"Ik wil beelden maken die nog niet gezien zijn, en volstrekt mijn eigen stempel drukken als graficus en illustrator."


Posts tonen met het label Nele '30': gastbloggers. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Nele '30': gastbloggers. Alle posts tonen

zondag 31 juli 2016

gastblogger Tineke Van Hemeldonck: 'Mon Bo-voyage'

Ter gelegenheid van mijn 30ste verjaardag introduceer ik op mijn blog een nieuwe, maandelijkse rubriek. Doorheen de jaren heb ik immers de eer gehad te mogen kennismaken met allerlei (al dan niet gekende) interessante persoonlijkheden die mijn leven danig hebben verrijkt met hun opvattingen: boeiende kunstenaars en schrijvers in allerlei mogelijke disciplines. Ik kwam aldus op het idee om hen uit te nodigen een gastblog voor mij te schrijven. Het zijn tenslotte allemaal mensen die ik bewonder, en op deze manier kan u ook met hen kennismaken. Een aantal van hen zijn ondertussen vrienden geworden voor het leven.

Dit keer is het de beurt aan illustrator en grafisch ontwerper Tineke Van Hemeldonck voor de maand augustus, tevens een dorpsgenote die momenteel met haar bekende varkentje Bo (een prentenboekenreeks in samenwerking met de fantastische dichter en auteur Geert De Kockere (= de Kempen is een kweekvijver vol talent!) die sneller rake gedichten uit zijn pen tovert dan hij zijn eigen schaduw kan toedichten) hoge toppen scheert tot zelfs in Amerika toe!

Hoe heb ik Tineke enkele jaren geleden leren kennen? Welnu, héél banaal aan de kassa van de plaatselijke dorpswinkel. Dit in combinatie met mijn opmerkzaamheid, én mijn nieuwsgierigheid die toen de bovenhand nam. Iemand die vlak voor jou aan de kassa staat met niets anders dan een hele hoop potloden, dat kom je immers niet elke dag tegen. Daar wilde ik dus het fijne van weten, en zo geschiede... We raakten kort aan de praat en wisselden kaartjes uit. Bleek dat zij prentenboeken maakte, maar daarnaast maakt ze ook prachtige logo's en drukwerk.

Ik roem haar vooral om haar 'klare' lijn. Weinig illustratoren hebben de gave om met enkele rake lijnen een figuur te schetsen, maar Tineke hoort bij dat selecte groepje. Haar werk heeft ook iets poëtisch door de zachte kleuren en de ambachtelijke druktechnieken die ze combineert.
Intussen staat ze altijd klaar als stand-in voor de tekenschool waar ik lesgeef, mochten ikzelf of mijn collega Naomi eens een keertje belet zijn.

Tineke houdt zich ook bezig met bijvoorbeeld pyrografie (= een techniek waarbij lijnen in het hout worden gebrand), en ze verkoopt onder andere broodplankjes op naam en handgemaakte stempels. Kortom: een tof, origineel geschenk voor een speciale gelegenheid. Ook op marktjes kan je haar dus geregeld vinden.

Werk van Tineke kan je vinden op:

haar website: http://www.tinekevanhemeldonck.com
haar Facebookpagina (met de laatste nieuwtjes!):
http://www.facebook.com/VanHemeldonckTineke

Blij dat ik haar heb leren kennen, en ik laat haar graag aan het woord:

 
Mon Bo-voyage

 
Biografie

Ik werd geboren op 16 april 1985 in Merksem en ben opgegroeid in Lille, een dorpje in de Kempen. In 2010 werd ik zelfstandig illustrator en grafisch ontwerper in bijberoep, naast mijn job in loondienst als grafisch ontwerper. In 2011 verscheen bij Manteau mijn eerste prentenboek, samen met auteurs Geert De Kockere en An Dom: 'Vuur en vlam', een kinderboek over kanker dat ondertussen al een tweede druk kende.
Eveneens samen met Geert creëerde ik voor de imprint 'Oogappel' van WPG Uitgevers de prentenboekenreeks Bo, over een klein ondeugend varkentje met een hart van koekebrood. In 2012 verschenen de eerste twee prentenboeken uit de reeks: 'Bo kan alles' en 'Bo is nooit bang'. In 2013 verscheen er een derde boek in de reeks: 'Bo is niet verliefd', en later op het jaar een vertelboekje van Bo: ‘Bo en het bos’. In 2014 verscheen er een vierde prentenboek in de reeks: ‘Bo is geen varken’.

