Een portie workshops

Het is alweer bijna 'grote vakantie', en het voelt voor mij alleszins bijzonder fijn om voortaan enkele weekends vrij te hebben. Ik kan oprecht zeggen dat ik mij de afgelopen maanden nog geen seconde verveeld heb (!), en het gekke is dat daar de komende weken en zelfs maanden ook niet veel ruimte voor zal zijn. Mijn trein raast maar door, al kan ik nu wel een beetje vertragen en af en toe eens halt houden. Hoognodig!

De afgelopen maanden waren een mengelmoes van werken enerzijds, met daarnaast diverse activiteiten, evenementen, opdrachten en workshops. Financieel gezien gaat het mij op dit moment behoorlijk voor de wind en, toegegeven, dat mag ook wel eens. Als ik mijn agenda mag geloven beloven de komende weken en maanden boeiend, gevarieerd en inspirerend te worden. Maar eerst... een klein beetje rusten en vooral alle stress van mijn schouders laten glijden. Dat moet zeker lukken, want er wachten mij twee ontspannen uitstapjes (die dra in het verschiet liggen) en binnenkort een vakantie richting Ardennen.

In deze blogpost doe ik kort verslag van enkele activiteiten die al geruime tijd gepasseerd zijn.
Op zaterdag 23 februari 2019 was het Dag van de academies. De academie van Turnhout organiseerde hierrond een workshop 'papier scheppen'.
Deze activiteit stond lange tijd heel hoog op mijn verlanglijstje, maar deze workshops zijn doorgaans erg prijzig en niet dik bezaaid of bij de deur. Dit was dus dé uitgelezen kans om het eens een keertje uit te proberen. Met het ganse grafiekatelier hebben wij hiervoor een jaar lang eierdozen verzameld. Vervolgens werden deze eierdozen gesorteerd per kleur. Elke eierdoos werd gescheurd, en al deze stukken werden tenslotte gemengd met water en gemixt zodat je uiteindelijk een soort fijne 'pulp' bekomt.
Door een schepraam (met gaatjes) te gebruiken en onder te dompelen in de pulp, komen de vezels hier bovenop te liggen (= scheprand). Deze schepranden werden overgebracht op dweilen, en hierop kon je dan met draden, touw, kruiden, gekleurd poeder, bloemen, enz... enz... beginnen werken. Vervolgens werden alle dweilen op elkaar gelegd en geperst met de voeten. Na enkele dragen droogtijd kreeg je het eindresultaat mee naar huis. De kinderen vonden het in elk geval geweldig om te doen!

In het kader van het grafiekfestival DRUKDRUKDRUK (die reeds aan zijn derde editie toe was), sloeg onze afdeling Grafiekkunst (onder leiding van Karen Geerts) de handen in elkaar met het Nationaal Museum van de Speelkaart Turnhout. Dit museum viert in 2019 zijn 50ste verjaardag en organiseert heel het jaar door bijzondere activiteiten.
Wij kozen voor streetprinting. Wij zetten op 5 mei 2019 ons tentje op de Grote Markt en maakten promotie onder de titel ''t is druk op de Mert - Druk putdeksels op de Grote Markt'.
Wij boden papier, inkt en rollers aan kinderen, klassen en toevallige voorbijgangers. Door middel van putdeksels (of elk ander oppervlak dat een zeker reliëf heeft) in te inkten met een roller, vervolgens daar overheen een papier te leggen en tot slot druk uit te oefenen met een baren of zwaar, effen voorwerp krijg je een mooie afdruk. Aangezien de inkt op waterbasis was en de zon slechts sporadisch te voorschijn kwam, moesten de werkjes iets langer drogen. Het was een onstuimige dag: regenbuien, koude en vooral véél wind ...en tussendoor gelukkig ook enkele bezoekers.

Op 2 juni 2019 vond dan weer het Lentefestival plaats in de Kleine Boerderij te Merksplas. Sinds 2007 wordt er een bijzondere collectietuin aangeplant door diverse botanici en vrijwilligers. De boerderij opende ook zijn vernieuwde tuinterras. Het evenement was, mede dankzij het goede weer, een echte succeseditie geworden.
Een aantal mensen van onze afdeling nam er deel aan de plaatselijke tentoonstelling. Ikzelf nam deel met twee kleurenetsen uit mijn wel zéér toepasselijke reeks Botanical flowers. Het was een leuke, gezellige en vooral ontspannen dag. Voor mij was deze locatie een echte ontdekking, en ik ga hier zeker nog eens terugkomen. Zij bieden verder ook nog interessante cursussen aan, waaronder een kruidenwandeling.

