...Ooit heb ik zelf een korte cursus Stripfiguren tekenen mogen geven aan enkele jongeren, en dat viel reuze mee! Mijn jeugd werd voornamelijk gedomineerd door reeksen als Jommeke, nog ietsje later Suske en Wiske en natuurlijk Kuifje. Mijn jongere zus was in de jaren 90 volledig in de ban van Kiekeboe, de al even beroemde strip van Merho.
Hoewel ik mijn uiterste best heb gedaan om de volledige collectie van de drie hierboven vermelde series te verzamelen, ben ik daar helaas nooit in geslaagd. Ik was dan ook jaloers toen ik vernam van enkele kennissen dat het hen wel gelukt is.
Als oudste kleinkind langs vaders kant erfde ik sowieso al een heleboel Jommekes (toen nog in zwart-wit). Ik was al van jongsaf een gretige lezer. Uren en uren verdiepte ik mij in deze albums en beleefde vele avonturen, samen met de populaire personages. In die tijd verzon ik zelf al verhalen en tekende er af en toe iets bij, maar verder was ik enkel actief met muziek bezig. Mijn generatie behoort nog grotendeels tot het pré computertijdperk. Wij speelden nog veel buiten en maakten kampen... al was de Super Nintendo in opmars.
Nu zijn die boekjes collectors items geworden. Ik zou ze voor geen geld willen weg doen, al was het maar omdat er ondertussen weer een nieuwe generatie klaar staat om ze te ontdekken. Onbewust heb ik heel veel kennis opgestoken uit deze strips, en mijn woordenschat is er enorm door gegroeid.
Tussen mijn twintigste en mijn dertigste had ik andere prioriteiten en liet ik de strips een beetje links liggen.... tot ik later in de bibliotheek het boek 'Studio Vandersteen - kroniek van een legende' ontdekte. Als kind besefte ik nog niet wie er allemaal achter die verhalen verscholen zat. Wie waren deze mensen die onze jeugd mee kleur gaven? Op internet vond ik het antwoord in 'De perfecte podcast', opgericht in het voorjaar van 2019. Een reeks prachtige interviews rond Suske en Wiske, met onder andere de vroegere studiomedewerkers.
De eerste die aan bod kwam was Paul Geerts, officieel de testamentaire opvolger van Willy Vandersteen (*de geestelijke vader van Suske en Wiske). Ik realiseer mij nu dat mijn generatie met hun beider verhalen is opgegroeid, en nu ik alles overschouw moet ik zeggen dat ik hun verhalen steeds met ongelooflijk plezier gelezen heb (en nog lees).
Van de latere albums (vanaf Marc Verhaegen, zelf de opvolger van Paul Geerts, zei het slechts voor een korte periode) heb ik er slechts een handvol in bezit. Het laatste album dat ik destijds kocht was De koeiencommissie.
Zelf ben ik enkele jaren geleden met twee van mijn leerlingen het Suske en Wiske kindermuseum in Kalmthout gaan bezoeken. Het was een fantastische, goed gevulde dag dankzij de organisatie Terra Nova. Het verslag hiervan kan elders geraadpleegd worden op deze blog.
Ik raad alle (strip)tekenaars aan om de podcast te bezoeken en de reeks interviews te beluisteren. Je krijgt tevens de mogelijkheid om de podcast te steunen. Zeker doen!
link naar de website: http://www.deperfectepodcast.nl
Posts tonen met het label literatuur. Alle posts tonen
Posts tonen met het label literatuur. Alle posts tonen
dinsdag 21 mei 2019
dinsdag 26 december 2017
Boekenuurtje [2]
De feestdagen zijn volop bezig, en ik heb intussen een behoorlijk lang lijstje klaar met boekentips die ik kwistig over deze blog zou willen uitstrooien.
Een echte aanrader voor avonturiers is het boek: 'Voettocht over het ijs - Shackletons expeditie naar de Zuidpool'. Dit vertelt het ware verhaal van ontdekkingsreiziger Ernest Shackleton die in het jaar 1914 met zijn bemanning en 69 honden op expeditie vertrekt naar de Zuidpool. Het was hun doel om het bevroren continent te doorkruisen, maar onderweg strandt hun schip en moeten ze te voet verder...
Het boek staat gecatalogiseerd als 'informatief prentenboek', en spreekt vooral oudere kinderen én volwassenen aan vanwege de vele details.
Het continent Antarctica heeft mij altijd al tot de verbeelding gesproken, omdat er tot op heden nog zo weinig over bekend is. Het blijft, tot op de dag van vandaag, grotendeels een mysterie.
Als illustrator ben ik vooral in de ban van de prachtige potloodtekeningen, met name de paginagrote tekeningen van de landschappen vind ik erg imposant overkomen. De 'verlaten' sfeer wordt bovendien wondermooi weergegeven. Kon ik maar zo'n prachtig boek maken als illustrator William Grill...
Misschien een cadeau om nog gauw onder de kerstboom te leggen?
Een echte aanrader voor avonturiers is het boek: 'Voettocht over het ijs - Shackletons expeditie naar de Zuidpool'. Dit vertelt het ware verhaal van ontdekkingsreiziger Ernest Shackleton die in het jaar 1914 met zijn bemanning en 69 honden op expeditie vertrekt naar de Zuidpool. Het was hun doel om het bevroren continent te doorkruisen, maar onderweg strandt hun schip en moeten ze te voet verder...
Het boek staat gecatalogiseerd als 'informatief prentenboek', en spreekt vooral oudere kinderen én volwassenen aan vanwege de vele details.
Het continent Antarctica heeft mij altijd al tot de verbeelding gesproken, omdat er tot op heden nog zo weinig over bekend is. Het blijft, tot op de dag van vandaag, grotendeels een mysterie.
Als illustrator ben ik vooral in de ban van de prachtige potloodtekeningen, met name de paginagrote tekeningen van de landschappen vind ik erg imposant overkomen. De 'verlaten' sfeer wordt bovendien wondermooi weergegeven. Kon ik maar zo'n prachtig boek maken als illustrator William Grill...
Misschien een cadeau om nog gauw onder de kerstboom te leggen?
zondag 15 oktober 2017
Boekenuurtje [1]
Mijn voorliefde voor boeken is, na al die jaren, nog steeds springlevend. Soms waren er leespauzes (sommige pauzes duurden weken, maanden, zelfs jaren), maar de passie voor lezen bleef gelukkig intact. Tegenwoordig werk ik wel met 'boekenlijstjes'. Hiervoor gebruik ik een speciaal boekje, waarin ik regelmatig titels noteer die mij om één of andere reden aanspreken. Soms duurt het jaren vooraleer er een titel wordt geschrapt, soms enkele titels tegelijk op twee weken tijd. Om de zoveel tijd loop ik even langs de bibliotheek (ik ben ondertussen lid van meerdere bibliotheken), en dan neem ik er ineens voldoende mee. Ik ben een grote voorstander van het verlengen van boeken, omdat ik er wegens mijn werkschema niet altijd kan geraken en tevens een trage lezer ben.
