In principe komt het bij reizen als deze steeds op hetzelfde neer: uitpakken, inpakken, uitpakken, inpakken,... We mogen nog van geluk spreken dat we in elk hotel twee nachten verblijven.
Vandaag hebben we pech. We zijn namelijk in Mérida op een maandag en dat betekent dat er veel plaatsen en monumenten gesloten zijn. Het is onze eerste vrije dag in ons reisschema, maar deze wordt blijkbaar geheel ingevuld door onze reisleidster. De opties tot het verkennen van deze stad zijn op dit moment dan ook beperkt.
We ontbijten in het hotel. Er is keuze uit ofwel pannenkoeken ofwel een omelet. Op een tafeltje zie ik enkele exemplaren van het tijdschrift Yucatan Today liggen en ik neem er alvast eentje mee.
Iemand merkt op dat er tóch een museum open is, namelijk het Mayamuseum. We rijden ernaartoe met de bus, maar bij aankomst blijkt dat er uitgerekend vandaag onderhoudswerken bezig zijn. We kunnen slechts een glimp opvangen van de binnenkant van het gebouw. Het is, vooral aan de buitenkant, erg modern en futuristisch. Op het eerste gezicht verwacht je niet meteen zoiets in een traditionele, koloniale stad als Mérida. Erg jammer dat we het niet mogen bezoeken.
We stappen terug de bus op en stoppen kort later bij een kunstwerk, gelegen aan een rond punt: het Monumento a la Patria. Deze iconische sculptuur moet je beslist bezoeken als je in Mérida bent. We stappen uit en steken de drukke straat over om het aandachtiger te kunnen bekijken. Het is volledig met de hand gebeeldhouwd uit lokale steengroeve. De Colombiaanse beeldhouwer Rómulo Rozo werkte er maar liefst elf jaar aan. Er staan meer dan 300 figuren op afgebeeld.
In het midden staat een gouden adelaar die een slang verslindt, met daarachter een ceiba. De muren rondom vormen een halve cirkel waarop de belangrijkste historische figuren van het land worden voorgesteld.
Rondom de gevel worden alle Mexicaanse staten afgebeeld met hun officiële wapenschilden. Ik maak er een sport van om alle wapenschilden te fotograferen van de staten die wij zullen bezoeken tijdens deze reis: Tabasco, Yucatán, Campeche, Quintana Roo, Chiapas.
Het totale kunstwerk symboliseert de politieke en historische eenheid van Mexico. Typisch voor een land als dit is dat 'vandalen' gretig gebruik maken van graffiti om hun provocerende boodschappen te verspreiden. Hier zijn vele sporen van te vinden op het monument, en één van de achterliggende oorzaken is dat vrouwen hier nog steeds ondergewaardeerd worden ten opzichte van de man. Feminisme is hier dus een heikel punt. s' Nachts schijnt het monument verlicht te worden met verschillende kleuren, dus probeer misschien bij valavond een kijkje te komen nemen.
Vervolgens mogen we gaan kijken bij een haciënda*, gelegen in een villawijk: (*een groot, historisch landgoed dat tijdens de Spaanse koloniale tijd ontstond en te bezichtigen is voor het publiek): Casa Quinta Montes Molina Museum. De inkom bedraagt, bij schrijven, 120 pesos. De toegangspoort is gemaakt van prachtig smeedwerk. De kamers, zoals die vele eeuwen geleden bewoond waren, zijn een lust voor het oog en een voorbeeld van eclectische architectuur en neoklassieke tendensen. Er is een deur, volledig vervaardigd uit glas-in-lood. De antieke houten meubels zijn vervaardigd uit een sterke, kwalitatieve houtsoort. We treffen er Limoges porselein en christofle zilverwerk. Er staat een grote, smaragdgroene vaas die ze wat mij betreft onmiddellijk mogen inpakken en naar mijn adres zenden. De huidige bewoners stellen dit herenhuis al enkele jaren open voor het publiek. Een klein detail: ze sliepen hier niet in een bed maar in een hangmat, wat gebruikelijk was voor die tijd en met de bedoeling om gevaarlijke insecten en schorpioenen op een veilige afstand te houden. In deze stad kan je trouwens de beste hangmatten kopen. De vloer is gemaakt van Spaanse keramiek, en bedoeld om een tapijt te 'imiteren'* (*zie foto onderaan). Aan het plafond prijkt een Italiaanse kroonluchter in de brons Florentinestijl. Dat gezegd zijnde.
