanspreekt en inspireert...

Het ganzenbord opgesteld, de teerlingen geworpen... Mondjesmaat sloeg ik mij er doorheen: stap één ticket zien te bemachtigen voor 'de Nacht van de Poëzie', stap twee treinticket regelen, stap drie een slaapplaats versieren, stap vier onmogelijk veel plannetjes uitprinten om dwalingen te voorkomen (maar 't is een ganzenbord, dus we kunnen enkel vooruit of achteruit ;)), stap vijf een aangename verrassing (waarover later in dit verslag meer). De opluchting was groot toen dit alles geregeld was. Stapje voor stapje kwam ik dichter bij mijn bestemming...

Stations met de potentie in zich van een vlieghaven zoals die van Utrecht kun je maar beter vermijden, en bijna vreesde ik dat mijn zo lang verwachte rendez-vous in het water zou vallen. Uiteindelijk vonden wij -het gezelschap bestond ondertussen al uit vier mensen- toch een uitgang, en in zeven haasten begaf ik mij op goed geluk naar mijn eindebestemming; boekhandel de Sleghte. Ik liep en liep en liep onvermoeibaar verder door de drukke massa... En wat meer is: ik zocht en vond!! Mijn ontmoeting met Jo Govaerts!

Zoveel prangende vragen kregen eindelijk, eindelijk een antwoord. Uiteraard had ik nog véél meer vragen over van alles en nog wat, maar door al die spanning van het moment vergat ik ze gewoon te stellen. Ik prees mijzelf ongelooflijk gelukkig met deze ontmoeting.
Mijn bundeltjes werden zorgvuldig gesigneerd, en natuurlijk mocht een foto samen niet ontbreken! Er werden ook cadeautjes uitgewisseld. Bij het zoeken naar mijn B&B, na afloop van het gesprek, bleek dat geen van ons beide fatsoenlijk kon kaartlezen.

Na kort kennis gemaakt te hebben met Claudia, de kunstzinnige dame die mij onderdak kon bieden in haar bed and breakfast, begaf ik mij naar de stadsschouwburg, waar de Nacht zou plaatsvinden. Claudia had mij een plannetje bezorgd, met daarop de kortste weg aangeduid. Ik was goed voorbereid naar hier gekomen, dus ik wist wat er allemaal op het programma stond. Met ongeveer de helft van de dichters die kwamen optreden maakte ik vandaag voor het eerst kennis.

Bij het binnenkomen een gezellig geroezemoes. Voor iedereen was er een gratis Nachtbundel voorzien, met daarin werk van alle dichters die dit jaar kwamen optreden. Er hingen overal portretten van de dichters aan de muren. Knusse zetels en tafeltjes met daarop zoetigheid en exemplaren van de vorige edities, maakten het plaatje compleet.

De presentatie was in handen van Ingmar Heytze en Jeroen van Merwijk. Zij wisselden elkaar vlot af tijdens de aankondigingen. Het leek wel of de Nacht, met de avond die vorderde, zijn kousen inruilde voor een stevig paar loopschoenen. Zo te oordelen naar het tempo van de opeenvolgingen van de dichters.
Er kwamen telkens drie dichters aan bod, afgewisseld (of onderbroken) door een entre'act.

Persoonlijk vond ik die entre'acts stuk voor stuk van een ongewoon hoog niveau. Het begon al met een ijzersterke intro: de brassband van het Leger des Heils bracht enkele mooie muziekwerken ten gehoor. Met mijn geoefend oor en blaasinstrument in gedachten kon ik hen zelden (of nooit?) op een valse noot betrappen.
Het pianospel van Reinbert de Leeuw vond ik ronduit 'legendarisch'. Gewoonweg adembenemend mooi... In mijn geval betekende dit puur genieten en de ogen sluiten tot de nagalm van de laatste noot was weggestorven. De sprekende stilte in de zaal enkele seconden na afloop sprak echt boekdelen.
Eén van de overige entre'acts die mij zal bijblijven was een jonge gast die jongleerde met een soort metalen hoepel. Verfijnd, elegant, een visuele voltreffer. Een straffe tube lijm was niet nodig geweest om mij continu te verbinden met mijn stoel, en dit gedurende de hele avond.