Verder maak ik een onderscheid tussen boeken die ik wil aankopen voor mijn eigen bibliotheek (dit zijn veelal prentenboeken, kunstboeken, hobbyboeken, poëzie, biografieën, en héél af en toe ook een roman die mij geraakt heeft en die ik in de toekomst graag zou willen herlezen), en boeken die ik uitleen in de bibliotheek (veelal romans en proza).
Inmiddels ben ik er al wel achter gekomen dat psychologische romans met een 'licht' filosofisch tintje mij het meeste aanspreken. Ik lees verder ook graag romans waarin er weinig of niets gebeurt, maar waarin daarentegen de gevoelens en emoties van de personages uitgebreid worden beschreven. Voor mij dus absoluut géén thrillers a la Nicci French (waarvan intussen wel een boek in mijn kast staat te verkommeren dat ik nooit gelezen heb). Science fiction is ook al niet mijn ding, hoewel ik wel erg geïnteresseerd ben in de ruimte en buitenaards leven.
Ik kwam op het idee om op deze blog tweemaandelijks een 'boekenuurtje' te organiseren. Dit houdt in dat ik telkens één boek bespreek of voorstel dat ik recent heb gelezen én dat ik goed vind. Af en toe zal ik ook een boekenlijst met suggesties toevoegen.
Vandaag start ik niet met één maar met twee boeken, die mij allebei op hun manier hebben aangesproken maar erg verwant zijn met elkaar.
Het eerste boek is 'Een soort van liefde' van Alicja Gescinska. Het is een liefdesverhaal, waarin twee verschillende vertelperspectieven worden gehanteerd. In hoofdzaak gaat het verhaal over een studente die verliefd wordt op haar professor (erg cliché dus, maar de benadering is dat zeker niet). De aantrekkingskracht is wederzijds, en beiden beginnen een 'geheime' relatie. Het hoofpersonage (= de Belgische Anna) gaat een jaar op uitwisseling naar een universiteit in Amerika. Zij moet namelijk een scriptie schrijven over Emily Dickinson, en gaat daar ter plekke op onderzoek uit. Daar heeft ze een onenightstand met Bernard, en ze blijft toch aan hem plakken. Hun relatie blijft bovenal platonisch, hoewel het anders had 'kunnen' lopen. Op een dag wordt ze uitgenodigd op één van hun discussieavonden. Daar leert ze professor Raymond Vernon kennen. Ze woont tevens een college van hem bij.
Dan is er ook nog psychologe Elisabeth Vernon, de dochter van Raymond. Haar verhaal begint in het ouderlijke huis, op het moment dat haar vader is gestorven en ze het huis met de inboedel gaat verkopen. Heel mooi vind ik de herinneringen aan vroeger die hier worden beschreven. Op het einde van het boek (het boek heeft een open einde) krijgt ze een brief van de inmiddels overleden Anna onder ogen.
In de eerste hoofdstukken (elk hoofdstuk krijgt trouwens een passende titel) is niet meteen duidelijk wat Elisabeth en Anna met elkaar gemeen hebben.
Waarom spreekt dit boek mij aan? Eerst en vooral wemelt het van de mooie citaten in dit boek. Het is daarom moeilijk voor mij om er een favoriet citaat uit te pikken. Bovendien is erg beeldend verteld. De filosofische achtergrond van de schrijfster komt hierin sterk naar voren. Er zijn verwijzingen naar de literatuur, muziek en de beeldende kunst. Verder gaat het boek ook over dilemma's en beslissingen nemen (bijvoorbeeld: de zwangerschap van Anna, de twijfel bij Elisabeth wanneer ze de lange brief van Anna leest: "Moet ik haar wel of niet contacteren?"). Uiteindelijk blijkt dat het lot telkens deze beslissingen overbodig maakt (bijvoorbeeld: Anna krijgt een miskraam, en Elisabeth merkt op dat er een 'doodsbrief' van Anna bij de brief gevoegd is). Vooral het voorlaatste hoofdstuk (= de brief van Anna) maakt veel duidelijk, en heeft mij erg aangegrepen.
Met mijn achtergrond als kunstenaar kon ik mij prima inleven in dit boek. Ik heb achteraf gelezen dat dit boek het debuut van Gescinska als romancier is. Ik kan alleen maar hopen en vurig wensen dat er nog boeken van dit kaliber in de pijplijn zitten. Een schrijfster om in de gaten te houden!
Recensies zijn er al meer dan voldoende, dus heb ik ervoor gekozen om de schrijfster zelf aan het woord te laten:
https://indrukmagazine.be/interview/de-liefde-is-vaak-een-groot-probleem
Het andere boek dat ik gekozen heb om hier te vernoemen is 'Noem me bij jouw naam' van André Aciman. In dit verhaal staat de nog jeugdige Elio centraal, die op het landgoed van zijn ouders elke zomer nieuwe studenten ontvangt. Tot de Amerikaanse Oliver langs komt, want die jongen doet al zijn ontmoetingen van vroeger en later teniet. Het grootste deel van het boek tast Elio in het duister omtrent zijn gevoelens. Is hij wel of niet verliefd op Oliver? Aanvankelijk denkt Elio dat hij geen enkele kans maakt bij Oliver (niets van de beschrijvingen over het gedrag van Oliver doen zelfs iets vermoeden in die richting), tot de kaarten plots op tafel worden gelegd en alles mogelijk wordt. Dat moment is letterlijk het begin van het einde, want dan komt het verhaal in een stroomversnelling.
Ik vind dit een geslaagd boek, MAAR het is literatuur voor fijnproevers. Je moet toch al wel gevorderd zijn, aangezien de gevoelens en twijfels van de hoofdpersoon in dit boek haarfijn worden geanalyseerd. Heel het boek op zich is eigenlijk één langdradige, psychologische gedachtegang. Niets van wat de hoofdpersoon Elio denkt en voelt wordt achterwege gelaten. Integendeel!
Qua thematiek leunt dit boek sterk aan bij het bovenstaande boek, maar de schrijfstijl is wel enigszins anders. Bij haast elke handeling van de hoofdpersoon volgt een uitgebreide uiteenzetting. Dit resulteert vaak in uiterst lange zinnen zonder enige interpunctie. Ik zou adviseren om dit boek bij voorkeur in de zomer (of tijdens een ontspannen vakantie in één of ander tropisch oord) te lezen, aangezien het verhaal zich grotendeels in dit seizoen afspeelt. Enkel de laatste hoofdstukken nemen grote sprongen in de tijd, om ons te laten zien hoe het beide hoofdpersonages in de toekomst is vergaan. Er spelen bovendien veel scènes aan het zwembad.