Vooral de uitgestalde curiosa in de vitrines stelen mijn hart, waaronder een hele parfumcollectie. Dit landgoed geeft een goed beeld van hoe de rijke Mexicanen vroeger leefden, inclusief personeel en een rits kindermeisjes die in de kelder verbleven. Hier treffen we onder andere de keuken. Elke ruimte is authentiek ingericht, zoals het vroeger was.
Centraal in de gang hangt een collectie foto's van hoe het er vroeger aan toe ging, gecombineerd met een heuse platencollectie inclusief enkele bewaarde partituren. Eén foto in het bijzonder toont studenten die ijverig aan het werk zijn in een kunstatelier. Mijn oog ontwaart verder een fijne collectie typemachines van diverse merken. Speelgoed uit vergane gloriejaren. Een collectie buttons van stripfiguren (het moet zijn dat deze blinkende schijfjes toen al gekend en hip waren). En, last but not least, de restanten van wat een wijnkelder moet voorstellen. Iemand kandidaat om te proeven? Ik hou in elk geval enorm van deze oude voorwerpen met een 'ziel'.
Aangrenzend is ook een kleine shop aanwezig, maar neem zéker een bezoek aan het restaurant Avelino en Maria, als je achteraan de mooie tuin oversteekt. Ze serveren er heerlijke zoete gebakjes en er is bovendien een boekenwinkeltje met een fijne collectie prentenboeken en enkele hedendaagse, interessante titels. En welk pareltje van Belgische makelij vinden we hier terug? Een vertaalde versie van Het hondje dat Nino niet had van auteur Edward Van de Vendel en illustrator Anton Van Hertbrugge. Natuurlijk heb ik dit boek thuis al in bezit, maar het is een aangename verrassing om het uitgerekend hier te vinden. Ik kies een klein, licht boekje uit en bestel een café latte en een apfelstrudel. Een heel fijn adresje!
We krijgen ongeveer een uurtje om het centrum van Mérida te verkennen. We hebben al de ganse week een druk programma gehad, dus het is goed om eens een uurtje vrije tijd te hebben. Ik maak hiervan gebruik om de plaatselijke shops te exploreren. Vooraf maakte ik een lijstje met enkele typische souveniers die je hier kan scoren. Ik ga alvast actief op zoek naar een huipil en enkele potjes talavera keramiek voor het thuisfront. Op deze plek vind je ontzettend veel juwelen gemaakt van kralen, dus wat betreft dit item scoor je op deze plek de mooiste voorbeelden aan een aantrekkelijke prijs.
De calle 60 staat bekend om zijn hoogwaardige souveniers, en ik vind zelfs een winkeltje dat op mijn lijstje staat. Ik scoor er ook een magneet voor mijn magneetbord. De juwelen kevers, maquechs, kan ik echter nergens vinden. Wel tref je overal in Mexico alebrijen. Dit zijn kleine, fel gekleurde beeldjes van fantastische wezens uit de Oaxaca-Mexicaanse volkskunst.