Verdere informatie kan je vinden op de volgende websites:

-https://speelkaartenmuseum.turnhout.be/
-https://plantentuinmerksplas.be/

workshop papier scheppen: de schepranden worden bewerkt met touw, gekleurd poeder, watten, ajuinschillen, kruiden, bloemen, enz...

workshop papier scheppen:op het einde worden alle resultaten geperst...

...en enkele dagen te drogen gehangen.

workshop papier scheppen: verschillende kleuren pulp, afhankelijk van de kleur van de eierdozen

workshop papier scheppen

workshop papier scheppen: ook wij hebben er plezier in en 'scheppen er een paar' tijdens de pauze (euh... papiervellen bedoel ik)

workshop streetprinting: afdruk van een putdeksel

workshop streetprinting:afdrukken maken op de Grote Markt (droge episode)

workshop streetprinting

workshop streetprinting: de 'grondafbeelding' wordt met een roller in een gewenste kleur ingeïnkt...

...en na het drukken wordt, aangezien de inkt op waterbasis is, eenvoudig het putdeksel weer schoon gemaakt

workshop streetprinting:resultaat van een grondafdruk

workshop streetprinting: afspoelen

Lentefestival Merksplas, De Kleine Boerderij

Lentefestival Merksplas, De Kleine Boerderij: alles staat volop in bloei!

Lentefestival Merksplas, De Kleine Boerderij: een mooie plek om te tekenen

Lentefestival Merksplas, De Kleine Boerderij: deelname van onze afdeling Grafiekkunst aan de tentoonstelling (mijn twee werkjes tref je rechts onderaan op de foto)

Lentefestival Merksplas, De Kleine Boerderij

Lentefestival Merksplas, De Kleine Boerderij

Lentefestival Merksplas, De Kleine Boerderij: op de achtergrond de Kleine Boerderij

Europees Muziekfestival voor de jeugd Neerpelt

Meimaand is OOK muziekmaand. Denk maar aan het Eurovisiesongfestival, waar ons land de laatste jaren weer hoge ogen gooit. Al van kleins af ben ik een trouwe kijker. Slechts één maal heb ik de winnares kunnen voorspellen, toen Sertab won voor Turkije met het liedje 'Everyway That I Can'. Meestal haal de je potentiële winnaar of winnares er toch uit.
Ongeveer rond dezelfde periode vindt er in ons eigen landje (meer bepaald Neerpelt, Limburg) een kleinschaliger festival plaats, namelijk het Europees Muziekfestival voor de jeugd plaats. Daar nam ik, toen ik nog lid was van onze fanfare, tweejaarlijks aan deel (de even jaren zijn namelijk gereserveerd voor zanggroepen). Het laatste jaar dat ik eraan deelnam was 2007.
Nu ik erover schrijf, krijg ik weer vreselijk veel heimwee. Het heeft iets om op een plek te zijn waar verschillende groepen van over de hele wereld naar toe komen, allen met een gezamenlijk doel: mooie muziek maken en de jury weten te imponeren. Wij hebben het altijd goed gedaan.
Voor mij was het één van de hoogtepunten, en de talrijke herinneringen zijn onvergetelijk. Ik herinner mij de kleurrijke optochten, de frietjes 's middags, de vele waves die het ganse Dommelhof vulden tijdens de proclamatie 's avonds. Ik herinner mij eveneens onze blauwe shirts, plakkerig van het zweet, met daarop het embleem dat ik destijds ontworpen heb. Dat waren nog eens tijden! Vandaar ook dat ik alle buttons die ik opgespeld kreeg goed bewaard heb.
Ik ga vast nog eens kijken naar het festival, maar dan als toeschouwer. Die bugel staat nog wel helemaal bovenaan op mijn wishlist. Ik heb er één zien staan in de etalage van een muziekwinkel. Ik hoop binnenkort weer muziek te spelen, want het is en blijft een deel van mijn leven en ik wil er graag ruimte voor maken.

http://www.emj.be/index.php?lang=nl

Over Herman van Veen over Blondie tot Winnie the pooh

Het was een evenement om ruim op voorhand al met vet rood aan te duiden in mijn agenda: de derde editie van 'Spraakwater'; het muzikaal - literair festival dat jaarlijks georganiseerd wordt door cultuurcentrum 't Schaliken in Herentals. Mijn uitgebreide verslagen van de twee vorige edities kunt u raadplegen onder het label 'festivals' of 'literatuur' in de zijbalk van deze blog.