Zo was mijn start gemaakt en volgden er nog andere boeken en projecten... In 2014 kwam er ook een musical voor kinderen uit, die aansloot op het boek ‘Bo is geen varken’. Deze musical werd verzorgd door MUZIX en trok langs tal van Vlaamse scholen.
Samen met Geert De Kockere trok ik doorheen heel Vlaanderen met twee voorstellingen over/rond Varkentje Bo: de Bo-Carrousel en de Bo-Vertelstoel. Tijdens die voorstellingen schilderde en tekende ik live met de kinderen.
Verder geef ik ook workshops in verschillende tekenscholen en academies. Ik neem actief deel aan verschillende evenementen zoals 'The Big Draw', 'Kinderboekendag',...

Naast het illustreren van kinderboeken, gedichtenbundels, geboortekaartjes, enz... maak ik ook handgesneden stempels én ben ik nog steeds actief als grafisch ontwerper.


Over mijn tekenstijl en inspiratie

Bij het uitkomen van mijn eerste boekje stond mijn tekenstijl nog niet vast, voor zover die vast kan staan. ;) Ik ging van het ene naar het andere, zoekend naar mezelf. Soms gebruikte ik veel de collagetechniek, andere keren ging ik dan weer meer de grafische en mixed media- toer op. Uiteindelijk is het doorgaans een beetje een mengelmoes van die twee zaken geworden.

Ik hou erg veel van druktechnieken, stempels en werk graag in lagen. Vaak uit zich dit in een meer suggestieve stijl, met of zonder een fragiele lijn. Ik werk heel vaak met inktrolletjes uit de vrije grafiek en maak zo eerst een ondergrond of achtergrond om vervolgens een illustratie op te zetten. Meestal zit de illustratie ook in mijn hoofd en probeer ik dat beeld weer te geven door er gewoon meteen aan te beginnen.
Een illustratie van te voren tekenen is niet zo mijn ding. Soms teken ik ze wel uit in grote lijnen, maar liever niet tot in de details. Ik hou van het toeval en de expressie van het moment.

Wat inspiratie betreft kan alles mij inspireren, de zotste of stomste dingen eerst. Al geef ik graag toe dat het niet altijd even gemakkelijk is om inspiratie te blijven vinden. Soms komt het vanzelf, maar ik kan ook vaak vloeken op mezelf als ik geen inspiratie heb.
De zoektocht naar inspiratie en originaliteit is iets wat blijft, maar niet altijd even simpel is om te vinden. Vaak trek ik me even terug in de natuur en soms komt dan de inspiratie weer vanzelf. Als ik één tip kan geven: blijven kijken met de verwondering van een kind!
Als je mij zou vragen of ik mij laat inspireren door bepaalde personen of illustratoren, dan kan ik daar moeilijk een antwoord op geven. Ik heb zeker een aantal favoriete kunstenaars en illustratoren wiens werk ik enorm bewonder, maar ik kan niet zeggen dat dit invloed heeft op mijn werk. Je neemt het natuurlijk wel mee en misschien dat je er vroeg of laat wel iets mee doet, al dan niet bewust. Wat is uiteindelijk originaliteit? Vaak is iets origineel voor de ene, maar vanzelfsprekend voor de andere.
Iedereen weet vast wat we ermee bedoelen, maar het komt erop neer dat we ideeën putten uit dingen die we ooit zagen of ervaren hebben en deze vertalen in ons eigen werk.