Hoewel het niet gebruikelijk is, speel ik 'het spel van vraag en aanbod' in de winkels. Ik schrik er namelijk van dat er in Mérida zulke 'woekerprijzen' worden gehanteerd in de winkels. De prijzen liggen zelfs aanzienlijk hoger dan in Europa. Ik ben druk aan het pingpongen voor de koop van een huipil bovenstuk, met mijn valuta calculator in de hand. Hoewel ik uiteindelijk een paar 'tientjes' kan afwimpelen, betaal ik naar mijn gevoel nog steeds te veel voor het kledingstuk. Als ik na afloop het geborduurde kledingstuk binnenstebuiten keer en zorgvuldig de naden en enkele losse draden bestudeer, geraak ik er niet uit of het al dan niet machinaal dan wel ambachtelijk vervaardigd is. Maar kom, het past als gegoten en ik sta (als helder wintertype) bijzonder goed met de felle, levendige kleuren en grote gebloemde motieven. Bovendien vind je zoiets niet in België en de stof met borduursels is zeer mooi. Later op deze reis zal ik echter nog huipiles tegenkomen in een textielwerkplaats (dus bij 'de bron'), die aanzienlijk minder kosten.
Na een vol uur vruchteloos zoeken beland ik de laatste vijf minuten dan toch, via een hint, bij Maya Mundo waar ze op de bovenverdieping keramische potjes verkopen. Er is echt énorm veel keuze. Ook hier gelden woekerprijzen en opnieuw ding ik spontaan af. Later kom ik te weten dat zélfs de prijzen in het toeristische Playa del Carmen voor dit soort potjes lager liggen of de prijzen benaderen. Maar op zo'n moment besef je dat er misschien niet veel kansen zullen komen om te kopen en bovendien word je opgejaagd door de tijd. Ik ben al lang blij dat ik deze winkel gevonden heb. Maar mijn devies luidt, desondanks: koop nooit te vroeg! Net op tijd komen we bij de bus aan.
We lunchen in Museo de la Gastronomia Yucateca, en ik bestel er drie panuchos. We geven onze bestelling alvast door en nemen ondertussen een kort bezoekje aan het aangrenzende museum, waar enkele prominente ingrediënten van deze streek zijn uitgestald. Je kan deze aanraken, ruiken en voelen. Achteraan, in de kleine binnentuin, vindt rondom de pibil-keuken, een yukateekse kookervaring plaats waar je als gast gratis kennis mag maken met de traditionele ondergrondse bereiding van cochinita pibil, een beroemd lokaal varkensgerecht.
Terwijl we daar in een kring staan te proeven, zien we aan de andere kant plots een bekende Vlaming opduiken: Bart de Pauw. En neen, het is géén look-alike. Vooral de oudere generatie kent hem als televisiemaker van programma's als Meester, hij begint weer!, Schalkse Ruiters en Het Geslacht De Pauw. Zelf ken ik hem nog het meeste als 'De Man Van Melle'. Ik herinner mij dat ik dit typetje ooit verwerkte in een opstel, toen ik nog in de lagere school zat. De wereld is kleiner dan we vaak denken.
Die avond eten we om 19 uur bij La Chaya Maya, waar ze de échte Mexicaanse keuken serveren. Het restaurant staat ook op mijn lijstje én het gerecht dat je daar zeker moet proberen is relleno negro. Zelf bestel ik het niet, maar tip het wel aan een tafelgenoot die altijd bereid is om specialiteiten uit te proberen. Ik mag wel even proeven. Het ziet er visueel gezien niet uit (want inktzwart van kleur), maar het is wel erg lekker met een zure twist. Zelf ga ik voor Joroches, een soort zware soep die bestaat uit maïsdeeg gevuld met longaniza worst, zwarte bonenpuree, tomaat en afgewerkt met zure room. Ik vind het persoonlijk niet zo lekker, maar ik ben blij dat ik het geprobeerd heb.
Wie komt daar plots mee aanschuiven aan onze lange tafel? De groep van Shoestring. Er zitten veel jonge mensen bij. Meteen is het een gekwebbel van jewelste. Een duiventil is er niets tegen. Desirée moet even orde op zaken stellen, en dat doet ze goed en kordaat. Sommige mensen kennen elkaar blijkbaar al, dus er wordt al snel 'verzusterd'. Na enige tijd besluit de groep toch een andere tafel op te zoeken en keert de rust gelukkig weer.