Hier volgt nog een kort leeslijstje, een 'ruwe' greep:
-'Afscheid van het ijs: het lot van de Noordpool' van Peter Wadhams
-'De eerste keer dat ik mijn hoed verloor' van Colette
-'Hollywood Boulevard' van Steven De Foer
-'In Europa' van Geert Mak
-'A portrait of the artist as a young man' van James Joyce
-'Vloeibaar harnas' van Peter Verhelst
Verder maak ik een onderscheid tussen boeken die ik wil aankopen voor mijn eigen bibliotheek (dit zijn veelal prentenboeken, kunstboeken, hobbyboeken, poëzie, biografieën, en héél af en toe ook een roman die mij geraakt heeft en die ik in de toekomst graag zou willen herlezen), en boeken die ik uitleen in de bibliotheek (veelal romans en proza).
Inmiddels ben ik er al wel achter gekomen dat psychologische romans met een 'licht' filosofisch tintje mij het meeste aanspreken. Ik lees verder ook graag romans waarin er weinig of niets gebeurt, maar waarin daarentegen de gevoelens en emoties van de personages uitgebreid worden beschreven. Voor mij dus absoluut géén thrillers a la Nicci French (waarvan intussen wel een boek in mijn kast staat te verkommeren dat ik nooit gelezen heb). Science fiction is ook al niet mijn ding, hoewel ik wel erg geïnteresseerd ben in de ruimte en buitenaards leven.
Ik kwam op het idee om op deze blog tweemaandelijks een 'boekenuurtje' te organiseren. Dit houdt in dat ik telkens één boek bespreek of voorstel dat ik recent heb gelezen én dat ik goed vind. Af en toe zal ik ook een boekenlijst met suggesties toevoegen.
Vandaag start ik niet met één maar met twee boeken, die mij allebei op hun manier hebben aangesproken maar erg verwant zijn met elkaar.
Het eerste boek is 'Een soort van liefde' van Alicja Gescinska. Het is een liefdesverhaal, waarin twee verschillende vertelperspectieven worden gehanteerd. In hoofdzaak gaat het verhaal over een studente die verliefd wordt op haar professor (erg cliché dus, maar de benadering is dat zeker niet). De aantrekkingskracht is wederzijds, en beiden beginnen een 'geheime' relatie. Het hoofpersonage (= de Belgische Anna) gaat een jaar op uitwisseling naar een universiteit in Amerika. Zij moet namelijk een scriptie schrijven over Emily Dickinson, en gaat daar ter plekke op onderzoek uit. Daar heeft ze een onenightstand met Bernard, en ze blijft toch aan hem plakken. Hun relatie blijft bovenal platonisch, hoewel het anders had 'kunnen' lopen. Op een dag wordt ze uitgenodigd op één van hun discussieavonden. Daar leert ze professor Raymond Vernon kennen. Ze woont tevens een college van hem bij.
Dan is er ook nog psychologe Elisabeth Vernon, de dochter van Raymond. Haar verhaal begint in het ouderlijke huis, op het moment dat haar vader is gestorven en ze het huis met de inboedel gaat verkopen. Heel mooi vind ik de herinneringen aan vroeger die hier worden beschreven. Op het einde van het boek (het boek heeft een open einde) krijgt ze een brief van de inmiddels overleden Anna onder ogen.
In de eerste hoofdstukken (elk hoofdstuk krijgt trouwens een passende titel) is niet meteen duidelijk wat Elisabeth en Anna met elkaar gemeen hebben.
Waarom spreekt dit boek mij aan? Eerst en vooral wemelt het van de mooie citaten in dit boek. Het is daarom moeilijk voor mij om er een favoriet citaat uit te pikken. Bovendien is erg beeldend verteld. De filosofische achtergrond van de schrijfster komt hierin sterk naar voren. Er zijn verwijzingen naar de literatuur, muziek en de beeldende kunst. Verder gaat het boek ook over dilemma's en beslissingen nemen (bijvoorbeeld: de zwangerschap van Anna, de twijfel bij Elisabeth wanneer ze de lange brief van Anna leest: "Moet ik haar wel of niet contacteren?"). Uiteindelijk blijkt dat het lot telkens deze beslissingen overbodig maakt (bijvoorbeeld: Anna krijgt een miskraam, en Elisabeth merkt op dat er een 'doodsbrief' van Anna bij de brief gevoegd is). Vooral het voorlaatste hoofdstuk (= de brief van Anna) maakt veel duidelijk, en heeft mij erg aangegrepen.
Met mijn achtergrond als kunstenaar kon ik mij prima inleven in dit boek. Ik heb achteraf gelezen dat dit boek het debuut van Gescinska als romancier is. Ik kan alleen maar hopen en vurig wensen dat er nog boeken van dit kaliber in de pijplijn zitten. Een schrijfster om in de gaten te houden!
Recensies zijn er al meer dan voldoende, dus heb ik ervoor gekozen om de schrijfster zelf aan het woord te laten:
https://indrukmagazine.be/interview/de-liefde-is-vaak-een-groot-probleem
Het andere boek dat ik gekozen heb om hier te vernoemen is 'Noem me bij jouw naam' van André Aciman. In dit verhaal staat de nog jeugdige Elio centraal, die op het landgoed van zijn ouders elke zomer nieuwe studenten ontvangt. Tot de Amerikaanse Oliver langs komt, want die jongen doet al zijn ontmoetingen van vroeger en later teniet. Het grootste deel van het boek tast Elio in het duister omtrent zijn gevoelens. Is hij wel of niet verliefd op Oliver? Aanvankelijk denkt Elio dat hij geen enkele kans maakt bij Oliver (niets van de beschrijvingen over het gedrag van Oliver doen zelfs iets vermoeden in die richting), tot de kaarten plots op tafel worden gelegd en alles mogelijk wordt. Dat moment is letterlijk het begin van het einde, want dan komt het verhaal in een stroomversnelling.
Ik vind dit een geslaagd boek, MAAR het is literatuur voor fijnproevers. Je moet toch al wel gevorderd zijn, aangezien de gevoelens en twijfels van de hoofdpersoon in dit boek haarfijn worden geanalyseerd. Heel het boek op zich is eigenlijk één langdradige, psychologische gedachtegang. Niets van wat de hoofdpersoon Elio denkt en voelt wordt achterwege gelaten. Integendeel!
Qua thematiek leunt dit boek sterk aan bij het bovenstaande boek, maar de schrijfstijl is wel enigszins anders. Bij haast elke handeling van de hoofdpersoon volgt een uitgebreide uiteenzetting. Dit resulteert vaak in uiterst lange zinnen zonder enige interpunctie. Ik zou adviseren om dit boek bij voorkeur in de zomer (of tijdens een ontspannen vakantie in één of ander tropisch oord) te lezen, aangezien het verhaal zich grotendeels in dit seizoen afspeelt. Enkel de laatste hoofdstukken nemen grote sprongen in de tijd, om ons te laten zien hoe het beide hoofdpersonages in de toekomst is vergaan. Er spelen bovendien veel scènes aan het zwembad.