Pieter Embrechts kreeg dit jaar de eer te beurt om het geheel aan elkaar te praten volgens de (inmiddels vertrouwde) formule: hij koos een vijftal gasten uit die elk op hun manier een link hebben met de Nederlandse taal. Dit gebeurde al musicerend, al voordragend, al tekenend, al zingend én swingend.
De taal stond ook deze avond centraal (met een zorgvuldig uitgekozen scala aan songteksten en gedichten). Méér nog dan de vorige jaren lag de nadruk vooral op het 'muzikale' aspect.

Vooraleer de voorstelling begon, werden we in de foyer getrakteerd op enkele kortverhalen, geschreven door auteur Andy Fierens. Deze werden ons ten gehore gebracht door vier sprekende mensdieren.

De zaal zelf zat vol, wat het succes van dit evenement nogmaals onderstreepte. Ditmaal zat ik bijna helemaal vanboven, waardoor ik een mooi overzicht op de zaal had vanuit mijn plekje in het midden.
Het viel mij op - en dat gold niet alleen voor deze avond - dat er veel jongeren en tieners aanwezig waren. Zij ruilden blijkbaar hun avondje fuiven even in om een vleugje cultuur te komen opsnuiven, en dat vond ik wel tof. Of ze kwamen natuurlijk allemaal voor de charmante en uiterst grappige gastheer/curator Pieter Embrechts!

In deze derde editie kwamen toch weer enkele nieuwe ingrediënten aan bod, zoals de verslaggeving van een illustratrice en het invoegen van leuke filmpjes.
Het was wellicht de meest dynamische voorstelling tot nog toe, want zelfs het publiek werd op actieve wijze betrokken bij het gebeuren.
Er zat enorm veel afwisseling in: mensen kwamen op en verdwenen weer (soms als een dief in de nacht) van het podium.
Pieter kondigde tussentijds zijn gasten aan, of begon soms actief met zijn muzikale gasten mee te zingen en te musiceren. Hij speelde zijn rol van gastheer met verve, en was een perfecte gids. Af en toe een komische twist deed wonderen om de aandacht van het publiek scherp te houden.

Met de algemene kwaliteit zat het echt zeer goed. Ik had de indruk dat het niveau nog een tikje hoger lag dan bij de voorbije twee edities. Dat merkte ik trouwens ook aan de reacties van het publiek. Ik voelde dat over alles goed nagedacht was: de teksten, de keuze van de gasten, de verschillende optredens,...

De voorstelling begon met het tonen van een kort filmpje op een groot scherm. Een man (later vernemen we van Pieter dat hij uit een psychiatrische instelling kwam) speelde een stukje op zijn klarinet. Dan verscheen Pieter zelf op het podium en werd het filmpje herhaald, maar dan samen met zijn zangstem en gitaar. Ik kende hem enkel als acteur van de serie 'De Rodenburgs', maar hier ontdekte ik dat hij ook niet onaardig zingt.
Na een korte verwelkoming en voorstelling zong hij een eigen nummer met zijn gitaar. Op de achtergrond werd simultaan een filmpje getoond, met daarin een vrouw uit diezelfde instelling. Het ging over een vrouw die weigerde volwassen te worden, en zich daardoor afzette tegen de maatschappij. Zot zijn doet geen zeer.

In het eerste gedeelte werden de gasten één voor één voorgesteld aan het publiek. Het muzikale duo 'De Anale Fase' mocht de spits afbijten, met een tweestemmig spel aan de piano. Nadien speelden zij nog een twee- of drietal nummers. De vrouwelijke helft van het duo speelde regelmatig cornet. Het was een afwisseling tussen zang en muziek.

Stiekem kwam illustratrice Sabien Clement het gezelschap vervoegen. Zij nam plaats achter een tafeltje en maakte een tekening bij een aantal van de nummers. Hiervoor gebruikte zij haar typische en favoriete materialen: balpen en kleurkrijtjes. Van haar hand is ook het ontwerp van de affiche (*zie onderaan). Dit alles kon gevolgd worden op groot scherm.
Sabien is inmiddels tot een doorgedreven stilering gekomen in haar tekenwerk, en heeft een geoefende en ervaren hand.
Ik heb zelf één keer live, en plein publique, getekend en kan u verzekeren: dat is best moeilijk. Zeker als je onvoorbereid bent en de teksten niet op voorhand kent. De timing van de tekeningen was in ieder geval perfect. Er stond ook geen lijn teveel, en zoals een meisje uit het publiek na afloop vertelde: "Zij kan nog een veiling organiseren van haar tekeningen!".