illustratie uit de Bo-reeks: 'Bo is geen varken', Tineke combineert vaak ruwe verfstrepen met fragiele, maar rake lijnen

illustratie uit de Bo-reeks: 'Bo is geen varken'

illustratie uit de Bo-reeks: 'Bo is niet verliefd'

illustratie uit de Bo-reeks: 'Bo kan alles'

illustratie: 'Lili en Nio', in deze illustratie vallen de lagen sterk op

illustratie: 'Otto acrobaat'

illustratie uit 'Vuur en vlam', een prentenboek over kanker

illustratie uit 'Vuur en vlam', een prentenboek over kanker

dinsdag 31 mei 2016

gastblogger Laura Schillemans: 'Life is a playground'

Ter gelegenheid van mijn 30ste verjaardag introduceer ik op mijn blog een nieuwe, maandelijkse rubriek. Doorheen de jaren heb ik immers de eer gehad te mogen kennismaken met allerlei (al dan niet gekende) interessante persoonlijkheden die mijn leven danig hebben verrijkt met hun opvattingen: boeiende kunstenaars en schrijvers in allerlei mogelijke disciplines. Ik kwam aldus op het idee om hen uit te nodigen een gastblog voor mij te schrijven. Het zijn tenslotte allemaal mensen die ik bewonder, en op deze manier kan u ook met hen kennismaken. Een aantal van hen zijn ondertussen vrienden geworden voor het leven.

De maand juni schenk ik met graagte aan Laura Schillemans: designer, fotograaf en verslaggever ineen. MAAR hoe ze zich het beste ziet, leest u hieronder.
Gedurende mijn kindertijd volgde ik muziekschool, en daar leerde ik Laura kennen (al speelden we wel verschillende instrumenten). Vele jaren later ontdekte ik op het internet toevallig een filmpje dat ging over het maken van 'fotojuwelen', en ik herkende Laura nog. Ik zocht én vond haar website, en kon niet stoppen met lezen. Ik dacht: 'Wauw, ik wist niet dat Laura dát allemaal kon!!' 

Zij is ook een fervent reiziger + een héél straffe fotografe = 'Life is a playground'  (= tof concept!) staat voor een collectie ringen waarin een reisfoto verwerkt is. Inmiddels ben ik zelf in het bezit van zo'n ring, en ik draag hem heel vaak bij gelegenheden. Ondertussen is de collectie weeral uitgebreid, maar dat moet u zelf ontdekken op haar website.

*Tip: Je kan natuurlijk altijd naar het land van oorsprong gaan voor een selfie mét uw ring

Neem een kijkje op
http://www.lauraschillemans.be/life-is-a-playground-elements/

Laura aan het woord:


Life is a playground

Ik ben Laura, en ook al maak ik juwelen – tóch beschouw ik mezelf als een fotograaf. Mijn foto’s waren het beginpunt, en ze zullen ook altijd het centrum blijven. Ik zocht naar een manier om ze tot bij mensen te krijgen en juwelen leken me daar het beste medium voor.

Fotograferen is voor mij een manier om even uit de wereld te stappen. Ik probeer op een andere manier naar dingen te kijken, om even op niet zo voor de hand liggende zaken te focussen en om schoonheid te vinden in de kleine dingen die vaak over het hoofd gezien worden. Het gaat eigenlijk om het ontdekken van een nieuwe wereld binnen de werkelijke wereld.
Dat gevoel, die instelling, wil ik graag meegeven aan de mensen die drager zijn van mijn juwelen: dat niets is wat het op het eerste zicht lijkt en dat ze af en toe zelf op ontdekkingstocht zouden moeten gaan (vandaar de naam: life is a playground). Dat gevoel heb je ook wanneer je de juwelen voor de eerste keer ziet: het is niet helemaal duidelijk wat er juist op de foto staat, je moet soms twee keer kijken.