-'Afscheid van het ijs: het lot van de Noordpool' van Peter Wadhams
-'De eerste keer dat ik mijn hoed verloor' van Colette
-'Hollywood Boulevard' van Steven De Foer
-'In Europa' van Geert Mak
-'A portrait of the artist as a young man' van James Joyce
-'Vloeibaar harnas' van Peter Verhelst
zondag 31 juli 2016
Bezoek aan het Hergé Museum
Het was een stralende vrijdagvoormiddag toen ik een treinticket kocht richting Wallonië, alwaar in Louvain-la-Neuve het Hergémuseum is gehuisvest.
Ik had er een aantal jaren geleden tijdens opzoekingswerk over Hergé al wat over gelezen, en nu heb ik het museum ook daadwerkelijk bezocht.
Er wordt nu blijkbaar ook veel reclame voor gemaakt, dus dat was een reden te meer.
Het museum ligt midden in het groen, vlakbij een gezellig plein. Het viel mij op dat de mensen ginder zo haastig zijn, in groot contrast met de rust zelf die het stadje uitstraalt. Het gebouw zelf is modern, met veel glas en lichtinval, en telt drie verdiepingen. Er werd mij een audiogids aangeboden, maar deze heb ik geweigerd. Ik ben van mening dat je je vrij moeten kunnen verplaatsen in een museum, en vooral zelf op ontdekking moet gaan. Achtergrondinformatie had ik genoeg, en verder waren er de informatieborden en filmpjes waarop interviews werden getoond. Iets dat mij opvalt wil ik gerust nog een keer herbekijken, maar in dit geval was daar net ietsje te weinig tijd voor.
Elke ruimte heeft een eigen thema, zoals bijvoorbeeld 'Het leven van Hergé', 'Een veelzijdig oeuvre', 'De Kuifje-personages', 'De rol van film', 'Het onderzoekslab', 'Dromen over verre reizen', 'De Studio's Hergé' en 'Hergés sterrendom'.
Wat nog het meest mijn aandacht trok, waren de talrijke originele schetsen. Hergé had al van jongsaf de gave om een quasi perfecte schets neer te pennen, al is zijn stijl er logischerwijs in de loop der jaren wel complexer en vlotter op geworden.
Als tekenaar is hij mijns inziens 'onovertroffen' maar gaandeweg ontdek je dat deze diamant véél meer facetten heeft, wat hem tot de grootheid maakt die hij uiteindelijk is geworden.
Zo is er bijvoorbeeld de originele, compleet uitgewerkte schets van zijn beroemde cover 'De juwelen van Bianca Castafiore', overigens mijn lievelingsalbum ná 'Kuifje in Tibet'.
Het moet gezegd dat ik tot op heden nog steeds niet alle albums heb gelezen noch verzameld. In dit album wordt het 'filmische aspect' zeer zichtbaar. In één van de ruimtes kun je alle invloeden en inspiratiebronnen hiervan achterhalen.
TIP voor de tekenaars onder ons: op één van de informatieborden vind je de lievelingspen van Hergé, waar hij zijn tekeningen mee maakte. Je kan er zelfs met de Yeti op de foto.
Ook de zaal waarin het grafische aspect van Hergé wordt toegelicht sprak mij, als illustrator, erg aan. Ook het onderzoekslab is de moeite waard.
Als je na afloop vergelijkingen zou maken met bijvoorbeeld Willy Vandersteen, dan zou je kunnen stellen dat Hergé in zijn beginjaren van nature een véél betere tekenaar was. Bij de latere Vandersteen merk je dat 'verschil' helemaal niet meer.
Willy Vandersteen wint het, wat mij betreft, ook ruimschoots als 'geboren verteller', temeer omdat hij probleemloos meerdere reeksen heeft opgezet en zijn talent simpelweg té groot was om het verder te kunnen opvolgen. Het lijvige boek 'Studio Vandersteen - kroniek van een legende' van Ronald Grossey is in dit verband trouwens een absolute aanrader.
Kortom, het museum is een must voor alle stripliefhebbers én je doet er inspiratie op.
Er is ook een eetcafé gevestigd aan het museum: 'Le petit Vingtième', zo genoemd naar de jeugdkrant waar Hergé in zijn beginjaren publiceerde.
Als toemaatje is er ook een boekhandel maar iets verderop, op de hoek van het pleintje vlak aan het station, vind je er nog een met meer keuze.
http://www.museeherge.com
zicht vanop de eerste verdieping, waar het avontuur begint
in de eerste zaal tref je vooral originele schetsen en herinneringen, gerangschikt per onderdeel, hier zien we Hergé als kattenliefhebber 'ofschoon hij koos voor hond Bobbie als compagnon voor Kuifje
de sfeervolle inkomhal, in elke ruimte is er trouwens aparte muziek te horen
niets mooier dan enkele spontane, losse schetsen, een echte MUST voor een tekenaar om te blijven bestuderen!!
originele, uitgewerkte coverversie voor het album 'De juwelen van Bianca Castafiore', bijna de perfectie en echt wel een hoogtepunt binnen zijn oeuvre
foto's van enkele reizen, met zijn tweede echtgenote Fanny Vlaminck-Rodwell
Hergé als grafisch ontwerper/reclamemaker, een mooi, typisch beeld van de tijd waarin hij leefde
Hergé als grafisch ontwerper/reclamemaker
een voorstelling van alle personages
de lievelingsboeken- en muziek van Hergé
het onderzoekslaboratorium, met enkele maquettes
het onderzoekslaboratorium, Kuifje in de ruimte én, nog controversiëler, als eerste mens op de maan
Hergé als reiziger, met talrijke attributen en schaalmodellen die in de avonturen van een Kuifje een rol spelen
de Studio's Hergé...
Ik had er een aantal jaren geleden tijdens opzoekingswerk over Hergé al wat over gelezen, en nu heb ik het museum ook daadwerkelijk bezocht.
Er wordt nu blijkbaar ook veel reclame voor gemaakt, dus dat was een reden te meer.
Het museum ligt midden in het groen, vlakbij een gezellig plein. Het viel mij op dat de mensen ginder zo haastig zijn, in groot contrast met de rust zelf die het stadje uitstraalt. Het gebouw zelf is modern, met veel glas en lichtinval, en telt drie verdiepingen. Er werd mij een audiogids aangeboden, maar deze heb ik geweigerd. Ik ben van mening dat je je vrij moeten kunnen verplaatsen in een museum, en vooral zelf op ontdekking moet gaan. Achtergrondinformatie had ik genoeg, en verder waren er de informatieborden en filmpjes waarop interviews werden getoond. Iets dat mij opvalt wil ik gerust nog een keer herbekijken, maar in dit geval was daar net ietsje te weinig tijd voor.
Elke ruimte heeft een eigen thema, zoals bijvoorbeeld 'Het leven van Hergé', 'Een veelzijdig oeuvre', 'De Kuifje-personages', 'De rol van film', 'Het onderzoekslab', 'Dromen over verre reizen', 'De Studio's Hergé' en 'Hergés sterrendom'.
Wat nog het meest mijn aandacht trok, waren de talrijke originele schetsen. Hergé had al van jongsaf de gave om een quasi perfecte schets neer te pennen, al is zijn stijl er logischerwijs in de loop der jaren wel complexer en vlotter op geworden.