Mijn favoriete moment was vlak voor de pauze, toen het de beurt was aan de Nederlandse zangeres Eefje De Visser. Zij heeft echt een zéér speciaal, uniek stemgeluid. Het niveau van één of andere talentenjacht zou zij moeiteloos overschrijden. Vooral het nummer in combinatie met het tekenwerk van Sabien vond ik weergaloos. Het ging over een vrouw die opstond uit de zee, een heel poëtisch nummer.
Omdat ik het tekenen zo gespannen aan het volgen was, had ik helaas minder aandacht voor de teksten.
Voor mij was dit het hoogtepunt van de avond.

Verder was er de meest humoristische gast van de avond: dichter Jilali Bennani. Hij zorgde voor een flinke dosis slam poetry. Een sterk optreden! Je moet het maar doen om een minutenlange woordenvloed zonder dralen, blikken of zelfs maar blozen op het publiek los te laten. Bovendien was er een fijne interactie merkbaar met het publiek. Voor mij was het echt heerlijk om naar te luisteren. Hij maakt er overigens een gewoonte van om bij elk optreden een foto te nemen van de zaal.

Dan was er nog Tom Pintens, die ook enkele songs van eigen hand bracht. Hij is als zanger bekend van onder andere het nummer: 'In Charleroi'. Dit nummer bracht hij trouwens ook deze avond, in het gezelschap van zijn gitaar én met de voltallige medewerking van Pieter Embrechts en De Anale Fase.

Tijdens de tweede helft werd er gepeild naar de inspiratiebronnen van de 'eregasten', waaronder die van Pieter zelf. Waar halen zij de mosterd vandaan voor hun eigen creaties? In sommige gevallen werd er verwezen naar schrijvers en veelal muzikanten. Enkel Tom Pintens beantwoordde deze vraag volledig blanco.
De Anale Fase is altijd erg geïnspireerd geweest door het schattige Disneyfiguurtje Winnie the pooh. Zij lazen hiervan twee fragmenten voor uit een boekje. Jaja, prima materiaal voor een song in Do Groot, hun favoriete toonaard. Is iedereen mee, of eerder in mineur door dit nieuwtje?
Jilali Bennani schotelde ons enkele voorbeelden voor uit zijn eigen genre. Eefje De Visser bracht op een gevoelige manier een persoonlijke benadering van een song van haar grote, muzikale idool Blondie.

Er was echter nog een speciale eindact! Voor het laatste nummer werden alle eregasten, samen met Pieter, op het podium verzameld. Zij zongen allemaal samen het refrein, en dat was leuk. Er werd op los geïmproviseerd... Het applaus van het publiek was oorverdovend. Bij het bisnummer werd het publiek verzocht mee te zingen en zelfs recht te staan en mee te shaken. De zaal ging uit zijn dak! Zo te horen aan de aantal decibels leek deze editie de meest geslaagde.
Omstreeks elf uur keerden we allen tevreden huiswaarts. Dit ticket was zijn geld dubbel en dwars waard.

copyright illustratie: Sabien Clement

Hoe ziet de wereld eruit in 2032?

...was de openingsvraag van Saskia de Coster tijdens de tweede editie van het literair (en muzikaal) festival 'spraakwater', dat op 17 maart 2012 georganiseerd werd door cultuurcentrum 't Schaliken in Herentals.
Zij nodigde zeven interessante mensen uit die elk hun visie kwamen poneren over de toekomst. Deze mensen waren van diverse pluimage: twee auteurs, twee dichters, een stand-up comedian, een auteur/illustrator en tot slot een wetenschapper.

Vorig jaar was het evenement al dik de moeite. Bart Van Loo kreeg toen de eer om de eerste editie te organiseren. Bijna alle genodigden speelden als het ware een thuismatch.

Zou het nog een niveau hoger kunnen?, vroeg ik mij af toen ik plaatsnam op stoel twaalf op de vierde rij. Ik zat alvast op een goede plaats (dat heb je natuurlijk als je je ticket vroeg genoeg boekt;)).
Tijdens deze editie geen knusse zetel en bijgevolg geen gezellige tête-à-tête met de gasten, zo merkte ik op.

Ter inleiding werden op een groot scherm enkele citaten weergegeven uit een griezelig concreet beschreven essay over de toekomst door Jeroen Olyslaegers. De tekst is geschreven vanuit een sterk filosofisch en antropologisch standpunt. Ik vind het essay interessant, en pluk er één citaat uit: "Een goed burger wordt een transparant burger. Het 'anders zijn' van iedereen zal overigens bijna continu worden gevierd met reductiebonnen, virtuele city trips en uitzonderingsvoorwaarden."