Bij mijn juwelen komt ook steeds een kaartje met een grotere foto op en de naam van de locatie waar de foto genomen werd, zo weet je steeds waar het beeld vandaan komt.

 enkele ringen uit de (vroegere) collectie van Life is a playground
 
  enkele ringen uit de (vroegere) collectie van Life is a playground

   enkele ringen uit de (vroegere) collectie van Life is a playground

enkele ringen uit de nieuwe collectie van Life is a playground, op de foto staat een gebouw uit Seattle, Amerika

enkele ringen uit de nieuwe collectie van Life is a playground, op de foto staat een gebouw uit Singapore

deze ring heb ik besteld uit de oude collectie, er is ook een doosje bij ter bescherming


zaterdag 30 april 2016

gastblogger Ilke Callens - illustrator

Ter gelegenheid van mijn 30ste verjaardag introduceer ik op mijn blog een nieuwe, maandelijkse rubriek. Doorheen de jaren heb ik immers de eer gehad te mogen kennismaken met allerlei (al dan niet gekende) interessante persoonlijkheden die mijn leven danig hebben verrijkt met hun opvattingen: boeiende kunstenaars en schrijvers in allerlei mogelijke disciplines. Ik kwam aldus op het idee om hen uit te nodigen een gastblog voor mij te schrijven. Het zijn tenslotte allemaal mensen die ik bewonder, en op deze manier kan u ook met hen kennismaken. Een aantal van hen zijn ondertussen vrienden geworden voor het leven.

Voor de maand mei zet ik een kamer 'te huur' voor illustrator Ilke Callens. Net als ikzelf doorliep Ilke haar hogere opleiding aan Sint Lucas te Antwerpen, nog wel krak dezelfde jaren (jaja, geboortejaar 1986 was een gouden jaar op heel wat vlakken! ;)). Er staat verder nog één begeerde persoon op mijn lijstje van die school, naast een resem namen met heel uiteenlopende disciplines en leeftijden. We shall see...

Van alle creatievelingen noem ik Ilke weleens de koningin van de geboortekaartjes. Zelf ben ik ook in het bezit van zo'n kaartje, namelijk van haar zoon.
Zoals ze hieronder zelf aangeeft, beschikt ze inmiddels over een ruime collectie. Elk thema zet ze probleemloos naar haar hand.
Wat vooral enorm opvalt, is dat ze reeds beschikt over een eigen, specifieke stijl. Deze is als het ware de 'handtekening' van héél haar oeuvre geworden. Toch schuwt ze het experiment niet.
Wat mij ook aanspreekt is de sprookjesachtige, feeërieke setting die ze telkens weer weet op te roepen met haar creaties. Niet alleen vanwege het dromerige kleurenpalet... (*Tip: een poster van haar in huis halen voor de kids is een echte aanrader!)

...Misschien kreeg ze daarom een eervolle vermelding voor de wedstrijd 'Art Award' (lees het verslag op haar blog: https://ilkecallens.wordpress.com/2011/01/31/uitslag-art-award-2011/) ? Zou best wel eens kunnen...

En, beste boekenmakers, zij is me dunkt zeker wel in staat om op deskundige wijze een prachtig prentenboek tot stand te brengen!

Ik dank Ilke voor het fijne 'W'-verslag, en nu is het woord aan haar. U vindt haar vast terug op de vele, gezellige marktjes die ons landje rijk is.




Wie ben ik?

Ik ben Ilke, net 30 jaar geworden. Getrouwd, mama van twee schattige (maar toch ook wel vermoeiende) kids, leerkracht plastische opvoeding en expressie én creatieveling.
Ze zeggen altijd dat je op een rond getal eventjes bekijkt wat je hebt bereikt  in het leven. Toegegeven, als ik het zo hierboven zie staan lijkt het lang niet zo slecht. En er wordt overal nog hard aan gewerkt.