Als tekenaar is hij mijns inziens 'onovertroffen' maar gaandeweg ontdek je dat deze diamant véél meer facetten heeft, wat hem tot de grootheid maakt die hij uiteindelijk is geworden.
Zo is er bijvoorbeeld de originele, compleet uitgewerkte schets van zijn beroemde cover 'De juwelen van Bianca Castafiore', overigens mijn lievelingsalbum ná 'Kuifje in Tibet'.
Het moet gezegd dat ik tot op heden nog steeds niet alle albums heb gelezen noch verzameld. In dit album wordt het 'filmische aspect' zeer zichtbaar. In één van de ruimtes kun je alle invloeden en inspiratiebronnen hiervan achterhalen.
TIP voor de tekenaars onder ons: op één van de informatieborden vind je de lievelingspen van Hergé, waar hij zijn tekeningen mee maakte. Je kan er zelfs met de Yeti op de foto.
Ook de zaal waarin het grafische aspect van Hergé wordt toegelicht sprak mij, als illustrator, erg aan. Ook het onderzoekslab is de moeite waard.
Als je na afloop vergelijkingen zou maken met bijvoorbeeld Willy Vandersteen, dan zou je kunnen stellen dat Hergé in zijn beginjaren van nature een véél betere tekenaar was. Bij de latere Vandersteen merk je dat 'verschil' helemaal niet meer.
Willy Vandersteen wint het, wat mij betreft, ook ruimschoots als 'geboren verteller', temeer omdat hij probleemloos meerdere reeksen heeft opgezet en zijn talent simpelweg té groot was om het verder te kunnen opvolgen. Het lijvige boek 'Studio Vandersteen - kroniek van een legende' van Ronald Grossey is in dit verband trouwens een absolute aanrader.
Kortom, het museum is een must voor alle stripliefhebbers én je doet er inspiratie op.
Er is ook een eetcafé gevestigd aan het museum: 'Le petit Vingtième', zo genoemd naar de jeugdkrant waar Hergé in zijn beginjaren publiceerde.
Als toemaatje is er ook een boekhandel maar iets verderop, op de hoek van het pleintje vlak aan het station, vind je er nog een met meer keuze.
http://www.museeherge.com
zaterdag 9 april 2016
Voorlezen in de bibliotheek
Ik wilde altijd al graag voorlezen, tot ik per toeval een foldertje vond in de plaatselijke bibliotheek met het opschrift: 'Voorlezers gezocht'. 'Aha!, dacht ik, dat is iets voor mij!'
Door te informeren bij vtbKultuur, een organisatie die o.a. de leescultuur in Vlaanderen promoot, kreeg ik alle nodige informatie.
Tijdens het voorlezen worden alle kinderen aangemoedigd om ons te komen vervoegen. De voorleesboot meert traditiegetrouw elke eerste en laatste zaterdagvoormiddag van de maand aan, maar op die momenten ben ik steevast te vinden in het grafiekatelier van de academie. Dit weerhield mij er niet van om mij op te geven als 'occasioneel voorlezer'. Dit wil zeggen dat ik een vijf- tot zestal keren per jaar kan voorlezen, maar dat deert mij niet.
Ik vind het erg leuk om door mijn eigen boekenkast te struinen, en enkele geschikte boeken uit te kiezen. Bovendien zijn er nog enkele mogelijkheden op dit terrein, dus ik vervul mijn vrijwilligerstaak met enorm veel plezier.
Ik heb een voorliefde voor experimentele boeken, of boeken waar je veel mee kan 'doen' en ontdekken. Al zijn korte, klassieke voorleesverhalen (zoals bijvoorbeeld 'Van uit tot mol' van auteur Geert De Cockere en mijn oude studiegenote Loes Verhaert), erg aan te bevelen.
Hier zie je mij voorlezen uit 'De 6de dag', een prentenboek van Tom Schamp. De prenten zijn hier een essentieel onderdeel.
Ik hou ervan de kinderen te betrekken en hen vragen te stellen of zelf te laten stellen, dat brengt een levendige dialoog op gang. Ik laat hen dingen aanwijzen. Ook poëzie schuw ik niet, ...en volgende keer zal ik mijn zelf geschreven en geïllustreerde boekjes meebrengen. Beloofd!
http://www.vtbkultuur.be/
Door te informeren bij vtbKultuur, een organisatie die o.a. de leescultuur in Vlaanderen promoot, kreeg ik alle nodige informatie.
Tijdens het voorlezen worden alle kinderen aangemoedigd om ons te komen vervoegen. De voorleesboot meert traditiegetrouw elke eerste en laatste zaterdagvoormiddag van de maand aan, maar op die momenten ben ik steevast te vinden in het grafiekatelier van de academie. Dit weerhield mij er niet van om mij op te geven als 'occasioneel voorlezer'. Dit wil zeggen dat ik een vijf- tot zestal keren per jaar kan voorlezen, maar dat deert mij niet.
Ik vind het erg leuk om door mijn eigen boekenkast te struinen, en enkele geschikte boeken uit te kiezen. Bovendien zijn er nog enkele mogelijkheden op dit terrein, dus ik vervul mijn vrijwilligerstaak met enorm veel plezier.
Ik heb een voorliefde voor experimentele boeken, of boeken waar je veel mee kan 'doen' en ontdekken. Al zijn korte, klassieke voorleesverhalen (zoals bijvoorbeeld 'Van uit tot mol' van auteur Geert De Cockere en mijn oude studiegenote Loes Verhaert), erg aan te bevelen.
Hier zie je mij voorlezen uit 'De 6de dag', een prentenboek van Tom Schamp. De prenten zijn hier een essentieel onderdeel.
Ik hou ervan de kinderen te betrekken en hen vragen te stellen of zelf te laten stellen, dat brengt een levendige dialoog op gang. Ik laat hen dingen aanwijzen. Ook poëzie schuw ik niet, ...en volgende keer zal ik mijn zelf geschreven en geïllustreerde boekjes meebrengen. Beloofd!
http://www.vtbkultuur.be/
zondag 3 januari 2016
Boekenuurtje
De laatste tijd ben ik weer volop aan het lezen geslagen (alsof ik dat vroeger niet deed). Ondanks mijn drukke agenda en bezigheden, probeer ik er zoveel mogelijk tijd voor te maken.
Zoals mijn trouwe lezers wel zullen weten, las ik op deze blog zo nu en dan 'een hoekje in voor een boekje'. Sedert de opstart van deze blog is dit zowat een constant gegeven. Ik bundel deze tips dan onder de tags 'boeken' en 'literatuur'. Onder beide labels kan u ze, netjes op een rij, consulteren.
Ik houd zelf al enkele jaren een boekje bij. Hierin noteer ik bijvoorbeeld de boeken die ik in de toekomst nog graag zou willen lezen, maar ook de boeken die ik goed genoeg vind om zelf aan te kopen.
