Vandaag Nationale feestdag in België. We ontbijten reeds om 7 uur, want Palenque is onze volgende bestemming en we moeten onderweg nog enkele beroemde watervallen bezoeken. Er kan vandaag dus opnieuw gezwommen worden.
We zouden normaal gezien allemaal verzamelen in de inkomhal om 8 uur, maar de meesten zijn blijkbaar al rond 07.45 uur vertrokken. Het is een gedoe om onze koffer zelf de stoep op en af te moeten slepen. Onze bussen staan om de hoek van de straat geparkeerd en de stoepen zijn hier ruim een meter hoog. Daarbovenop zijn de straten erg smal.
Ter plekke blijkt dat er onderling gewisseld wordt van bus. Zonder enige uitleg kom ik plots vooraan de andere bus te zitten, vlak naast de chauffeur. Ik geraak overstuur door deze bruuske switch en wordt overvallen door een huilbui. Ik moet er de eerste uren in de bus nog van bekomen. Waarom deze verandering? Pas veel later kom ik de reden te weten. Er zouden enkele mensen erg gevoelig zijn voor wagenziekte (wat zeker te begrijpen is met al die bochten), en vandaar dat zeker de tweezitjes uit voorzorg vrij moeten blijven. Het ligt een beetje in lijn met de gebrekkige communicatie van onze reisleidster. Mijn kamergenote, die al veel ervaring heeft met reizen, zegt geregeld: 'ik mis informatie'. Persoonlijk heb ik nood aan duiding en structuur, en al mijn vorige reisleiders tot nog toe waren hier alle drie heel sterk in. Voor Desirée vormt dit echter een werkpunt. Vaak brengt ze iets aan om een seconde later plots 100% van mening te veranderen, wat voor de nodige chaos en verwarring zorgt. Veel mensen in de groep blijken er last van te hebben. Bovendien heeft ze ook een beetje last van favoritisme, en als reisleider dien je toch vooral 'neutraal' te blijven (en dat geldt trouwens ook voor een leraar :)).
Het wordt een lange reisdag, want we in totaal zullen ruim zes uur onderweg zijn. We stoppen twee keer onderweg. De eerste keer voor een plaspauze en de tweede keer bij een uitzichtpunt. Het is geen gemakkelijke taak voor onze chauffeur om hier te moeten rijden met al die scherpe bochten.
Langzaamaan vervolgen we onze weg verder naar beneden. Onze eerste stop worden de watervallen van Agua Azul. Het is een toeristische, druk bezochte plek met veel kraampjes. We kunnen ons omkleden in het toilet. Het is mogelijk om een kort wandelpad te volgen naar boven, waar je een mooi overzicht krijgt op deze trapsgewijze watervallen. Ik heb enkel mijn GoPro mee op deze locatie.
We krijgen beneden, aan de voet van de waterval, de gelegenheid om pootje te baden in het frisse water. Er zijn geen muggen, dus dat is een opluchting. Het water is ondiep. Hoewel ik mijn waterschoenen bij heb, draag ik deze (nog) niet.
Zonder ons om te kleden rijden we meteen verder naar de volgende waterval: Misol-Há. Deze oogt véél indrukwekkender, want de waterval is ruim 35 meter hoog en stort loodrecht naar beneden.
We arriveren er pas rond 16.45 uur, dus bijna tien uur lang hebben we helemaal niets gegeten. Dat is best een lange tijd. Sommige mensen voelen dan ook een flauwte opkomen als ze uit de bus stappen, want de hitte is onverbiddelijk. Gelukkig had ik nog wat snacks in mijn rugzak voor onderweg.
"Vamos a comer!" roept onze chauffeur enthousiast uit. En inderdaad kunnen we onze bestelling al doorgeven bij het plaatselijke restaurant. Ik bestel fajita en een grote frisdrank om de nodige suikers aan te vullen. Terwijl ons eten wordt bereid, gaan wij alvast op verkenning. Ook hier loopt een wandelpad dat achter de waterval doorloopt. Ik slaag erin om enkele prachtige foto's te maken met mijn Canon fototoestel.
En nu: aanvallen! Er worden drie fajitas geserveerd, dus een ruime portie om de innerlijke mens te versterken. Ik moet nog even wachten op mijn eten, want alles wordt blijkbaar gegroepeerd klaar gemaakt.