Want tussen alle dagelijkse chaos door, probeer ik ook nog eens mezelf regelmatig opnieuw uit te vinden. Gelukkig geeft al die chaos blijkbaar niet, want onderzoek zou hebben aangetoond dat chaotische mensen creatieve mensen zijn. Fijn dat ik me daar al geen zorgen over moet maken! 


Waarom teken ik?

Eigenlijk is alles begonnen met graag lezen, en boeken zijn vaak versierd met leuke prenten of aantrekkelijke covers. Ik kies vaak boeken door alleen maar naar de cover te kijken. Pas als ik deze leuk of intrigerend vind, ga ik kijken naar het verhaal. 
Het liefst van alles lees ik jeugdboeken, omdat hier vaak op de meest originele manier wordt omgesprongen met illustratie. En, onder ons gezegd, ook gewoon omdat zelfs op mijn dertigste het kind in mij nog altijd sterk aanwezig is. Geen enkel boek laat mij zo heerlijk wegdromen als een kinderboek of een mooie jeugdroman. En ja, ik kijk ook gewoon graag naar de prentjes…

Het was door deze fascinatie dat ik ervoor gekozen heb om een opleiding tot illustrator te volgen aan Sint-Lucas te Antwerpen. En hoewel deze opleiding op zich niet altijd beantwoordde aan mijn verwachtingen, heeft het mij wel geholpen om mijn doel te bereiken. Kinderboeken heb ik (nog) niet mogen illustreren, maar gelukkig zijn er andere projecten waar ik mijn creatieve geest wel de vrije loop kan laten. 

 
Wat teken ik?

Na een paar jaren in het vak heb ik al vanalles geïllustreerd. Geboortekaartjes zijn waarschijnlijk wel mijn voornaamste bezigheid. Elk kaartje dat ik maak draagt de belofte dat het uniek is en de stijl is helemaal anders dan de meeste geboortekaartjes die tegenwoordig circuleren. Ik probeer originaliteit te creëren door verrassende thema’s, door mijn tekenstijl en door regelmatig nieuwe technieken uit te proberen. Mijn zoontje had een draken-en-ridders thema op zijn kaartje, en dat heb ik nadien vaak moeten herhalen. Om de één of andere reden sloeg het geweldig aan bij iedereen. 
Voor mijn dochtertje heb ik een cowboythema gekozen. Ik wou iets stoers en iets dat je nergens anders ziet. Hoewel veel mensen het kaartje geweldig vonden, heb ik tot nu toe nog niemand gehad die ook een cowboykaart wilde. Misschien vinden velen het toch net iets te gewaagd voor een meisje?

De meeste ouders weten wel wat ze graag willen en ik probeer zo goed mogelijk aan te sluiten bij hun wensen. Ondertussen is het al een grote verzameling kaartjes geworden!

Tegenwoordig schuim ik ook marktjes voor creatievelingen af met een kraampje met verschillende lijnen van kaarten. Ik heb een dierenreeks voor verjaardagen, kaartjes met een algemeen thema (succes, proficiat, …), seizoensgebonden kaartjes (de kerstkaarten deden het erg goed vorig jaar :)) en een reeks neutrale kaartjes die voor allerlei zaken gebruikt kunnen worden. Verder probeer ik ook leuke posters te maken, zoals leesposters die kinderen moeten aanmoedigen om weg te dromen in een boek.



resultaat geboortekaartje 'Cesar'

resultaat geboortekaartje 'Elisabeth'

En wat nu?