In mijn agenda schrijf ik op gepaste tijde een herinneringsnota, om mij een boek naar keuze aan te schaffen. Ik werd hard, dus gun ik mijzelf zo'n extraatje.
Het gebeurt dat ik een boek meteen koop zonder het vooraf gelezen te hebben. Dit is bijvoorbeeld het geval bij de romans van mijn lievelingsauteur Robbert Welagen. Tot nog toe heeft hij mij nog nooit teleurgesteld. Sterker nog: ik reserveer zijn boeken zelfs al nog voor ze verschenen zijn!
De beste boekentips haal ik door te surfen op het internet of door regelmatig blogs van schrijvers te bezoeken, maar ook uit tijdschriften zoals bijvoorbeeld Flow en Humo. Deze publiceren regelmatig boekenlijstjes.
Eén van mijn stiekeme ambities is om recensent te mogen worden. Mijn lievelingsgenres zijn biografieën, psychologische romans en briefromans, maar het gaat verder dan dat. Af en toe lees ik ook graag een poëziebundel. Tegenwoordig lees ik graag boeken die handelen over de achtergrond van bepaalde kunstenaars en/of kunstwerken.
Zo vind ik 'In ogenschouw' van Julian Barnes een heel mooi boek in deze categorie. Boeken als 'Waren de goden kosmonauten' van Erich von Däniken vind ik ook erg boeiend. Zijn boeken zijn bovendien veelvuldig geïllustreerd met prachtige afbeeldingen. Dit soort boeken inspireren mij dan weer om de documentaires te bekijken, zoals 'Chariots of the Gods'.
Er zijn ontelbaar veel voorbeelden van boeken in verschillende genres op te noemen. De laatste tijd maak ik mijn lijstjes vrij impulsief, puur op buikgevoel. Ik merk dat ik, met de jaren, een erg kritische lezer aan het worden ben. Het gebeurt regelmatig dat ik een boek als 'slecht' beoordeel na amper een paar bladzijden gelezen te hebben. Deze boeken worden meteen terzijde gelegd. Vergissen is menselijk... Het gebeurt dat ik een bepaald boek als goed beoordeel, en dat ik een ander boek van dezelfde auteur ronduit slecht vind.
Gelukkig is dit niet het geval bij Robbert Welagen. Ook zijn laatste nieuwe roman 'In goede handen' voldeed weer ruimschoots aan mijn verwachtingen. Inmiddels heb ik al zijn boeken verzameld. Ik speel zelfs met het idee om een klein gedeelte van zijn oeuvre te verbeelden in een graphic novel. Het verbaast mij trouwens dat zijn werk nog niet verfilmd is, want zijn verhalen zijn erg beeldend geschreven. Er hoeft, wat mij betreft, trouwens geen 'actie' te zijn in het verhaal om kwaliteit te leveren.
'In goede handen' draait om de grote keuzes in het leven. Het hoofdpersonage is een freelance illustrator die al vier jaar gelukkig samen is met zijn vriendin. Hij twijfelt of hij, al dan niet, vader wil worden. Tot hij op een gegeven ogenblik zijn dubbelganger ontmoet. Dit personage heeft wel een gezinsleven, en is in zijn ogen geslaagd in het leven.
Er zijn ontelbaar veel recensies over dit boek op het internet te vinden, maar deze vond ik goed verwoord: http://recensieweb.nl/recensie/oog-in-oog-met-jezelf/.
Wat mij nog steeds frappeert in de boeken van Robbert Welagen, is de anekdotische manier van schrijven. Hij kan griezelig gedetailleerd de feiten weergeven, en weet ook een bepaalde spanning op te roepen. Dat bedoelen de recensenten wellicht met de vele 'lagen' die doorschemeren in elk van zijn verhalen.
Welagen zou vast ook een meester zijn in het detectievegenre. In al zijn boeken is vrijwel altijd sprake van een link naar het verleden. Erg opvallend is dat zijn hoofdpersonages steeds mannen of jongens zijn. Ik zou Welagen wel eens willen lezen in de gedaante van een vrouwelijk hoofdpersonage. Alles aan zijn boeken bevalt mij: thematiek, stijl van schrijven, taalgebruik, setting, filosofie,... Zijn boeken zijn bovendien doorspekt van wijsheden. Af en toe staan er straffe oneliners tussen. Scherp de potloden, zou ik zeggen.
Verder kan ik ook 'Zomerhuis, later' van Judith Hermann sterk aanbevelen. Het boek is oorspronkelijk geschreven in het Duits, en dateert uit 1998. Hierin staan negen kortverhalen, en ik heb ze alle negen met genoegen gelezen. Deze recensie dekt mijn inziens de lading wel: http://www.volkskrant.nl/boeken/weemoed-om-iets-dat-misschien-nooit-komt~a650107/. Meer van dit, dus zal ik mij in de toekomst verdiepen in haar oeuvre. Blijkbaar is de verhalenbundel 'Niets dan geesten' een aanrader.
Tot slot is 'De truffelminnaar' van Gustaf Sobin eveneens een voltreffer, wat mij betreft. Dit is het genre van de psychologische roman, dus een terrein dat mij ten zeerste interesseert. Het verhaal gaat over een dode geliefde, die weer tot leven komt door de hallucinerende geest van haar minnaar. Het zijn de truffels die hij eet, die deze visioenen opleveren. Een pareltje, en het leest aangenaam. Op de volgende link vindt u een recensie van dit boek: http://www.publishersweekly.com/978-0-393-04832-2.
Hoewel alle drie dunne boekjes, zijn ze het lezen waard. Echt waar, geloof mij maar!
En alsof dat nog niet genoeg is, trakteer ik u voor het nieuwe jaar op mijn meest actuele lijstje:
-'Zout op mijn huid' - Benoîte Groult
-'De geschiedenis van imaginaire landen en plaatsen' - Umberto Eco
-'Hard hart' - Ish Ait Hamou
-'Scheepsjournaal: een boek van verre reizen' - Cees Nooteboom
-'Nachttrein naar Lissabon' - Pascal Mercier
-'De stilte van het licht - schoonheid en onbehagen in de kunst' - Joost Zwagerman
-'Baltische zielen' - Jan Brokken
-'Onderworpen' - Michel Houellebecq
...Hopelijk bent u er wat mee!
Zoals mijn trouwe lezers wel zullen weten, las ik op deze blog zo nu en dan 'een hoekje in voor een boekje'. Sedert de opstart van deze blog is dit zowat een constant gegeven. Ik bundel deze tips dan onder de tags 'boeken' en 'literatuur'. Onder beide labels kan u ze, netjes op een rij, consulteren.
Ik houd zelf al enkele jaren een boekje bij. Hierin noteer ik bijvoorbeeld de boeken die ik in de toekomst nog graag zou willen lezen, maar ook de boeken die ik goed genoeg vind om zelf aan te kopen.
In mijn agenda schrijf ik op gepaste tijde een herinneringsnota, om mij een boek naar keuze aan te schaffen. Ik werd hard, dus gun ik mijzelf zo'n extraatje.