Gedurende de eerste helft kwamen er vier sprekers aan het woord, die elkaar vlekkeloos opvolgden. De Nederlandse auteur en journaliste Franca Treur beet de spits af. Zij debuteerde in 2009 met de roman 'Dorsvloer vol confetti'. Met veel zin voor detail beschreef zij een scène met twee vrouwelijke personages in het jaar 2032. We zullen ons dan bevinden in een situatie waarin we simpelweg maar op enkele knoppen hoeven te drukken om alles te kunnen krijgen wat we willen. Met een nostalgische knipoog blikt de schrijfster terug naar de beginjaren van Facebook, toen er nog zoiets als 'privacy' bestond.
De Nederlandse Marian Donner debuteerde met '08.30 uur: opstand'. Zij sprak over Nyternia (= eeuwig heden).
Peter Verhelst pakte het thema origineel aan met een old school powerpoint. Zijn beelden gaven zijn betoog extra kracht bij. Hij koos voor de didactische, analytische aanpak: allerlei data, feiten en weetjes. Zo zal de computer volgens hem rond 2020 even slim zijn als het menselijk brein. Zijn performance was bij momenten wel zeer geestig. De grappige eyecatcher: hij begon én eindigde zijn betoog met een bijgewerkt portret van zichzelf in het jaar 2032. Germanist, dichter en romancier Jeroen Theunissen kwam vlak voor de pauze.

Vier sprekers zo vlak achter elkaar was best een hele boterham! Hoog tijd voor wat muziek dus. Deze werd bezorgd door de Brusselse technopopgroep Mastercab. Er stond allerlei technische apparatuur opgesteld op het podium. In de toekomst zal er weinig energie voorhanden zijn, en als er al energie zal zijn zullen we die zelf moeten opwekken. Er zal geen plaats en ruimte meer zijn voor cultuur, fantasie en creativiteit. Muzikanten zullen dus creatief te werk moeten gaan, en bijvoorbeeld collectief een instrument moeten bespelen. Op het grote scherm kon je de drie muzikanten van bovenuit aan het werk zien. Zij speelden, gedurende de hele avond, enkele nummers uit hun debuutplaat 'Waterproof'.

Na de pauze -er was ook een Aging Machine te zien in de foyer- werd het muzikale intermezzo van Mastercab telkens afgewisseld met drie gastsprekers. Dit zorgde voor een mooie variatie in het programma. Joost Vandecasteele trakteerde ons op een staaltje stand-up comedy. Hij vertelde talrijke anekdotes en vergrootte deze uit. Van snelle én trage Marokkanen in Denemarken tot en met een blaam op onze buurmannen de Nederlanders. Het wordt een hele vreemde toekomst...

Ik keek vooral reikhalzend uit naar de performance van auteur en illustrator Eva Mouton! Zij was vandaag het piepkuiken onder de sprekers. Hoewel ik haar blog al geruime tijd op de voet volg, had ik haar nog nooit live bezig gezien en gehoord. Ik ben een grote fan van haar, en dit vanaf het eerste uur.
Eva las drie korte verhalen voor, die ik al eens eerder had gelezen op haar blog. In het ene verhaal laat ze haar toekomst door de teerlingen beslissen. Als ze, zo van de eerste keer, een fucking vijf gooide zou alles vast goed komen met haar. Toen dat zo van de eerste keer bleek te lukken, had ze liever een vier gehad. :)
Het andere verhaal heeft ze geschreven in het zwembad. Het gaat over haar onhandige zwemcapriolen. Er komt ook een walvis in voor. Eva Mouton heeft kennelijk iets met walvissen. Haar poëtisch talent komt duidelijk bovendrijven in haar proza.
Tenslotte vraagt ze zichzelf af hoe ze zichzelf ziet in de toekomst. Ze liet haar visioenen samenstromen in de prachtige tekst (de titel alleen al!): 'Zo'n vrouw op het strand in Wenduine'. Dit is een kortverhaal van wereldklasse, maar ze heeft er meerdere van dat elan! Simultaan werden op de achtergrond tekeningen geprojecteerd uit haar eigen magazine 'Kopstoot'. Dat wordt een GROTE dame, die Eva Mouton!

Volgens Mastercab wordt er in 2032 volop muziek gemaakt op de laptop. Muzikant Stan Nieuwenhuis houdt van fanfaremuziek, en hij haalde prompt zijn trompet én bugel boven. In het slotnummer maakte de groep gebruik van drie iPads, waar ze hun instrumenten op nabootsten. Gitaristen en drummers bestaan niet meer in de toekomst. Je kan voortaan digitaal een volledig concert reconstrueren.

Tot slot nam Saskia de Coster een interview af met een professor en onderzoeker in de genetica, Jean-Jacques Cassiman. Als de gegevens over ons gen maar niet in handen van de verkeerde mensen vallen, want ik heb geen zin om binnenkort een dinosaurus met kiespijn te ontvangen op de koffie.

