Sentiers d'Art Tour, een bijzonder kunstpad

Het langeafstandswandelpad Sentiers d'Art in de streek Condroz-Famenne (gelegen in de provincie Namen) strekt zich uit over bijna 155 km door de gemeenten Assesse, Ciney, Gesves, Hamois, Havelange, Ohey en Somme-Leuze. Het hele traject is bezaaid met meer dan 55 kunstwerken in de natuur (= land-art). 

Ik koos het verlengde hemelvaartweekend uit om (al) een deel van dit kunstpad (wat nog vrij recent is aangelegd) af te leggen. Europ Avonture verzorgde andermaal mijn logies. Uiteraard was ik volledig afhankelijk van de weersomstandigheden en verwachtte ik het allerergste, aangezien het nu al meer dan een half jaar onophoudelijk aan het regenen is (tenzij uitzonderlijk niet tijdens mijn recente driedaagse Eislek Trailavontuur). 

Mirakels bestaan kennelijk, want ook nu had ik drie dagen lang droog en zonnig weer. Bij thuiskomst begon het te regenen, dus de timing kon weeral echt niet beter zijn. Wonderen bestaan! In elk geval kon ik mijn regenjas gewoon thuis laten (wat een comfort in deze barre tijden!) en zorgeloos genieten van al het moois dat ik tegenkwam. 

Ik boekte een kamer voor de eerste nacht in Ciney als uitvalsbasis, en kwam terecht in een stijlvolle bed and breakfast in het hartje van de stad, waar bij het ontbijt zelfs pannenkoeken werden gebakken. Tot mijn grote ergernis rijden er op feestdagen in de omgeving van Ciney helemaal geen bussen. Kortom, ik moest heel het traject van Ciney naar mijn eerste accommodatie in Sorée (12 km) te voet afleggen... en dit constant langs een snelweg!! De snelste route is, logischerwijs, immers via de snelweg. Binnendoor wandelen of een taxi bestellen staan beide niet in mijn woordenboek. Gelukkig heb ik de zon een ganse dag aan mijn zijde, al moet ik natuurlijk mijn koffer en rugzak ook nog meesleuren. Ik wandel tegen de richting in, maar het blijft een levensgevaarlijke operatie. De mensen verklaren mij vast voor gek, maar een andere keuze is er niet voor mij. 

Halverwege stopt er toch een Nederlandse chauffeur (zo te oordelen een vader met zijn tienerdochter die op vakantie zijn ), met de vraag of ik eventueel een lift wil. Het ziet er zeker oké uit, maar ik ga niet in op het aanbod. Het is vandaag heerlijk weer en ik heb immers een ganse dag om op mijn bestemming te geraken. Het schiet aardig op, dus ik zal er sowieso veel te vroeg zijn. 

Uiteindelijk bereik ik mijn eindbestemming ruim een uur op voorhand. Ik vind nergens een gecshikt bankje in de buurt om te picknicken, dus waag ik het erop en nestel mij onder een grote boom in de privétuin van bed and breakfast La Haie Bohaine. 

Na een tiental minuten komt er man op mij af. Hij stelt zich voor als Marc, de eigenaar van de b&b. Ik denk dat ik een uitbrander ga krijgen omdat ik hier niet mag zitten, maar integendeel. Deze man spreekt mij vriendelijk aan. Ik leg hem uit dat ik zijn gast ben, maar helaas nog te vroeg ben om in te checken. Dit vormt geen probleem voor hem. Zijn vrouw komt er bij staan. Ze kijken me vol ongeloof aan als ik hen vertel dat ik helemaal te voet ben gekomen vanuit Ciney: "...Maar had ons toch even gebeld!" Tsja, ook dat staat niet in mijn woordenboek. 

Ze spreken zeer slecht Nederlands. Uiteindelijk ben ik nog een uur lang met hen in gesprek... en dat in mijn beste schamele Frans. Het is ongelooflijk dat er nog zo'n vlotte conversatie op gang komt, en het is alleen maar goed om mijn Frans te oefenen. Zo heb ik het graag.