We krijgen te horen dat we slechts een klein half uurtje hebben om te zwemmen bij de waterval. Sommige mensen besluiten dan ook om niet te gaan zwemmen. Ikzelf aarzel geen seconde. Ter plekke krijgen we te horen dat we niet voorbij de koord mogen komen. Om tot vlak bij de waterval te zwemmen moeten we betalen, maar niemand van ons heeft geld bij zich. De opzichter houdt alles goed in de gaten. Via een koord kan je het water in en uit, maar dit kan ook gewoon via de rotsen (die glibberig zijn, dus opletten geblazen). Het water is hier wél diep. Met mijn GoPro maak ik enkele mooie foto's van mijn medereizigers met op de achtergrond de waterval. Het water is mooi en helder van kleur.
We kleden ons razendsnel om in de toiletten om stipt om 18 uur te vertrekken naar Palenque. Maar wat nu? Wanneer we het terrein verlaten staat er een camion in brand midden op de weide! Gelukkig zijn er geen inzittenden te bespeuren.
Voor ons rijdt vrijwel heel de tijd een grote truck (en de vrachtwagens mag je hier zonder overdrijven x3 rekenen in lengte) die af en toe een stofwolk veroorzaakt. In combinatie met de zonsondergang levert dit magische beelden op. Alsof we in een westernfilm zijn beland.
Om 19 uur komen we toe bij ons hotel Plaza Palenque. Langs de buitenzijde is het niet bepaald bijzonder te noemen, maar op het binnenplein vinden we een reusachtig zwembad. We worden vriendelijk ontvangen met een felgroen welkomstdrankje met Pox in verwerkt.
Onze kamer bevindt zich op de tweede verdieping. Er is geen lift, dus we moeten zélf onze bagage over de trappen sleuren. Geen gemakkelijke klus. Ik wil de was laten doen, maar blijkt dat je hiervoor een externe dienst moet bellen. "Then you'll speak Spanish more fluently." Mijn Spaans is daar lang niet goed genoeg voor. Dan maar zelf een wasje doen. Ik heb wasmiddel en een koord bij, dus dat komt helemaal in orde. Tot op heden ben ik (té) zuinig geweest met mijn kledij. Een aantal kledingstukken heb ik zelfs nog niet gedragen. Ik hang alles in de badkamer te drogen, wat meestal de kleinste en warmste ruimte is. Mijn kamergenote komt een kijkje nemen en schiet in de lach. Tsja, je bent een plantrekker of je bent het niet.
Overigens verloopt de samenwerking tot nog toe best goed. Ik ben het niet gewoon om een kamer te moeten delen (maar wel eerder al een tent). Het is een kwestie van aanpassen, maar beide zijn wij op dat vlak geen moeilijke mensen.
We hebben vandaag laat gegeten, dus besluiten we de avond te spenderen aan het zwembad. Het is happy hour, dus we delen een cocktail en betalen hiervoor slechts vijf euro in plaats van tien. "I'm Margarita en I want a margarita", zegt mijn kamergenote geamuseerd tegen de ober. Het water is zeker 30 graden warm. Met de muziek (het zijn vrijwel allemaal 80's nummers) wanen we ons voor het eerst sinds deze reis écht in vakantiestemming. VAKANTIE! Laat die cocktails maar aanrukken. Weldra zwemmen we in het pikkedonker. We genieten volop van de waterpret in een ontspannen sfeer, met rondom ons wuivende palmbomen.
De volgende ochtend sla ik een vreugdekreet: "Yes, alles is droog geraakt!"
We zitten met allemaal rond één lange tafel bij het ontbijt. Al vlug merken we op dat er vandaag alweer iemand jarig is in de groep. Het blijkt de puberdochter van het gezin van vier te zijn. We krijgen hier, naast een bordje met fruit, zelfs boterhammen én voor de verandering een mix van spek en eieren met pannenkoeken.
Vandaag staat de Mayastad Palenque op het programma, overwoekerd door de tropische jungle. Men vermoedt daarom dat nog niet alles is opgegraven op deze site.
Het goede nieuws is dat het slechts een kwartier rijden is van ons hotel. In de bus krijgen we als voorbereiding alvast een documentaire te zien over deze archeologische site. Later kom ik te weten dat hier enkele televisieprogramma's zijn opgenomen, waaronder zelfs een volledige etappe van Peking Express 2008, de Revolutieroute die hier in Palenque van start ging.
Allereerst bekijken we de Tempel van de Rode Koningin. In 1994 werd hier het goed bewaarde graf ontdekt van een Mayavrouw, die vermoedelijk de echtgenote was van koning Pakal de Grote. Bovenaan de tempel staat de god van de dood afgebeeld.