Deze tweede editie van Spraakwater stak goed in elkaar, en het was weerom een geslaagde avond voor mij. Een pluim voor het voltallige team van medewerkers! Het was een gevarieerd programma, en de gastsprekers waren goed op elkaar afgestemd. De muziekgroep Mastercab zorgde voor een futuristische toets, met interessante experimenten, beats die herhaald werden en -niet onbelangrijk- een goede zangeres.

Alvast mijn persoonlijke voorspelling voor het jaar 2032: Eva Mouton is tegen die tijd een beroemdheid. Haar eigenzinnige en eigentijdse kijk op de dingen leggen de kiem voor een vaste vermelding in de geschiedenisboeken.
En ikke? Wat gebeurt er met mij? Ik ben dan nog steeds aan het dobbelen voor een stomme fucking vijf. Tsja, bij mij lukt dat niet zo van de eerste keer. ;)

Een dag en een Nacht om nóóit te vergeten

Het stond voor mij als een paal boven water: zaterdag 17 september 2011 zou voor eeuwig in mijn geheugen gebrandmerkt staan als een 'zéér bijzondere dag' in mijn leven. Zo eentje om plechtig in te lijsten boven je bed, en om elke avond met tonnen dankbaarheid op terug te blikken vooraleer naar dromenland te vertrekken.
Die avond vond namelijk in Utrecht een speciale, extra feestelijke 30ste editie plaats van 'de Nacht van de Poëzie'. Het evenement was een vuurdoop voor mij, dus ik wist niet wat ik er als verknocht poëzieliefhebber van moest verwachten. Nieuwsgierig was ik in alle geval. Ik zou er immers iemand ontmoeten wiens werk mij enorm verwondert, aanspreekt en inspireert...

Het ganzenbord opgesteld, de teerlingen geworpen... Mondjesmaat sloeg ik mij er doorheen: stap één ticket zien te bemachtigen voor 'de Nacht van de Poëzie', stap twee treinticket regelen, stap drie een slaapplaats versieren, stap vier onmogelijk veel plannetjes uitprinten om dwalingen te voorkomen (maar 't is een ganzenbord, dus we kunnen enkel vooruit of achteruit ;)), stap vijf een aangename verrassing (waarover later in dit verslag meer). De opluchting was groot toen dit alles geregeld was. Stapje voor stapje kwam ik dichter bij mijn bestemming...

Stations met de potentie in zich van een vlieghaven zoals die van Utrecht kun je maar beter vermijden, en bijna vreesde ik dat mijn zo lang verwachte rendez-vous in het water zou vallen. Uiteindelijk vonden wij -het gezelschap bestond ondertussen al uit vier mensen- toch een uitgang, en in zeven haasten begaf ik mij op goed geluk naar mijn eindebestemming; boekhandel de Sleghte. Ik liep en liep en liep onvermoeibaar verder door de drukke massa... En wat meer is: ik zocht en vond!! Mijn ontmoeting met Jo Govaerts!

Zoveel prangende vragen kregen eindelijk, eindelijk een antwoord. Uiteraard had ik nog véél meer vragen over van alles en nog wat, maar door al die spanning van het moment vergat ik ze gewoon te stellen. Ik prees mijzelf ongelooflijk gelukkig met deze ontmoeting.
Mijn bundeltjes werden zorgvuldig gesigneerd, en natuurlijk mocht een foto samen niet ontbreken! Er werden ook cadeautjes uitgewisseld. Bij het zoeken naar mijn B&B, na afloop van het gesprek, bleek dat geen van ons beide fatsoenlijk kon kaartlezen.

Na kort kennis gemaakt te hebben met Claudia, de kunstzinnige dame die mij onderdak kon bieden in haar bed and breakfast, begaf ik mij naar de stadsschouwburg, waar de Nacht zou plaatsvinden. Claudia had mij een plannetje bezorgd, met daarop de kortste weg aangeduid. Ik was goed voorbereid naar hier gekomen, dus ik wist wat er allemaal op het programma stond. Met ongeveer de helft van de dichters die kwamen optreden maakte ik vandaag voor het eerst kennis.

Bij het binnenkomen een gezellig geroezemoes. Voor iedereen was er een gratis Nachtbundel voorzien, met daarin werk van alle dichters die dit jaar kwamen optreden. Er hingen overal portretten van de dichters aan de muren. Knusse zetels en tafeltjes met daarop zoetigheid en exemplaren van de vorige edities, maakten het plaatje compleet.