Eenmaal binnen gekomen tref ik de grootmoeder van de man des huizes aan. Zij verblijft permanent in de bed and breakfast. Ik merk aan alles dat zij de baas is. 

Er zijn verder 2 kamers vrij, waarvan ik er 1 mag huren. Het is een enorm ruime kamer. Ik ben in mijn nopjes. Vooraleer ik naar mijn kamer ga, weet de gastheer mij nog heel wat nuttige informatie mee te geven. Hij neemt er duidelijk zijn tijd voor. Erg fijn! Ik ben de enige gast, dus mag ik gebruik maken van het privéterras. Het is de bedoeling dat ik de volgende etappes afleg op 3 dagen: Sorée-Gesves, Gesves-Jallet, Jallet-Sorée (= een luswandeling van ongeveer 65 km lang). Ik ben er helemaal klaar voor. De eigenaar wijst mij erop hoeveel geluk ik wel niet heb met het weer. Het lijkt bijna of hij jaloers is! 

Na een stevig ontbijt (met alles erop en eraan, uitstekende streekproducten,...) vat ik de tocht aan op vrijdagochtend 10 mei 2024. Het valt mij meteen op dat er heel veel windmolens zijn in de omgeving. Ik was nog niet eerder in deze streek. Het landschap is veel glooiender, en de hoogteverschillen veel geringer dan pakweg in de provincie Luxemburg. Het eerste kunstwerk doemt op. Ik maak er een sport van om telkens een selfie te maken met het kunstwerk. 

Af en toe ligt het kunstwerk een stukje verder van de weg. Het blijft dus zaak om alert te zijn. Ik volg de markeringen en heb een kaart als back-up waar ik helaas niet naar kijk, dus halverwege geraak ik toch even verdwaald. Er staat namelijk een luswandeling op de kaart 'binnen de grote lus', met andere woorden je komt ergens terug op hetzelfde punt uit om van daaruit weer verder te gaan... maar dat had ik over het hoofd gezien. Ik kom inderdaad op hetzelfde punt uit (en ben daardoor dan ook een beetje verbaasd en verward). Ik ga uiteindelijk toch, zonder het te weten, even de goede kant op maar raak het spoor daarna alsnog even bijster. Ik mis hierdoor 2 kunstwerken. Jammer! 

Ik geraak tijdig bij mijn volgende overnachtingsplaats At Home. Gelukkig wist Marc mij te vertellen dat de bewoners niet thuis zijn. Hij gaf mij de code om binnen te geraken. Deze informatie heb ik niet gekregen van de organisatie, wat mij toch een absolute vereiste lijkt! Uiteindelijk moet ik de eigenaars toch even bellen, in verband met de afspraken voor het geleverde ontbijt. Na het telefoontje merk ik op dat er in de kamers verschillende qr-codes zijn om te scannen. Op deze manier heb ik uiteindelijk alle nodige informatie gevonden. Oeps, de technologie staat ook niet stil! 

Ik neem een douche en geniet van alle faciliteiten van de kamer. Er is ook een privé-jacuzzi. De volgende ochtend wordt het ontbijt keurig om 8 uur geleverd, waardoor ik deel 2 van mijn tocht op tijd kan aanvatten. Weer heel wat nieuwe kunstwerken om te ontdekken vandaag. De zon doet ook weer flink mee. Het scenario kan warempel niet beter zijn! 

Straks komt de eigenaar van La Haie Bohaine mij ophalen aan het eindpunt in Jallet. Het hotel in Jallet was immers volgeboekt. Het is weerom een prachtige route. Toch let ik even niet goed op en mis blijkbaar een afslag meteen in een bocht naar rechts, een bospaadje in. Ik ben al ver wanneer ik het opmerk, en hierdoor komt er nog eens 5 km extra bij op de teller. Er ligt een goed restaurantje in de buurt van Jallet, en hiervoor ga ik eveneens enkele kilometers van het wandelpad voor de lunch. Uiteindelijk blijkt het de moeite waard. 