Vlak ernaast staat de beroemde Tempel der Inscripties, omwille van de hiërogliefen die men overal op de muren ziet. Hier bevindt zich het graf van de beroemde heerser K'inich Janaab Pakal, ofwel dus Pakal de Grote. We mogen de tempel beklimmen en binnen een kijkje nemen bij de graftombe van de koningin. We zijn vandaag, verrassend genoeg, overal omringd door Belgische toeristen.
Vlakbij deze gebouwen vinden we het Grote Paleis. Het is eveneens toegestaan om deze tempel te beklimmen. Het is een erg groot gebouw en we doorkruisen het volledig. Er staat een vierkante toren, waarvan niet duidelijk is wat de functie hiervan is. Mogelijk zou het een astronomisch observatorium kunnen zijn. De Maya's gebruikten hun astronomische kennis met behulp van de gebouwen. Hierdoor waren ze in staat om nauwkeurig de maanden van het jaar te volgen, gebaseerd op berekeningen van de stand van de zon. Specifieke torens en raamopeningen* (*zie foto onderaan) fungeerden als sterrenwachten om zonnestanden te berekenen.
Water was hier niet langer het belangrijkste. Daarentegen vereerden zij de god van de zon.
De vele gezichten die worden afgebeeld in de kalksteen staan voor edelen, krijgsgevangenen en goden. Op het binnenplein is dit goed zichtbaar. Deze afgebeelde figuren tonen overwonnen krijgers en vazallen. Er zijn hele mooie reliëfs terug te vinden. Wat wel een beetje afbreuk doet aan het geheel, is dat ook de archeologen zonder enige schaamte 'nota's' achterlieten. Hier en daar zijn nog restanten van de kleur blauw op de muren terug te vinden. Blauw staat voor goddelijkheid, jade en veren.
Onderweg passeren we heel wat kraampjes. We treffen hier erg mooie koopwaar aan! Verderop bevinden zich twee piramides vlak naast elkaar: de grote Tempel van het Kruis en de kleinere Zonnetempel. De grote piramide heeft 69 treden en ik ben al enorm aan het zweten, dus ik kies ervoor om de kleinere piramide te beklimmen. De rondleiding op deze site duurt ongeveer twee uur. Wat mij betreft is het de mooiste van de drie die we bezocht hebben, en ook wel de meest mysterieuze.
Een goede vriend van Desirée, Gabriel, gaat ons 1,5 uur lang rondleiden in de jungle. Zelf is hij hier geboren en kent de omgeving door en door. Hij kent werkelijk alles van planten. Volgens hem is de jungle het beste medicijn dat er is. Normaal gezien wordt ons ten stelligste afgeraden om een boom te knuffelen, maar hier mogen we veilig onze handdruk op een boom plaatsen uit respect voor de natuur.
De apen houden ons al van ver in het oog. We koesteren grote hoop om ara's en toekans te spotten, maar vandaag hebben we helaas pech. "Er zijn dagen dat je ze ziet en dagen dat je ze niet ziet", aldus de gids.
Hij toont ons enkele planten, bomen en zelfs geneeskundige bladeren die kunnen dienst doen als 'zwachtel'. We mogen zelfs mieren eten. Deze schijnen een bron van proteïnen te zijn. We zien ook gevaarlijke bomen vol stekels (dit doen ze uit zelfbescherming) en een prachtige spin.
Het is een boeiende rondleiding, maar al die verschillende zaken onthouden blijkt een veel te moeilijke opdracht voor mij. We zien heel veel op korte tijd. We keren op een gegeven moment terug, maar oplettend als ik ben vermoed ik dat de terugweg anders is. En dat klopt, want we komen uit bij een verlaten weg. Terwijl wij en de gids wachten op vervoer geven we hem alvast een extra fooi. "He's the best there is!", benadrukt Desirée.
In de namiddag hebben we vrij. Het centrum is even wandelen, dus we blijven gewoon in het hotel. Eerst gaan mijn kamergenote en ikzelf inkopen doen voor de lange rit naar Bacalar. De grote winkel bevindt zich een kilometer verderop en ze hebben er echt álles. We gaan ook alvast een kijkje nemen naar de prijzen van tequila. Wanneer ik geld wil afhalen, blijkt dat niet te lukken. Ik heb nog wel genoeg cash voor twee dagen en mijn kamergenote heeft te veel pesos. Ik stel dan ook voor om 50 euro te wisselen in ruil voor pesos. Probleem opgelost voor ons allebei en het kost mij bovendien geen extra commissie meer.