Máár het beste moet nog komen, want rond 21 uur begeven ons naar het Plaza Grande alwaar we aan het stadhuis een traditionele Vaqueriá dansshow mogen bijwonen. De dansers en danseressen zijn prachtig uitgedost in het wit, en worden live begeleid door een regionale band. Merk op dat de heren ook hakken dragen om goed te kunnen tapdansen en dat de dames prachtige bloemen dragen in het haar. In de walsen maken ze sierlijke pirouettes.
De band begeleidt en speelt echter traditionele yucateca-muziek en dus geen mariachi-muziek. Het is een spetterend optreden en het aanwezige publiek gaat helemaal op in de sfeer. Dit moét je meegemaakt hebben. Mérida scoort alvast een tien voor sfeer en gezelligheid. Zo staat er elke dag van de week een ander soort optreden op het programma, dat wekelijks wordt herhaald.
Wij blijven echter niet tot 23 uur maar gaan rond 22.30 uur nog ergens een cocktail drinken. We vergapen ons aan het grote beeldscherm in het restaurant, waar prachtige natuurbeelden op worden vertoond. Ik bestel een mojito fresa. Ook hier zijn ze heel royaal met de porties.
Die nacht slaap ik goed. Wat een dosis alchohol al niet kan doen! De ene keer slaap ik al wat beter dan de andere, en soms slaap ik zelfs door het alarm. Ik heb in elk geval geslapen als een roos wanneer ik wakker word om 06.30 uur, ondanks een korte nacht.
Bij het ontbijt, opnieuw in het hotel, opteer ik deze keer voor een omelet in plaats van pannenkoeken. Steeds voorafgegaan door een bordje vers fruit. En altijd kies ik resoluut voor koffie. Anders kan mijn dag niet beginnen. :)
De volgende bestemming op het lijstje is Campeche, gelegen aan de golf van Mexico. We rijden dus in zuidelijke richting. In tussentijd bezoeken we een andere, iets minder populaire, archeologische site genaamd Uxmal. Dit was vroeger één van de grootste Mayasteden. Onderweg passeren we de luchthaven van Mérida.
Het is ongeveer twee uurtjes rijden van Mérida. Zoals steeds nemen we de autosnelweg, wat uiteraard geen al te mooie uitzichten oplevert. Ik slaap dan ook tijdens het grootste gedeelte van de rit.
Uxmal is een goed onderhouden site, en bovendien is het er veel minder druk dan Chichén Itza. Er zijn ook minder verkopers. Onze spullen worden nagekeken en onze tickets gescand. Wat ik persoonlijk heel leuk vind, is dat je voor elke activiteit een papieren polsbandje krijgt. Op deze manier krijg je op drie weken tijd makkelijk een verzameling bij elkaar van om en bij de tien stuks in diverse kleuren, dus ik besluit ze allemaal te bewaren (bij wijze van tijdsdocument). Zelfs in sommige hotels krijg je een polsbandje. Dat heb ik nooit eerder meegemaakt bij vorige reizen.
We stoten al meteen op de grote Piramide van de Tovenaar. Deze piramide schijnt zelfs groter te zijn dan die van Chichén Itza, maar op het eerste gezicht kunnen we dat moeilijk beoordelen. Er zijn over het hele domein in elk geval een heleboel leguanen te spotten.
En het moet gezegd, zowel de omgeving (gelegen midden in de jungle) als de ruïnes zijn mooier en beter bewaard gebleven dan die van Chichén Itza.