Ik zet mijn tocht verder. De paden zijn op veel plaatsen erg modderig geworden door de vele regen van de afgelopen maanden. Hier en daar is het echt jongleren om de diepe plassen te vermijden, maar af en toe is er geen ontkomen aan. Ach, gelukkig heb ik hoge wandelschoenen aan. Op het einde van de dag komt de eigenaar mij mooi op tijd ophalen. Ik krijg mijn kamer terug en geniet nog even na op het terras. Voor zondag voorziet de eigenaar speciaal een maaltijd voor mij. Ik geef mijn keuze door. 

De laatste dag van mijn wandelroute breekt aan, en Marc brengt mij terug naar het punt waar hij mij gisteren ophaalde. Het traject loopt vandaag van Jallet terug naar Sorée. Onderweg staan er bijenkasten, op een paar honderd meter van waar ik wandel. Ik maak mij vlug uit de voeten! Weerom is het een prachtige etappe. Dit nodigt uit om de vervolgetappes te doen, maar dat zal iets voor een volgende keer zijn. De vele foto's zeggen hopelijk alles. 

De harde cijfers (exclusief de wandeling van Ciney (12 km) naar mijn eerste accommodatie in Sorée): 

88899 voetstappen, 5634 calorieën verbruikt, 66,80 kilometer afgelegd (bij benadering)

data wandelingen: 10, 11 en 12 mei 2024

Meer informatie? www.sentiersdart.be en www.europavonture.be

                                       

'l'Arbre Mobile'

'Sphère', in het dorpscentrum van Sorée

deze koeien zien blijkbaar niet zoveel voorbijgangers passeren, ofwel zijn het gewoon heel sociale en nieuwgierige dieren :)

'Capteurs de rêve'

'Capteurs de rêve': detail

'Flumel'

Enkele dichtregels binnenin het kunstwerk 'Trivouac'

de lente is in het land...

het laatste kunstwerk op dag 2: 'Le Veilleur'

'Companion'

'Arkki'

'Demain': detail (kunstmatige fossielen)

het majestueuze 'Château de Haltinne', helaas geen tijd om het van naderbij te bekijken :(

'Sous son Aile', in sommige kunstwerken is het toegestaan om te picknicken of de nacht door te brengen, maar hier geldt de regel: eerst is eerst!

opgepast, bijenkasten langs de weg!

'Intersection'

ik passeer onder andere een grote paardenmanege

'Chère Terre', ofwel een brief aan de Aarde (zou ook wel in mijn tuin mogen staan :))

'Korowaï', multifunctionele overnachtingsplek

het lijkt wel een grot vol stalactieten en stalagmieten, maar het is de vilten binnenkant van het kunstwerk 'Transhumance' (detail)

'Transhumance'

'Symbioses'

'Welcome', er worden voortdurend werken (mede door hun vergankelijkheid) geschrapt of toegevoegd aan de brochure, dit is een voorbeeld van een vroeger werk dat niet meer op de officiële brochure staat

'Triskelé'

'Sans réfuge ou nus comme un ver' (kunstwerk linksboven)

rara, waar staat het kunstwerk?

de geuren en kleuren van de lente...

het allereerste kunstwerk op mijn tocht, in  de velden van Sorée: 'The macromolecule'

de vele windmolens en een staalblauwe hemel, omgeving Sorée (een reusachtig gevaarte als je er vlak naast staat!)

DEEL 13: Demarreren in 'Le tour de Bali'

Bij reizen zoals deze worden de vele hoogtepunten als parels aan een ketting geregen. Ik ben en blijf ontzettend dankbaar voor al het moois dat ik heb mogen zien en beleven!

Bij het ontbijt doe ik mij tegoed aan de warme tomaten en de mangojuice. Om 8 uur vertrekken we naar een locatie, op ongeveer een uurtje rijden naar Ubud, waar onze fietsen klaar staan. Overal vind je hier op de meest banale plaatsen op straat kleine doosjes, gevuld met eten om te offeren aan de goden. Ik heb onbewust al menig doosje verpletterd, dus hopelijk wacht me geen ongeluk omdat ik het gewaagd heb de goden te tarten! 