De rest van de dag verpozen we nog even aan het zwembad met een margarita in de hand. 's Avonds gaan ikzelf en mijn kamergenote eten in het restaurant van het hotel. Het gezin van vier is er ook, samen met de reisleidster die aan een tafel van vier zit met drie andere reisgenoten. Ik besluit eens gek te doen en bestel een pizza vegetariana. We krijgen even later nog gezelschap van een derde reisgenoot. Plots horen we gezang. De jarige krijgt een gebakje en een drankje (dat ze meteen moet afstaan aan haar oudere broer want ze is nog geen 18) aangeboden van de zaak.
De volgende dag moeten we reeds om vijf uur opstaan. We hebben een flinke reisdag voor de boeg. Een geluk dat ik goed heb geslapen. Vandaag wordt de laatste dag dat onze chauffeurs ons zullen vervoeren vooraleer zij terug huiswaarts keren. We krijgen een lunchbox en een busje fruitsap mee voor onderweg. Uiteraard slapen we het grootste deel van de rit. We stoppen twee keer onderweg voor een plaspauze. Ik denk er ook aan om mijn horloge alvast een uur later te zetten. Laguna Bacalar (ook wel de zevenkleurige lagune genoemd) ligt immers in de deelstaat Quintana Roo. We zijn inmiddels op de terugweg, en ik herken enkele plaatsen onderweg.
Onze chauffeurs rijden enorm hard. Het lijkt wel of ze achterna worden gezeten. Het resultaat is dat we ruim een uur te vroeg, rond 13 uur, aankomen om in te checken in ons hotel. Sommige kamers in Diosa del Agua zijn nog niet klaar. Eerst nemen we afscheid van onze chauffeurs. We bezorgen hun fooi in een gezamenlijke enveloppe en wensen hen een fijne terugrit.
We besluiten om te gaan lunchen in La Playita. Dit restaurant staat met stip op mijn lijstje. Je hebt er zicht op de lagune en kunt zó het water instappen. In Bacalar horen we terug veel Engels. Hier komen veel Amerikanen op vakantie. Er zijn schommelstoelen en de menukaart is in de vorm van een krantje. Ik bestel de cocktail scampi, waarvan ik de portie vrij beperkt vind, en een smoothie.
In het hotel hebben we kamer één, op het gelijkvloers. We doen wel alle gordijnen dicht, want we voelen ons als vissen in een aquarium. De huisjes hebben allemaal strooien daken. Onze kamer doet wat troosteloos aan. Er is een klein zwembad en een uitkijkpunt helemaal bovenaan, waar je ook enkele hangmatten kan vinden. Op het moment van schrijven zijn ze er werken aan het uitvoeren.
De rest van de dag blijf ik aan het zwembad. Er zijn gasten die Frans praten. Vermoedelijk Canadezen die hier op vakantie zijn. Het valt mij op dat veel mensen, waaronder ikzelf, de neiging hebben om Frans te praten omdat dit nu eenmaal ons enige referentiepunt is.
's Ochtends verzamelen sommige mensen reeds om 5.30 uur om de zonsopgang te aanschouwen aan het meer. Wij passen hiervoor.
We ontbijten in het restaurant, dat vlak naast het hotel ligt. Er zijn meerdere ontbijtopties. Het restaurant is half Mexicaans, half Koreaans. Ik bestel vandaag zoete pannenkoeken.
We gaan een bootexcursie doen, van 10 uur tot ongeveer 12.30 uur. Ik besluit mijn UV-werend shirt aan te doen over mijn bikini, en ook een drybag is essentieel. Ook hier is het verboden om zonnecrème te smeren, omwille van de 'stromatolieten'.
Er zijn wat wolken vandaag, dus dat is alvast prima nieuws. Er worden twee boten voorzien voor ons. We stoppen eerst bij cenote Esmeralda, meteen ook de grootste cenote, vervolgens bij cenote Cocalitos. Hier vinden we de beroemde stromatolieten. Dit zijn unieke, levende fossielen en kolonies van bacteriën die het water zuiveren en zuurstof produceren. Je kan er schommelen in het water en de mensen liggen zelfs in een hangmat!
Na dit natuurfenomeen varen we naar El Canal de Los Piratas. Het water heeft inderdaad verschillende tinten blauw. We stoppen hier even om het water in te gaan. We krijgen ook iets te drinken. Het is verplicht om op de boot een life jacket aan te doen, maar niet in het water want het is ondiep.