Het gebeurt dat ik een boek meteen koop zonder het vooraf gelezen te hebben. Dit is bijvoorbeeld het geval bij de romans van mijn lievelingsauteur Robbert Welagen. Tot nog toe heeft hij mij nog nooit teleurgesteld. Sterker nog: ik reserveer zijn boeken zelfs al nog voor ze verschenen zijn!
De beste boekentips haal ik door te surfen op het internet of door regelmatig blogs van schrijvers te bezoeken, maar ook uit tijdschriften zoals bijvoorbeeld Flow en Humo. Deze publiceren regelmatig boekenlijstjes.
Eén van mijn stiekeme ambities is om recensent te mogen worden. Mijn lievelingsgenres zijn biografieën, psychologische romans en briefromans, maar het gaat verder dan dat. Af en toe lees ik ook graag een poëziebundel. Tegenwoordig lees ik graag boeken die handelen over de achtergrond van bepaalde kunstenaars en/of kunstwerken.
Zo vind ik 'In ogenschouw' van Julian Barnes een heel mooi boek in deze categorie. Boeken als 'Waren de goden kosmonauten' van Erich von Däniken vind ik ook erg boeiend. Zijn boeken zijn bovendien veelvuldig geïllustreerd met prachtige afbeeldingen. Dit soort boeken inspireren mij dan weer om de documentaires te bekijken, zoals 'Chariots of the Gods'.
Er zijn ontelbaar veel voorbeelden van boeken in verschillende genres op te noemen. De laatste tijd maak ik mijn lijstjes vrij impulsief, puur op buikgevoel. Ik merk dat ik, met de jaren, een erg kritische lezer aan het worden ben. Het gebeurt regelmatig dat ik een boek als 'slecht' beoordeel na amper een paar bladzijden gelezen te hebben. Deze boeken worden meteen terzijde gelegd. Vergissen is menselijk... Het gebeurt dat ik een bepaald boek als goed beoordeel, en dat ik een ander boek van dezelfde auteur ronduit slecht vind.
Gelukkig is dit niet het geval bij Robbert Welagen. Ook zijn laatste nieuwe roman 'In goede handen' voldeed weer ruimschoots aan mijn verwachtingen. Inmiddels heb ik al zijn boeken verzameld. Ik speel zelfs met het idee om een klein gedeelte van zijn oeuvre te verbeelden in een graphic novel. Het verbaast mij trouwens dat zijn werk nog niet verfilmd is, want zijn verhalen zijn erg beeldend geschreven. Er hoeft, wat mij betreft, trouwens geen 'actie' te zijn in het verhaal om kwaliteit te leveren.
'In goede handen' draait om de grote keuzes in het leven. Het hoofdpersonage is een freelance illustrator die al vier jaar gelukkig samen is met zijn vriendin. Hij twijfelt of hij, al dan niet, vader wil worden. Tot hij op een gegeven ogenblik zijn dubbelganger ontmoet. Dit personage heeft wel een gezinsleven, en is in zijn ogen geslaagd in het leven.
Er zijn ontelbaar veel recensies over dit boek op het internet te vinden, maar deze vond ik goed verwoord: http://recensieweb.nl/recensie/oog-in-oog-met-jezelf/.
Wat mij nog steeds frappeert in de boeken van Robbert Welagen, is de anekdotische manier van schrijven. Hij kan griezelig gedetailleerd de feiten weergeven, en weet ook een bepaalde spanning op te roepen. Dat bedoelen de recensenten wellicht met de vele 'lagen' die doorschemeren in elk van zijn verhalen.
Welagen zou vast ook een meester zijn in het detectievegenre. In al zijn boeken is vrijwel altijd sprake van een link naar het verleden. Erg opvallend is dat zijn hoofdpersonages steeds mannen of jongens zijn. Ik zou Welagen wel eens willen lezen in de gedaante van een vrouwelijk hoofdpersonage. Alles aan zijn boeken bevalt mij: thematiek, stijl van schrijven, taalgebruik, setting, filosofie,... Zijn boeken zijn bovendien doorspekt van wijsheden. Af en toe staan er straffe oneliners tussen. Scherp de potloden, zou ik zeggen.
Verder kan ik ook 'Zomerhuis, later' van Judith Hermann sterk aanbevelen. Het boek is oorspronkelijk geschreven in het Duits, en dateert uit 1998. Hierin staan negen kortverhalen, en ik heb ze alle negen met genoegen gelezen. Deze recensie dekt mijn inziens de lading wel: http://www.volkskrant.nl/boeken/weemoed-om-iets-dat-misschien-nooit-komt~a650107/. Meer van dit, dus zal ik mij in de toekomst verdiepen in haar oeuvre. Blijkbaar is de verhalenbundel 'Niets dan geesten' een aanrader.
Tot slot is 'De truffelminnaar' van Gustaf Sobin eveneens een voltreffer, wat mij betreft. Dit is het genre van de psychologische roman, dus een terrein dat mij ten zeerste interesseert. Het verhaal gaat over een dode geliefde, die weer tot leven komt door de hallucinerende geest van haar minnaar. Het zijn de truffels die hij eet, die deze visioenen opleveren. Een pareltje, en het leest aangenaam. Op de volgende link vindt u een recensie van dit boek: http://www.publishersweekly.com/978-0-393-04832-2.
Hoewel alle drie dunne boekjes, zijn ze het lezen waard. Echt waar, geloof mij maar!
En alsof dat nog niet genoeg is, trakteer ik u voor het nieuwe jaar op mijn meest actuele lijstje:
-'Zout op mijn huid' - Benoîte Groult
-'De geschiedenis van imaginaire landen en plaatsen' - Umberto Eco
-'Hard hart' - Ish Ait Hamou
-'Scheepsjournaal: een boek van verre reizen' - Cees Nooteboom
-'Nachttrein naar Lissabon' - Pascal Mercier
-'De stilte van het licht - schoonheid en onbehagen in de kunst' - Joost Zwagerman
-'Baltische zielen' - Jan Brokken
-'Onderworpen' - Michel Houellebecq
...Hopelijk bent u er wat mee!
donderdag 9 juli 2015
Daar zaten we...
Geen zomer zonder gedichten, en zeker als ze van mijn favoriete dichteres aller tijden komen! Extra speciaal wordt het als het gedicht gecombineerd wordt met een mooi beeld erbij.
Graag trakteer ik u dan ook, niet met een kers, maar wel met dit filmpje waarin het mooie gedicht 'Daar zaten we...' wordt voorgedragen terwijl u tegelijk mijn illustratie te zien krijgt. Sluit dus vooral NIET uw ogen, maar geniet er ten volle van met AL uw zintuigen.
Over Jo Govaerts kunt u meer blogartikels vinden in de zijbalk.
Ik wens iedereen veel zonneschijn!
copyright 2011 = Jo Govaerts, Shin Young Hwang (= montage), en Nele Van de Velde (= illustratie)
Graag trakteer ik u dan ook, niet met een kers, maar wel met dit filmpje waarin het mooie gedicht 'Daar zaten we...' wordt voorgedragen terwijl u tegelijk mijn illustratie te zien krijgt. Sluit dus vooral NIET uw ogen, maar geniet er ten volle van met AL uw zintuigen.