De presentatie was in handen van Ingmar Heytze en Jeroen van Merwijk. Zij wisselden elkaar vlot af tijdens de aankondigingen. Het leek wel of de Nacht, met de avond die vorderde, zijn kousen inruilde voor een stevig paar loopschoenen. Zo te oordelen naar het tempo van de opeenvolgingen van de dichters.
Er kwamen telkens drie dichters aan bod, afgewisseld (of onderbroken) door een entre'act.

Persoonlijk vond ik die entre'acts stuk voor stuk van een ongewoon hoog niveau. Het begon al met een ijzersterke intro: de brassband van het Leger des Heils bracht enkele mooie muziekwerken ten gehoor. Met mijn geoefend oor en blaasinstrument in gedachten kon ik hen zelden (of nooit?) op een valse noot betrappen.
Het pianospel van Reinbert de Leeuw vond ik ronduit 'legendarisch'. Gewoonweg adembenemend mooi... In mijn geval betekende dit puur genieten en de ogen sluiten tot de nagalm van de laatste noot was weggestorven. De sprekende stilte in de zaal enkele seconden na afloop sprak echt boekdelen.
Eén van de overige entre'acts die mij zal bijblijven was een jonge gast die jongleerde met een soort metalen hoepel. Verfijnd, elegant, een visuele voltreffer. Een straffe tube lijm was niet nodig geweest om mij continu te verbinden met mijn stoel, en dit gedurende de hele avond.

Ook onder de dichters variatie troef: staaltjes van puur entertainmentgehalte (soms zelfs overacting) wisselden af met serene momenten tot iets daar tussenin wat je als 'grijze zone' zou kunnen omschrijven. Lieke Marsman, een debutante, mocht de spits afbijten. Jammer dat Rutger Kopland er niet bij was...

Dit jaar kwamen er voor het eerst ook drie dode dichters tot leven: Maria Vasalis, Jotie T'Hooft en Willem Wilmink. De spreekwoordelijke look-alike van Jotie T'Hooft vond ik -zowel in presentatie als in intonatie- zeer geslaagd, en het werk van Vasalis werd op een zeer serieuze, serene en ietwat droeve toon gebracht. Geloofwaardige presentaties die perfect de sfeer van het werk van de respectievelijke overledenen tot uitdrukking konden brengen.

Jo las zowel enkele gedichten uit het oude als het nieuwe werk voor. Zij had ook een aangename verrassing voor mij -en voor haar andere 'twee' mensen- toen zij aan de beurt kwam: na een korte introductie werden als opener twee van mijn beelden bij haar gedichten geprojecteerd. Dit was de eerste keer dat ik haar live enkele van mijn lievelingsgedichten hoorde voorlezen, en dat was dus een héél speciaal moment voor mij. Zij heeft een zacht en breekbaar stemgeluid, en ze spreekt haar woorden langzaam en helder uit. Vreemd voor mij om haar klemtonen te horen leggen op woorden die ik helemaal niet had verwacht. Een eenvoudig, subtiel en 'waardig' optreden!

Het was een lange dag, maar met oneindig veel indrukken en emoties die allemaal tegelijk op mij afkwamen... Het minste dat ik kon zeggen na afloop, is dat het tamelijk overweldigend was. Moe maar voldaan repte ik mij naar mijn slaapplaats, en viel als een blok in slaap.

De volgende ochtend tijdens het ontbijt had ik nog een fijn, interessant gesprek met uitbaatster Claudia. Zij is tevens ook een kunstenares. Ik had dit al eerder opgemerkt aan het interieur, en op mijn kamer hingen twee werken. Na mijn vraag bleek dat deze van haar hand waren.
Zij toonde mij heel wat prachtige, originele dingen over haar recente reis naar Japan (= eigenhandig handgeschept papier, een uitgave met mooie voorbeelden in over beschilderde keramiek en aardewerk, enkele foto's,...). Zij vertelde er ook heel wat zaken over; onder meer dat de bomen er eeuwig blijven leven uit respect voor de natuur...
Claudia had nog enkele bundeltjes van vorige edities van 'de Nacht' die ik mocht doornemen, samen met werk van een Zuid-Afrikaanse dichteres.

Na haar te bedanken voor de goede zorgen en het lekkere ontbijt, nam ik nog even de tijd om een schets te maken in de nabije omgeving. Verpletterd door de gebeurtenissen vertrok ik in de late namiddag huiswaarts, en stilaan kom ik zo ongeveer weer op mijn pootjes terecht...

een goede voorbereiding is het halve werk!