Het is de eerste keer dat ik een fietstocht doe met een mountainbike. Deze fiets heeft brede banden. We krijgen allemaal een helm, voor de veiligheid. De rit zal ongeveer 3 uur duren, met af en toe een tussenstop. We leggen dus flink wat kilometers af. Ik neem mijn action camera mee om een deel van de rit te filmen. De volgorde waarin we fietsen wisselt voortdurend. Omdat we voor 95% van het traject aan het dalen zijn, moet ik constant op de rem gaan staan. Ik weet niet hoe de versnellingen werken, en wanneer ik tijdens een steile klim niet ver genoeg schakel ligt mijn ketting eraf. De gids lost dit meteen op. Ik besluit heel de rit voortaan met de lichtste versnelling te doen, hoewel ik dit normaal gezien niet gewend ben. Ik moet nu ontzettend veel toerentallen doen, haha. :) 

Op een gegeven moment komen we in het bos aan een steil, hobbelig paadje naar beneden. De reisgenote in eerste positie stapt van haar fiets, en de gids neemt deze even over. "Can you do this?", vraagt de gids vervolgens aan mij. "Yes I can!" Het lukt feilloos. 

Een enkele keer gaan we van de hoofdweg af en wordt het technischer, wanneer we op modderige paadjes fietsen. Er zijn een aantal scherpe bochten bij tijdens het dalen. We voelen ons warempel in de 'Tour de France'. Opeens rijd ik ergens halverwege, en besluit ik om te demarreren. Ik word zelfs aangemoedigd. "Nele wint de bolletjestrui... en de gele trui!!", roept iemand enthousiast. Het fietsen gaat mij goed af, al maken de tegenliggers het ons soms niet eenvoudig. Onderweg maken we enkele stops, zoals midden in de rijstvelden om enkele foto's te maken, of bij een school of enkele tempels. Er zitten ware kunstwerken bij. De deuren zijn verfijnd met ornamenten en ingelegd zijn met bladgoud. Erg mooi! 

We stoppen ook bij een huis. De familie is bezig met de voorbereidingen van een ceremonie. Ze vlechten offers uit bamboe. Komang legt uit dat ze hier 3 dagen op voorhand mee beginnen. Op de dag zelf, uitgerekend bij volle maan, wordt alles geofferd in de tempel. Elk gebouw heeft een  specifiek doel en is georiënteerd naar een specifieke richting, maar niet naar het zuiden. Zo gaat dat in het Hindoeïsme. 

Hier worden ook veel mandarijnbomen gepland. We mogen er zelf ook plukken, achteraan in de tuin. Ze smaken best goed, maar zijn lang niet zo sappig als de geïmporteerde exemplaren in ons belgenland. Op het plein staat ook een muskaatboom met.

De tocht is werkelijk prachtig en toont ons het échte Bali, al is het vermoeiend om constant op de rem te moeten staan. Zeker als je vlak achter elkaar moet rijden. Gelukkig regent het niet. Vlak voordat we vertrokken is de eerste regen gevallen op 3 weken tijd. Uitgerekend op onze laatste dag. 

Mountainbiken is een aanrader! Ik heb genoten van de rit. 

's Middags lunchen we bij een lokale familie. We moeten in kleermakerszit aan lange, lage tafels gaan zitten (en niet te vergeten: eerst onze schoenen uit doen). Het eten smaakt heerlijk. We nuttigen vers fruit als dessert, waaronder van die schattige minibanaantjes. Het houdt maar niet op!

Rond 14 uur zijn we terug en verken ik het centrum, waaronder de Jalan Raya Ubud. De anderen hadden mij al gewaarschuwd voor de immense drukte die er heerst. Na een tijdje krijg ik hoofdpijn. Maar ik moet mijn laatste Roepia's toch verzilveren? 

Ik loop een winkel binnen waar ze Indonesische poppetjes verkopen voor een aantrekkelijke prijs. Ze verkopen er ook de traditionele, handbeschilderde Wajangpoppen van buffelleer. Daarna ga ik naar de Pura Tirta Empul Tempel. Per ongeluk kom ik langs de zijkant het complex binnen. De bewakers kijken mij verbaasd aan. Ik sta al even perplex. Zonder het te weten bega ik hier zomaar een overtreding! Geen idee hoe dit komt, eerder 'typisch' Nele denk ik... Mijn sarong hangt nog te bengelen aan mijn rugzak. Ik zie een prachtige vijver vol lotussen voor mij. Wanneer ik naar de ingang wil gaan voor een kaartje zie ik een gigantische file. Ik besluit toch maar te passen, en keer terug naar het hotel. Ik neem een bad en pak alvast mijn koffer. 