Via de cenote Negro varen we verder naar Isla de los Pájaros, alwaar we nog een laatste keer het water in mogen. Ik doe mee met het balspel, maar de bal knalt hard op mijn hand. Het doet te veel pijn, dus ik houd het voor bekeken en ga zwemmen. We worden op onze wenken bediend met een drijvend feestmaal: stukjes ananas, mango en drakenfruit. We snoepen naar hartenlust van het exotische fruit. Normaal gesproken lust ik niet graag ananas, maar deze is heel zoet en zacht van smaak. Eenmaal op de boot krijgen we nog een shot tequila om 'het af te leren'.
Na de boottocht lunchen we met alle singles opnieuw bij La Playita. Deze keer bestel ik een kippenburger met frietjes en een aardbeienlimonade met basilicum.
Na de maaltijd begeef ik mij naar de lagune. Het is 20 pesos inkom. Even dreigt het te gaan druppelen, maar uiteindelijk blijft de regen weg. Er is toch behoorlijk veel volk. Ik neem mijn schetsmateriaal mee en zoek een plekje helemaal aan het einde van de aanlegsteiger, waar veel minder volk passeert.
Ik kijk uit over de lagune. De verschillende tinten blauw van het water veranderen elke minuut. Ik heb enkele tinten blauw mee uit mijn collectie kleurpotloden van Caran d'Ache (die bestaat uit de volledige collectie van 120 potloden + een limited edition van 30 stuks), maar het zijn helaas niet de juiste. Ik geniet ENORM van dit moment, want in België ontbreekt mij de tijd. Achter mij hoor ik regelmatig 'wow' en enthousiaste reacties van mensen die passeren.
Plots is er een voorbijganger die enkele minuten achter mij blijft staan, en een aantal keer achter elkaar 'wow' zegt. Ik ben nieuwsgierig wie dat wel mag zijn en dus draai ik mij op een gegeven moment om. Ik geraak in gesprek met een Mexicaanse jongedame. Haar naam is Alexandra. Ze blijkt diep onder de indruk te zijn van mijn schetsen. Ik vertel haar dat het al een hele tijd geleden is dat ik nog getekend heb. Ook enkele mensen van onze groep krijgen mijn schetsen te zien. Ze zijn erg enthousiast. Sommigen maken er zelfs melding van bij de reisleidster. Voor mij is dit vooral een heel emotioneel gebeuren, want ik heb in vier jaar tijd geen schets meer gemaakt! Het is dus even wennen, maar ik ben blij dat ik er hier in Mexico eindelijk de tijd voor kan nemen. Het zou fijn zijn als dit in de toekomst vaker kon. Voor mijn job moet ik constant lessen uitwerken (hierdoor doe ik inspiratie op), demonstreren en leerlingen instrueren, maar dat is eerder uitvoerend.
Deze reacties, zowel van de locals als van de mensen van de groep, had ik niet verwacht maar geven mijn zelfvertrouwen een boost.
Laguna Bacalar is dé ideale plek om te schetsen. Het is een rustige plek die pure vakantievibes uitstraalt. Je kan hier écht tot rust komen. Jammer dat we hier slechts één dag blijven. Deze plaats zou een prima afsluiter kunnen zijn van een reis vol indrukken.
Die avond gaan we met iedereen van de groep eten, behalve het gezin van vier. Een aantal mensen zijn op hun best gekleed, als om door een ringetje te halen. "Hoe, het is toch nog niet de laatste avond?", zeg ik verbaasd. We spreken onderling af dat we de laatste dag een 'fancy' avond organiseren. Dat moet lukken, want ook ik heb wel een chique kleedje mee in mijn koffer. Helaas geen hakken. Te veel ballast. Tijdens deze reis is gemak en comfort het allerbelangrijkste voor mij.
We gaan een kijkje nemen bij Mango Y chile, dat gelegen is op een heuvel en een mooi uitzicht biedt op het meer. Je kan er blijkbaar enkel burgers krijgen, dus gaan we terug in de richting van het hotel (trouwens, alle restaurants liggen in één enkele hoofdstraat vlak naast het meer wat het heel overzichtelijk maakt).
We stoppen bij een visrestaurant, maar de muziek staat véél te luid. Op onze vraag zetten ze de muziek zachter. We passen allemaal aan een grote tafel. Ik bestel een torre del pescado. En dat blijkt een waar kunstwerk te zijn. Een foto waard, vindt een tafelgenoot resoluut. Dit gerecht lijkt wel uit te nodigen voor een spelletje Jenga, maar dan met allemaal stukjes vis in plaats van blokjes. Ik eet eigenlijk alles graag, maar ben bovenal een liefhebber van vis.