Ook onder de dichters variatie troef: staaltjes van puur entertainmentgehalte (soms zelfs overacting) wisselden af met serene momenten tot iets daar tussenin wat je als 'grijze zone' zou kunnen omschrijven. Lieke Marsman, een debutante, mocht de spits afbijten. Jammer dat Rutger Kopland er niet bij was...

Dit jaar kwamen er voor het eerst ook drie dode dichters tot leven: Maria Vasalis, Jotie T'Hooft en Willem Wilmink. De spreekwoordelijke look-alike van Jotie T'Hooft vond ik -zowel in presentatie als in intonatie- zeer geslaagd, en het werk van Vasalis werd op een zeer serieuze, serene en ietwat droeve toon gebracht. Geloofwaardige presentaties die perfect de sfeer van het werk van de respectievelijke overledenen tot uitdrukking konden brengen.

Jo las zowel enkele gedichten uit het oude als het nieuwe werk voor. Zij had ook een aangename verrassing voor mij -en voor haar andere 'twee' mensen- toen zij aan de beurt kwam: na een korte introductie werden als opener twee van mijn beelden bij haar gedichten geprojecteerd. Dit was de eerste keer dat ik haar live enkele van mijn lievelingsgedichten hoorde voorlezen, en dat was dus een héél speciaal moment voor mij. Zij heeft een zacht en breekbaar stemgeluid, en ze spreekt haar woorden langzaam en helder uit. Vreemd voor mij om haar klemtonen te horen leggen op woorden die ik helemaal niet had verwacht. Een eenvoudig, subtiel en 'waardig' optreden!

Het was een lange dag, maar met oneindig veel indrukken en emoties die allemaal tegelijk op mij afkwamen... Het minste dat ik kon zeggen na afloop, is dat het tamelijk overweldigend was. Moe maar voldaan repte ik mij naar mijn slaapplaats, en viel als een blok in slaap.

De volgende ochtend tijdens het ontbijt had ik nog een fijn, interessant gesprek met uitbaatster Claudia. Zij is tevens ook een kunstenares. Ik had dit al eerder opgemerkt aan het interieur, en op mijn kamer hingen twee werken. Na mijn vraag bleek dat deze van haar hand waren.
Zij toonde mij heel wat prachtige, originele dingen over haar recente reis naar Japan (= eigenhandig handgeschept papier, een uitgave met mooie voorbeelden in over beschilderde keramiek en aardewerk, enkele foto's,...). Zij vertelde er ook heel wat zaken over; onder meer dat de bomen er eeuwig blijven leven uit respect voor de natuur...
Claudia had nog enkele bundeltjes van vorige edities van 'de Nacht' die ik mocht doornemen, samen met werk van een Zuid-Afrikaanse dichteres.

Na haar te bedanken voor de goede zorgen en het lekkere ontbijt, nam ik nog even de tijd om een schets te maken in de nabije omgeving. Verpletterd door de gebeurtenissen vertrok ik in de late namiddag huiswaarts, en stilaan kom ik zo ongeveer weer op mijn pootjes terecht...

een goede voorbereiding is het halve werk!

'Kahlo', een beeld van mij bij het gedicht, voorgedragen door Jo Govaerts

'Op een dag spuwde mijn moeder me uit...'

wie stout is krijgt lekkers, wie zoet is de Nacht

sfeerbeeld

A Malvern Suite

Goed nieuws: de komende maanden zal het terug iets actiever worden op deze blog. Zo af en toe trakteer ik u ook eens op een uitsmijter, zoals deze hier. Telkens waren er posts die groen licht kregen -of die letterlijk zeurden om aandacht zodat ik er tandpijn van kreeg- waardoor andere voorgoed in de wachtrij dreigden te belanden (of op de zwarte lijst, zo je wil).