Heruitvinden is mijn motto. Als ik een kaartje bijna af heb, zit ik vaak al met mijn hoofd bij het volgende. Hoewel mijn tekenstijl vrij constant is, hou ik ervan om nieuwe technieken uit te proberen. Linosnedes, schilderen, potlood, krijt,... ik klieder er vrolijk op los. Creativiteit is een proces, geen eindproduct. En het is vooral eens goed zot doen en tegelijk heerlijk wegdromen.

 kerstkaart



illustratie voor het tijdschrift BoekieBoekie (= gekleurde linosnede), hiermee sleepte Ilke in 2011 een eervolle vermelding in de wacht voor de wedstrijd 'Art Award'

 
contactgegevens van Ilke:

GSM: 0494/77.85.53



donderdag 31 maart 2016

gastblogger Lies Van den Hende: 'Illustratie versus juwelen'

Ter gelegenheid van mijn 30ste verjaardag introduceer ik op mijn blog een nieuwe, maandelijkse rubriek. Doorheen de jaren heb ik immers de eer gehad te mogen kennismaken met allerlei (al dan niet gekende) interessante persoonlijkheden die mijn leven danig hebben verrijkt met hun opvattingen: boeiende kunstenaars en schrijvers in allerlei mogelijke disciplines. Ik kwam aldus op het idee om hen uit te nodigen een gastblog voor mij te schrijven. Het zijn tenslotte allemaal mensen die ik bewonder, en op deze manier kan u ook met hen kennismaken. Een aantal van hen zijn ondertussen vrienden geworden voor het leven.

Voor de maand april introduceer ik graag illustrator Lies Van den Hende. Ik leerde haar kennen tijdens mijn Specifieke Lerarenopleiding aan de Artesis Hogeschool in Antwerpen. Wij hebben toen zelfs even op dezelfde stageplaats gestaan.
Haar illustraties zijn altijd sprookjesachtig mooi, en bovendien héél fijn uitgewerkt. De prentenboekenwereld zou er nog véél rooskleuriger uitzien dankzij haar bijdrage. DUS alle schrijvers van deze wereld: gelieve u aan dit adres te wenden (vandenhendelies@hotmail.com).
Daarnaast houdt Lies zich ook bezig met onder andere glasblazen en juweelkunst. Zij is gebeten door alles wat ambachtelijk gemaakt kan worden. Zelfs uit schelpen kan ze juwelen maken. En dat laatste vormt tevens het onderwerp van deze blogpost. Het ene vult het andere aan, ze zijn als het ware familie van elkaar.

Hieronder meer tekst en uitleg van het meisje met het engelengeduld:
  

"Sinds een lange tijd woon ik in Gent samen met anderen. Samenwonen is iets heel bijzonder, het creëert een gevoel van openheid, vrijheid, spontaniteit… Bovendien ontdek je steeds nieuwe invalshoeken over jezelf en anderen. Het houdt de eentonigheid van de dagelijkse routine en éénvormige gedachten op afstand.
Samenwonen is voor mij een gevoel van thuiskomen. Dit gevoel vindt haar oorsprong in de liefde en de vriendelijkheid van de mens. De mens die nog heel dicht bij de natuur staat. 
Omdat wij in principe bijna niet anders kunnen dan in onze hectische wegwerpmaatschappij mee te draaien vind ik het zeer belangrijk dat wij vaak naar onze bron kunnen terugkeren.
Ook op het gebied van esthetiek en schoonheid zijn wij, vaak zonder het te beseffen, de natuur op de achtergrond gaan schuiven. Om maar een voorbeeld te geven; er worden heel wat juwelen verkocht die machinaal gemaakt worden in grote oplage en die vaak uit plastic of kunststof vervaardigd zijn. De natuur heeft ons nochtans zoveel ‘puurheid’ te bieden waardoor wij geen natuurlijke materialen hoeven na te maken. Respecteer het weinige en geniet meer van het bezielde."

“Een ‘natuurlijk’ juweeltje dragen doet goed, zo kunnen we ons toch nog een tikkeltje met de natuur verbinden op een plek waar die ver te zoeken is.”

Illustraties versus juwelen

De juwelen en illustraties van mijn hand zijn sterk met elkaar verwant. Doch ik tijdens het maken van juweeltjes met een heel andere materie werk als bij het illustreren, vind je dezelfde fijnheid terug. Ook de kleurencombinaties lopen in dezelfde lijn. Zoeken naar eenheid en harmonie tussen vormen en kleuren waarbij een speelse dromerige toets niet mag ontbreken is voor mij een vaste waarde. De technieken die ik tot nu toe toepas om de juwelen te maken zijn zeer eenvoudig; parels rijgen en sluiten d.m.v. bouillondraad en knijpkraaltjes of wire wrapping.  