'Kahlo', een beeld van mij bij het gedicht, voorgedragen door Jo Govaerts

'Op een dag spuwde mijn moeder me uit...'

wie stout is krijgt lekkers, wie zoet is de Nacht

sfeerbeeld

Over de angst, boze wolven, bierviltjes en Kempen rules

Op zaterdag 19 maart 2011 organiseerde Cultuurcentrum 't Schaliken in Herentals voor de eerste keer het literair festival 'Spraakwater'. Een gebeurtenis waar ik al maanden op voorhand naar uitkeek. Als bij wonder won ik op de valreep nog gratis tickets ook.

In de namiddag kwam illustratrice Gerda Dendooven optreden, samen met de Stedelijke Academie voor Woord en Muziek. Gerda vertelde op een geanimeerde en aanstekelijke manier haar beroemde verhaal 'Takkenkind'. Het verhaal gaat over een man en een vrouw die geen kindje kunnen krijgen, en er bijgevolg naar op zoek gaan. Zij illustreerde dit verhaal met haar inmiddels zo beroemd geworden silhouetten, in combinatie met een beamer die onderweg heel even roet in het eten strooide. Gelukkig was er de professionaliteit van Gerda nog!

De stukjes van Gerda werden afgewisseld met de kant-en-klaar uitgedoste personages uit haar overige boeken, vertolkt door de leerlingen van de plaatselijke academie. Zij zetten hun beste beentje voor, en zorgden voor een frisse, levendige vertaling van de teksten van Gerda. Ook hun rekwisieten waren bijzonder geslaagd en ook erg toepasselijk (waaronder een stoel met girafenpoten die tegelijk dienst deed als de muren van een huis).

De hamvraag die werd gesteld, en het ganse verhaal met de spreekwoordelijke rode draad aaneenreeg: "Is de angst werkelijk een onnozelaar zonder stijl, en de wolf gewoon een vies tandeloos mannetje?" (*uit: 'Een simpele dag').
Er was ook een bierviltjeswedstrijd verbonden aan Spraakwaterval, en de resultaten hiervan waren er ook te bewonderen.

's Avonds was het dan 'grotemensentijd'. De presentator van dienst was niemand minder dan Bart Van Loo. Hij had voor de gelegenheid vier gastsprekers uitgenodigd, waar hij op één of andere manier affiniteit mee heeft.
Op de achtergrond werden in het groot de portretten van de auteurs geprojecteerd. Een prima visuele knipoog van de hand van schilder Kris Gevers.
Om het geheel muzikaal op te luisteren werd beroep gedaan op de groep No Angry Young Man. Kortom; met de algemene kwaliteit zat het alvast snor.

Humogewijs -en bij wijze van voorgerecht- werden de gastsprekers eerst onderworpen aan een korte vragenlijst: Welk gerecht men altijd voor u klaarmaken? Welke roman zou iedereen gelezen moeten hebben? Wie is uw favoriete dichter? Wie mag van u de volgende Nobelprijs Literatuur winnen? Waar zou u graag willen wonen (favo's waren Engeland en Italië)? Waarom zijn vrouwen intelligenter dan mannen? Welke regel moet er op uw grafzerk komen? De antwoorden hierop stelden allerminst teleur.

Als eerste was Geert Van Istendael aan de beurt. Er werd duchtig gediscussieerd over taal in het bijzonder; de verbastering van de Nederlandse taal, de weerlegging van de stelling dat dialecten een bedreiging zouden zijn voor het Algemeen Nederlands, de betekenis van België en Brussel.
De volgende spreker was Benno Barnard, die kort sprak over zijn verblijf in Engeland. Beide auteurs kennen elkaar goed, wat zorgde voor vuurwerk.
Na de pauze was het de beurt aan Vitalski, waarvan recent het boek 'Ik slaap als een croissant' is uitgegeven. De Van Dale bleek wel de ster van de avond te zijn. Er werd verder gezinspeeld op wie van beide nu wel 'de grootste boekenkast' had, waarop Vitalski gevat antwoordde: "Gij hebt de grootste, maar ik heb de mooiste!" Er werd tenslotte uitgebreid ingegaan op het grote idool van Vitalski: Gerard Reve.
Als laatste was het de beurt aan Walter Van den Broeck, een geboren en getogen kempenaar die absoluut niet mocht ontbreken op het appèl.
De sprekers mochten elk op het einde van het gesprek ook een stukje proza en/of poëzie voorlezen.

Ik heb enorm genoten van al deze gastsprekers, vooral omdat het gevestigde waarden zijn in het literatuurlandschap met elk een unieke, geheel eigen invalshoek. De onliners en humor werden op een aangename manier afgewisseld met ernstige momenten. Zonder twijfel een topdag, en ik weet weer wat te lezen ondertussen.