Onze laatste avond in Bacalar breekt aan. Morgen wordt de eindetappe ingezet. In het mondaine Playa del Carmen zullen we drie dagen verblijven, met als hoogtepunt de snorkelexcursie in Cozumel. Ik ben blij dat ik mijn eigen snorkelspullen bij heb. Ik liet zelfs ooit speciaal een duikbril op sterkte maken, om goed te kunnen zien of er per ongeluk geen haai op mij afkomt. Wie weet zien we er wel één?!
-aflevering van Peking Express - de Revolutieroute, die dwars door het zuiden van Mexico loopt en start in Palenque: https://www.youtube.com/watch?v=79AqDP--ENk
in Bacalar, of de zevenkleurige lagune, kan je helemaal tot rust komen en het meer leent zich perfect om kleurstudies te maken met al die tinten blauw (wel even zorgen dat je de juiste kleurpotloden bij je hebt :))
even een rustig plekje opzoeken, maar blijkbaar toch niet rustig genoeg :)
de waterval van Agua Azul stroomt trapsgewijs naar beneden, deze foto's zijn genomen met een GoPro
de waterval heeft een bruine kleur, dit komt zvoor in het regenseizoen en wordt veroorzaakt doordat hevige regenval modder en zand in de rivier spoelt
een blik van bovenaf op de omgeving
de waterval van Misol-Há is ruim 35 meter lang en stort zich met donderend geraas naar beneden, erg spectaculair!
links in beeld: het wandelpad dat langs de waterval loopt
het is ook mogelijk om achter de waterval langs te lopen
het ruime zwembad in hotel Plaza Palenque nodigt meteen uit om een plons te nemen, de cocktails worden rechtstreeks gebracht aan het zwembad
de site van Palenque, met op de achtergrond de Tempel van de Rode Koningin
het indrukwekkende Grote Paleis, vooraanzicht
detail van de voorste gevel van het Grote Paleis
deze torens, te vinden op het Grote Paleis, stellen sterrenwachten voor om de zonnestanden te berekenen
zicht op de Tempel der Inscripties in de achtergrond, vanop het plateau van het Grote Paleis
wandelen op het plateau van het Grote Paleis
zicht op het binnenplein van het Grote Paleis (zijkant van het gebouw)
de overwonnen krijgers en vazallen worden afgebeeld op deze reliëfs
de archeologen gebruiken de ruïnes als 'notablok'
de grote vierkante toren op het Grote Paleis zou dienst gedaan hebben als astronomisch observatorium of uitkijktoren, maar tot op heden tast men nog steeds in het duister over de werkelijke functie
detail in de zonnetempel, de kleur blauw schemert door
vanop de zonnetempel heb je een prima zicht op de tegenoverliggende grote Tempel van het Kruis
het valt niet meteen aan te raden om élke boom in de jungle een handdruk te geven...
El Canal de los Piratas (= het piratenkanaal) is een heerlijke plek om even te zwemmen in het meer van Bacalar
Mango Y Chile is gelegen op een heuvel en de ideale plek voor een gezellige lunch, bovendien ligt het restaurant vlak naast het fort Fuerte San Felipe dat zeker een bezoek waard is = twee vliegen in één klap
kokosnoten troef
hotel Diosa del Agua heeft een bovenverdieping met een mooi uitzicht, alsook een klein zwembad
hahaha
de kapitein maakte er een feestje van op onze boot met vrolijke muziek, inclusief een flinke shot tequila
cenote Negro, deze beelden lenen zich uitstekend als vertrekpunt voor een reeks impressionistische schilderijen
cenote Negro
deze hond ging gewoon mee het water op :)
trots dat ik deze vogel vanop grote afstand zó scherp in de lens kon vangen, je ziet zelfs alle veertjes in detail
kajak is een actieve watersport die je hier volop kan beoefenen, evenals suppen
cenote Esmeralda
de mensen liggen zelfs in hun hangmat in het water
cenote Cocalitas: de fameuze stromatolieten
Los Cocalitos: schommelen in het water
vogels fotograferen vanop een grote afstand is niet simpel, maar gelukkig heeft mijn fototoestel een goede zoomfunctie
een torre del pescado bestellen
'the cath of the day'
het menu van La Playita is in de vorm van een leuk krantje
La Playita: een cocktail scampi's met avocado
Geen opmerkingen:
Een reactie posten