Het volgende gebouw dat we doorkruisen is het Nonnenklooster. We bereiken dit via een klein, apart binnenplein: de Vierhoek van de Vogels, dat voorzien is van vogelsculpturen op de gevels. Vogels werden beschouwd als de heilige boodschappers die de verbinding vormen tussen de goden en de mensheid. We passeren ook veel lege kamers die door de cellenstructuur zogezegd aan nonnenkamers doen denken). De functie van deze kamers is nog steeds een raadsel. Er zijn opmerkelijk veel details verwerkt aan de gevels, vooral het westelijke deel bezit overvloedig veel decoratie. De god van de regen, Chaac, wordt veelvuldig afgebeeld, en verder véél slangen en spiralen.
In het midden van het plein bevindt zich een laag, vierkant stenen platform dat dienst deed als offerplaats aan de goden. Het balspeelveld vormt de verbindingsroute naar het volgende grote bouwwerk. Een belangrijk verschil met Chichén Itza is, bijvoorbeeld, dat zélfs de stenen ringen rijkelijk gedecoreerd zijn met inscripties.
Het volgende gebouw dat we bezoeken is het Paleis van de Gouverneur. Het is ruim 96 meter lang. De enorm lange gevel is rijkelijk gedecoreerd met Chaac-maskers en geometrische motieven. De Maya's waren goed op de hoogte van de kalender, zo getuige de ligging van het gebouw ten opzichte van (de stand van) de hemellichamen. Je kan de smalle treden beklimmen, en vervolgens op het platform krijg je een prachtig overzicht op de jungle en de omliggende gebouwen die mooi boven het groen uitsteken.
Aan de onderkant van het gebouw staat een jongen te huilen. Hij weigert de piramide te beklimmen. Zijn moeder probeert hem met alle macht te overtuigen, maar slaagt niet in haar opzet. Voorzichtigheid blijkt echter geboden bij het beklimmen en afdalen!
Net op het moment dat we de uitgang bereiken komen we toch wel opnieuw een bekend gezicht tegen, namelijk... Bart de Pauw. We kunnen het nauwelijks bevatten. Kennelijk volgt hij ongeveer dezelfde route als ons, dus het is best mogelijk dat we hem in de nabije toekomst nog wel eens zouden kunnen treffen. Dat kan enkel de tijd uitwijzen...
We kopen nog wat snacks of drankjes in het winkeltje bij de inkom en trekken verder naar onze lunchplaats. We stoppen onderweg bij Halach Huinic, een gezellige plek waar we een driegangenmenu krijgen voorgeschoteld. We passen met heel de groep rond de lange tafel. Met man en macht, en enig gepruts en geklungel, wordt een televisietoestel aangesloten zodat we de halve finale van het WK voetbal Frankrijk-Spanje kunnen volgen. Ze slagen uiteindelijk in hun opzet, maar het toestel wordt zó geplaatst dat we amper iets kunnen zien van de wedstrijd.
En daar krijgen we alweer gezelschap van een grote groep toeristen. Het menu is lekker. Eerst krijgen we limoensoep (zij het een vereenvoudigde en kariger versie dan die ik eerder al proefde), gevolgd door rijst met groenten, een kippenbout en een portie guacamole. Als dessert krijgen we de keuze tussen watermeloen of flan. Om te drinken bestel ik een limonade. Het verdict valt en Spanje speelt de finale.
Op naar Campeche, de hoofdstad van de deelstaat Campeche. Het is nog een tweetal uurtjes rijden. Hoe zuidelijker we rijden, hoe meer palmbomen er opduiken in het landschap. Ook in Campeche hebben we een vrije dag, dus daarvoor heb ik alvast een hele rits aan bezienswaardigheden opgelijst.