's Avonds gaan we, in het gezelschap van Komang, vlakbij in de buurt iets eten. Ik bestel een dragonfruitjuice en een vis curry thaï. Een medereiziger neemt het woord en steekt een gevatte speech af, om Komang te bedanken. We zijn allemaal erg tevreden over de reis en belonen hem met een flinke fooi. Wanneer ik de eindbalans opmaak, blijkt dat ik de afgelopen 3 dagen maar liefst 2/3de van mijn budget heb uitgegeven.

Vandaag was helaas een dag van té veel prikkels voor mij, veroorzaakt. Het contrast met de rest van de reis is té groot. 

We vertrekken de volgende dag, vreemd genoeg, allemaal op een ander tijdstip. Ik stel voor aan Komang dat ik met het Belgische koppel meerijd. Zij hebben hun vlucht in de vroege namiddag, en ikzelf pas 's avonds om 19.30 uur. Om 12 uur moeten we echter het hotel uit, en ik heb er geen zin in om enkele uren te staan koekeloeren met mijn koffer. Bovendien vermijd ik op deze manier de files, en op zo'n luchthaven is vast meer te beleven. Komang gaat meteen akkoord en vindt dit zelfs een heel slim idee. 

Pech voor de Nederlandse familie. Zij vertrekken om 9 uur, maar de bus heeft platte band. Komang regelt meteen twee auto's, en bestuurt zelf één van de auto's. We wuiven hen uit. Ik vertrek samen met de anderen pas om half 11. 

Ik neem afscheid van de anderen en dood de rest van de tijd op een bankje met het lezen van een tijdschrift. De check-in voor Emirates opent uitzonderlijk vroeg, dus dat is een mooie buitenkans. Ik koop mijn laatste souveniers in de luchthaven, waaronder een doosje kopi luwak.  

De terugvlucht verloopt ongewoon vlot. Deze keer ook weinig tot geen turbulentie. Helaas geen plek bij het raam tijdens de terugvlucht van Dubaï naar Amsterdam. Gelukkig hebben de we camera's nog.

Arme stewardessen... We zijn blijkbaar allemaal zó moe dat we het grootste deel van de vlucht aan het slapen zijn. Er zit duidelijk geen greintje leven meer in ons!

Boven Roemenië zie ik een helder landschap. Een diepe groef loopt als een golvende slinger doorheen het landschap. Dat moet vast de Donau zijn. En kijk: al die rechthoekige lapjes grond... In Roemenië vind je nog heel wat ruwe natuur? zo te zien. Moet je al dat groen zien!... Hongarije voorbij duiken er steeds meer wolken op. Onheilspellend. De wolken worden hardnekkiger naarmate we Tsjechië naderen, en belemmeren het zicht. Het weer in België ziet er blijkbaar minder rooskleurig uit... 

Dankjewel voor het lezen van mijn blog! Hopelijk hebben jullie wat inspiratie opgedaan (of wie weet, zelf zin gekregen om deze reis te ondernemen!), en geven de foto's aanvullende informatie. Vragen over deze reis zijn steeds welkom op mijn emailadres (dit vindt u bij het infogedeelte). 

een fietstocht door Bali is een echte aanrader, en onderweg stoppen we op vele plekken waaronder deze school

het échte Bali...

deze dame is volop bezig aan de voorbereidingen van een ceremonie

's middags lunchen we bij een lokale familie

in Bali bezoeken we ook een zilverfabriek, nabij Ubud* (*zie het vorige verslag op deze blog)

een voorbeeld van een rieten object, genomen aan de balie van ons hotel 

Bali staat bekend om zijn prima wellnessfaciliteiten, en te oordelen naar de prijs is dit een echte aanrader! Dit kan bijvoorbeeld bij Maya Ubud Spa of The Kayma Spa Massage

ons laatste avondmaal: ik bestel een thai curry