Ik gebruik materialen die rechtstreeks uit de natuur komen/ Edelsteentjes, riviersteentjes, zoetwaterparels, houten parels of takken, schelpen, glasparels,... Ik krijg ze, vind ze, zoek ze of koop ze aan.
Illustraties maken op papier met potlood en inkt vergen vaak veel inspanning, daartegenover beschouw ik juwelen maken als 'illustreren met werkelijke materie in 3D', wat voor mij rustgevend werkt. De wisselwerking tussen illustreren en juwelen maken, werkt gunstig.

Afrikaanse glasparels, tijgeroog, roze kwarts

Rhodoniet

roze kwarts

Zoetwaterparels
illustratie van Lies

maandag 29 februari 2016

gastblogger Keanne Van de Kreeke: 'Een comfy bank of een stoel met 3 poten.'

Ter gelegenheid van mijn 30ste verjaardag introduceer ik op mijn blog een nieuwe, maandelijkse rubriek.
Doorheen de jaren heb ik immers de eer gehad te mogen kennismaken met allerlei (al dan niet gekende) interessante persoonlijkheden die mijn leven danig hebben verrijkt met hun opvattingen: boeiende kunstenaars en schrijvers in allerlei mogelijke disciplines.
Ik kwam aldus op het idee om hen uit te nodigen een gastblog voor mij te schrijven. Het zijn tenslotte allemaal mensen die ik bewonder, en op deze manier kan u ook met hen kennismaken. Een aantal van hen zijn ondertussen vrienden geworden voor het leven.

Mijn eregaste voor de maand maart is illustrator Keanne Van de Kreeke
Hoe kom ik bij haar terecht? Welnu, dat verhaal berust op een ongelooflijk toeval. Enkele jaren geleden kwam ik tijdens een partijtje zappen terecht op het televisieprogramma 'Het mooiste meisje van de klas', destijds gepresenteerd door Staf Coppens. Ik bleef kijken, omdat ik zag dat het over een illustrator ging. Niet zoveel later kreeg ik op het gastenboek van mijn website een fijn berichtje van een zekere 'Keanne uit Finland', en toen (na enkele minuten) ging er bij mij een lampje branden. Sinds het televisieprogramma was ik reeds een fan van haar werk geworden. Zo zie je maar, de wereld is écht wel klein!

Keanne was meteen bereid voor mij in haar pen te kruipen, al voelt zij 'taal' als medium nog steeds onzeker aan. Als u haar blog doorleest, merkt u dat zij naast haar creatieve bezigheden ook sterk bezig is met workshops voor kinderen én bejaarden. 
Ik roem haar vooral om haar onderzoekende geest en haar speelse en fantasierijke collagestijl, maar ook om de ideeën die ze moeiteloos weet om te zetten in concrete projecten. ALLES is bezield in haar werk, en dat vind ik erg belangrijk bij een kunstenaar. Het is bovendien niet evident om naar een ander land te emigreren, en het Fins lijkt mij nu niet meteen de meest 'makkelijke' taal om aan te leren.

...Maar genoeg hierover! Laten we vooral genieten van deze tekst, waarin Keanne ons iets over haar ervaringen onthult omtrent de verschillende manieren van tekenen, en reflecteert over de wisselwerking tussen taal en beeld.

Neem ZEKER een bezoekje op de volgende websites:



Een comfy bank of een stoel met 3 poten.


Nele vroeg me vorige week of ik haar gastblogger wilde zijn, natuurlijk wel!
Maar gemakkelijker gezegd dan gedaan, toveren met woorden is nu eenmaal niet mijn ding. Het is voor mij vaak een kleine nachtmerrie, zo openbaar, zwart op wit. Bij elk woord borrelen de mogelijke beperkingen en misschien interpreteert de lezer mijn woorden wel helemaal anders dan ik het bedoelde.