Ook deze stad is ingedeeld volgens het typische schaakbordpatroon. Dit maakt het moeilijker om over te steken door het éénrichtingsverkeer. De meeste auto's stoppen echter dadelijk, omdat er wellicht veel toeristen zijn in deze stad. Ons hotel, H177, ligt vlak aan een voetgangersstraat. Dit maakt het makkelijk om te navigeren, alsook om het centrum en centrale plein vlot te kunnen bereiken.
maandag op de Plaza Grande in Mérida: we wonen een traditionele Vaqueriá dansshow bij, merk op dat de mannen ook hakken dragen
de dansshow vindt plaats aan het stadhuis, het gebouw rechts op de foto
jammer maar helaas, het Mayamuseum blijkt gesloten te zijn voor bezoekers door onderhoudswerken, wel fijn om het van dichtbij te mogen aanschouwen
detail van het Monumento a la Patria (het monument van het Vaderland): graffiti, in de vorm van protest, is een groot probleem in Mérida
op de buitenste rij van het monument staan alle wapenschilden afgebeeld van alle deelstaten in Mexico
in het midden van het werk staat een beeld dat een gouden adelaar voorstelt die een slang verslindt
we zijn alvast in de goede provincie op dit moment :)
de statige voorgevel van het landhuis Montes Molino Museum, bemerk het prachtige smeedwerk van de poort (dat hier zo typisch is)
deze Italiaanse kroonluchter in Florentinestijl is een lust voor het oog
het ontwerp van de print op deze keramische vloer is bedoeld om tapijt te 'imiteren'
een uitgebreide parfumcollectie
men was in elk geval voorzien op de tropische temperaturen
detail plafond
deze smaragdgroene vaas is duidelijk het pronkstuk in de kamer, inpakken en wegwezen!
een achterdeur die vervaardigd is uit glas-in-lood, waardoor het licht mooi invalt
typemachines
een platencollectie
speelgoed uit vervlogen tijden, dit zou niet misstaan in het Speelgoedmuseum
een huis zonder een wijnkelder is als een café zonder... (vul zelf maar aan)
er is een prachtige boekhandel gevestigd in het restaurant dat tegenover de haciënda ligt: Avelino en Maria resto
...en we treffen hier toch wel een parel van Belgische makelij, dit boek is een vaste waarde in mijn boekenkast
nog een voorbeeld van het typische smeedwerk (omgeving Mérida)
véél leguanen in de archeologische site Uxmal
site Uxmal: de Vierhoek van de Vogels, op deze gevel zijn een aantal vogels gebeeldhouwd, hiermee stonden de inwoners in verbinding met de goden
de fameuze Piramide van de Tovenaar tref je vrijwel meteen als je het domein betreedt, deze is groter dan de piramide van Chichén Itza
bovenaan in het midden van het gebouw (Nonnenklooster), vlak boven de ingang, wordt een Chaak-masker afgebeeld
het indrukwekkende Paleis van de Gouverneur is ruim 96 meter lang, merk op hoe klein de mensen op de voorgrond zijn in verhouding tot het gebouw, dat volledig is uitgevoerd in de Puuc-bouwstijl
detail op de gevel van het Nonnenklooster (te vinden op het middenplein): slangen en spiralen werden veelvuldig afgebeeld, ze symboliseren vruchtbaarheid en kosmos alsook de verbinding van de onderwereld, de aarde en de goden
de overzijde van het binnenplein (Nonnenklooster)
een belangrijk verschil met Chichén Itza: de stenen ringen op het Balspelveld zijn wél versierd met inscripties
het balspelveld vormt de verbinding naar een ander gedeelte van de site
hoewel het op deze foto niet erg duidelijk is, zijn de treden om het Paleis van de Gouverneur te beklimmen nogal smal
de rijkelijk gedecoreerde gevel van het Paleis van de Gouverneur, met tal van Chaak-maskers en geometrische motieven
een blik op de zijkant van de gevel
boven op het plateau van het Paleis van de Gouverneur heb je een prachtig zicht op de omliggende gebouwen, die zichtbaar zijn boven de jungle
Joroches, een traditionele soep die onder andere te vinden is bij restaurant La Chaya Maya in Mérida
Geen opmerkingen:
Een reactie posten