Deze post verwijst naar mijn jeugdjaren. Zoals zovelen heb ik de muziekschool doorlopen. Na een jaar muziekschool gevolgd te hebben, mochten wij een instrument kiezen. Ik koos uiteindelijk voor het koperblaasinstrument bugel, en belandde aldus vanaf mijn tiende in de plaatselijke fanfare. Daar ging een heel nieuwe wereld voor mij open, die twaalf jaar heeft geduurd.

Zelf bewaar ik mooie herinneringen aan die periode. Het waren vrij intense jaren, en heel wat weekends en vrije dagen stonden in het teken van muziek, concerten of evenementen allerlei en activiteiten die vanuit de fanfare zelf georganiseerd werden.
Wij kregen de kans om in oneindig veel zalen/gelegenheden te mogen optreden in gans België, en wij hebben aan heel wat wedstrijden deelgenomen; nationaal maar ook internationaal. Elk concert of elke competitie was weer een hele belevenis, met als één van de absolute hoogtepunten het tweejaarlijks 'Europees Muziekfestival voor de Jeugd' te Neerpelt. Ook een kippenvelmoment was het laureatenconcert, toen ik solo mocht spelen mét achtergrondorkest voor een bomvolle Sint-Waldetrudiskerk te Herentals. Dit jaarlijkse evenement -dat telkens in november plaatsvindt- is enkel weggelegd voor de beste afgestudeerden van gans de muziekacademie. De laureaten krijgen voor die gelegenheid een speciale stadsmedaille.
Verder waren er de vele optredens met geweldige zangeressen als Margriet Hermans, Truus Druyts en Barbara Dex. Deze vonden plaats tijdens de jaarlijkse winterconcerten, georganiseerd door onze fanfare. En zoveel meer...

Gedurende die twaalf jaar hebben wij oneindig veel stukken voor onze neus zien passeren, maar er is één werk dat mij altijd zal bijblijven en dat is 'A Malvern Suite'. Kieskeurig als ik ben, moet dat de originele versie uit 1984 van de componist Philip Sparke zijn.
Ik heb altijd al een lichte voorkeur gehad voor suites, vanwege de herhalingen in het stuk die telkens weer anders zijn. Daarnaast verwijzen (de titels van) mijn favoriete stukken doorgaans naar een specifieke plaats, land of locatie. Sparke schreef Malvern na zijn verblijf in Worcester en Hereford.

Het muziekstuk bestaat uit drie delen: het statige 'Worcester Cathedral', het serene 'The Wye at Hereford' en het uitbundige 'Gloucester Market'. Het is bovendien speciaal geschreven voor Brassband.
Tweemaal viel mij de eer te beurt het te mogen meespelen. De eerste keer was als volslagen groentje in de plaatselijke Brassband van Tielen (waar ik ook enkele jaren heb gespeeld). Enkele jaren later was ik door het dolle heen toen bleek dat wij deze compositie met onze fanfare zouden gaan spelen! Maar dat was nog niet alles, want ik kreeg er ook een pracht van een solo in toegewezen (= de cornetsolo in het rustige gedeelte 'The Wye at Hereford'). Ik was daar uiteraard héél erg gelukkig mee. Alles staat nu netjes op video voor later.

Recent heb ik nog een versie gevonden die u hieronder kunt beluisteren. De componist heeft ook een site (voor de muziek- en koperblazers onder ons): http://www.philipsparke.com.
Momenteel ben ik een speelster 'op rust', omdat mijn weekends nu met andere leuke zaken gevuld zijn. Misschien begin ik er véél later opnieuw mee, wanneer ik mijn stukje van de wereld heb gezien, en er hopelijk terug enige rust en zekerheid in mijn leven zullen komen...
Al bij al is het zeker nooit slecht om eindelijk ook eens vanaf de andere kant van de zaal toe te mogen kijken.