Maar als je tekst hardop leest dan wordt het al iets meer: een beleving, een klank net als muziek, gekleurd door de persoon erachter. Gezongen is het nog beter! 
Ik houd wel van taal, maar dan vooral in zijn gelaagdheid: de extra dimensies, de innerlijke communicatie en de mogelijkheid tot speelsheid.
Bovenal houd ik van de tinten die woorden uitdrukken, de klanken, de vormen de kleuren, en zie ik “taal” als communicatiemiddel in de universele zin.

Zo gaat dat denk ik ook een beetje als ik teken.
De eerste lijnen voelen meestal veel te leeg, als lijnen die verdwaald zijn en eerder een idee vormen dan een beeld.
Ik ben niet iemand die in enkele strepen/vlakken een raak beeld neer zet. Meestal is het een zoekproces dat pas echt begint te leven als het kleur krijgt. Ik geniet ervan materiaal onderling te laten wroeten.

Een paar weken geleden woonde ik een weekend-workshop bij in Helsinki, samen met 12 andere gekende en minder gekende illustratoren.
Daar werd ik heel bewust geconfronteerd met mijn eigen creatief proces en ondervond ik ook dat niet iedereen dit op dezelfde manier doorloopt. Wat mij het meest verbaasde was hoe we, ongeacht zeer verschillende specialisaties en achtergronden (illustratie tijdschriften, kinderboeken, covers, striptekenen, lesmateriaal, vrije illustratie…) uiteindelijk met zoveel dezelfde vragen en struikelblokken zaten. Maar ook dat we allemaal verschillende manieren hadden om deze te hanteren.

Eén illustrator vatte het begin van het weekend zo mooi samen met de juiste vraag: "How should I draw?”.

Na de eerste oefening, 60 tekeningen in 60 min, waren de meesten van ons de kluts kwijt: ontworteld uit onze veilige werkomgeving en gekende manier van werken. We waren opeens flink door elkaar geschud, de een al wat meer als de ander.
"How should I draw?” klonk het in onze hoofden.

De volgende dag werden we nog maar eens geconfronteerd met onze drang naar controle. Het ging om expressie, niet op papier, maar in/met ons lichaam.
Ook kregen we opdrachten die ons als het ware ongecontroleerd deden tekenen, met andere woorden het was niet zo zeer mogelijk je sterkste kanten te tonen en de mindere te verdoezelen. Je werd blootgelegd op je zwakkere plekken en dat overliepen we dan ook nog eens gezamenlijk.
Oef…goed…"How should I draw"….

Op de laatste dag werd ons gevraagd een soort samenvatting te maken, een soort geschetst kortverhaal verbonden aan het voorbije weekend. Ik besefte dat mijn hersenen de nacht ervoor al hadden zitten werken, om al mijn kunnen en niet kunnen een plaats te geven, en om het tot een verhaal te maken binnen dat proces.
Tot mijn verbazing was dat dus niet zo moeilijk, het was een gekend proces!
Het verhaal had zich als het ware al gevormd tussen de vraag  How should I draw?” en het antwoord “The way I know how to”.
Het resultaat was iets waar iets meer in zat, iets nieuws en toch gekend, een mogelijk proces voor de toekomst...

Enerzijds is het leven een aaneenschakeling van "how should we”s?”, 
Dat maakt dat we uit onze comfortzone komen, in de spiegel durven kijken en ons zelf durven in vraag te stellen. Ik denk altijd: “hier is het dat we iets bijleren".
Anderzijds is er het proces van terugkeren naar die veilige plek die we al kennen: "the way I know and where it feels nice and cosy".
De plek waar ik "ik" ben, en "ik" teken zoals het goed voelt.

 Keanne aan het werk 

 illustratie van Keanne

 illustratie van Keanne