Over Jo Govaerts kunt u meer blogartikels vinden in de zijbalk.
Ik wens iedereen veel zonneschijn!
zondag 17 maart 2013
Over Herman van Veen over Blondie tot Winnie the pooh
Het was een evenement om ruim op voorhand al met vet rood aan te duiden in mijn agenda: de derde editie van 'Spraakwater'; het muzikaal - literair festival dat jaarlijks georganiseerd wordt door cultuurcentrum 't Schaliken in Herentals. Mijn uitgebreide verslagen van de twee vorige edities kunt u raadplegen onder het label 'festivals' of 'literatuur' in de zijbalk van deze blog.
Pieter Embrechts kreeg dit jaar de eer te beurt om het geheel aan elkaar te praten volgens de (inmiddels vertrouwde) formule: hij koos een vijftal gasten uit die elk op hun manier een link hebben met de Nederlandse taal. Dit gebeurde al musicerend, al voordragend, al tekenend, al zingend én swingend.
De taal stond ook deze avond centraal (met een zorgvuldig uitgekozen scala aan songteksten en gedichten). Méér nog dan de vorige jaren lag de nadruk vooral op het 'muzikale' aspect.
Vooraleer de voorstelling begon, werden we in de foyer getrakteerd op enkele kortverhalen, geschreven door auteur Andy Fierens. Deze werden ons ten gehore gebracht door vier sprekende mensdieren.
De zaal zelf zat vol, wat het succes van dit evenement nogmaals onderstreepte. Ditmaal zat ik bijna helemaal vanboven, waardoor ik een mooi overzicht op de zaal had vanuit mijn plekje in het midden.
Het viel mij op - en dat gold niet alleen voor deze avond - dat er veel jongeren en tieners aanwezig waren. Zij ruilden blijkbaar hun avondje fuiven even in om een vleugje cultuur te komen opsnuiven, en dat vond ik wel tof. Of ze kwamen natuurlijk allemaal voor de charmante en uiterst grappige gastheer/curator Pieter Embrechts!
In deze derde editie kwamen toch weer enkele nieuwe ingrediënten aan bod, zoals de verslaggeving van een illustratrice en het invoegen van leuke filmpjes.
Het was wellicht de meest dynamische voorstelling tot nog toe, want zelfs het publiek werd op actieve wijze betrokken bij het gebeuren.
Er zat enorm veel afwisseling in: mensen kwamen op en verdwenen weer (soms als een dief in de nacht) van het podium.
Pieter kondigde tussentijds zijn gasten aan, of begon soms actief met zijn muzikale gasten mee te zingen en te musiceren. Hij speelde zijn rol van gastheer met verve, en was een perfecte gids. Af en toe een komische twist deed wonderen om de aandacht van het publiek scherp te houden.
Met de algemene kwaliteit zat het echt zeer goed. Ik had de indruk dat het niveau nog een tikje hoger lag dan bij de voorbije twee edities. Dat merkte ik trouwens ook aan de reacties van het publiek. Ik voelde dat over alles goed nagedacht was: de teksten, de keuze van de gasten, de verschillende optredens,...
De voorstelling begon met het tonen van een kort filmpje op een groot scherm. Een man (later vernemen we van Pieter dat hij uit een psychiatrische instelling kwam) speelde een stukje op zijn klarinet. Dan verscheen Pieter zelf op het podium en werd het filmpje herhaald, maar dan samen met zijn zangstem en gitaar. Ik kende hem enkel als acteur van de serie 'De Rodenburgs', maar hier ontdekte ik dat hij ook niet onaardig zingt.
Na een korte verwelkoming en voorstelling zong hij een eigen nummer met zijn gitaar. Op de achtergrond werd simultaan een filmpje getoond, met daarin een vrouw uit diezelfde instelling. Het ging over een vrouw die weigerde volwassen te worden, en zich daardoor afzette tegen de maatschappij. Zot zijn doet geen zeer.
In het eerste gedeelte werden de gasten één voor één voorgesteld aan het publiek. Het muzikale duo 'De Anale Fase' mocht de spits afbijten, met een tweestemmig spel aan de piano. Nadien speelden zij nog een twee- of drietal nummers. De vrouwelijke helft van het duo speelde regelmatig cornet. Het was een afwisseling tussen zang en muziek.
Stiekem kwam illustratrice Sabien Clement het gezelschap vervoegen. Zij nam plaats achter een tafeltje en maakte een tekening bij een aantal van de nummers. Hiervoor gebruikte zij haar typische en favoriete materialen: balpen en kleurkrijtjes. Van haar hand is ook het ontwerp van de affiche (*zie onderaan). Dit alles kon gevolgd worden op groot scherm.
Sabien is inmiddels tot een doorgedreven stilering gekomen in haar tekenwerk, en heeft een geoefende en ervaren hand.
Ik heb zelf één keer live, en plein publique, getekend en kan u verzekeren: dat is best moeilijk. Zeker als je onvoorbereid bent en de teksten niet op voorhand kent. De timing van de tekeningen was in ieder geval perfect. Er stond ook geen lijn teveel, en zoals een meisje uit het publiek na afloop vertelde: "Zij kan nog een veiling organiseren van haar tekeningen!".
Mijn favoriete moment was vlak voor de pauze, toen het de beurt was aan de Nederlandse zangeres Eefje De Visser. Zij heeft echt een zéér speciaal, uniek stemgeluid. Het niveau van één of andere talentenjacht zou zij moeiteloos overschrijden. Vooral het nummer in combinatie met het tekenwerk van Sabien vond ik weergaloos. Het ging over een vrouw die opstond uit de zee, een heel poëtisch nummer.
Omdat ik het tekenen zo gespannen aan het volgen was, had ik helaas minder aandacht voor de teksten.
Voor mij was dit het hoogtepunt van de avond.
Verder was er de meest humoristische gast van de avond: dichter Jilali Bennani. Hij zorgde voor een flinke dosis slam poetry. Een sterk optreden! Je moet het maar doen om een minutenlange woordenvloed zonder dralen, blikken of zelfs maar blozen op het publiek los te laten. Bovendien was er een fijne interactie merkbaar met het publiek. Voor mij was het echt heerlijk om naar te luisteren. Hij maakt er overigens een gewoonte van om bij elk optreden een foto te nemen van de zaal.
Dan was er nog Tom Pintens, die ook enkele songs van eigen hand bracht. Hij is als zanger bekend van onder andere het nummer: 'In Charleroi'. Dit nummer bracht hij trouwens ook deze avond, in het gezelschap van zijn gitaar én met de voltallige medewerking van Pieter Embrechts en De Anale Fase.
Tijdens de tweede helft werd er gepeild naar de inspiratiebronnen van de 'eregasten', waaronder die van Pieter zelf. Waar halen zij de mosterd vandaan voor hun eigen creaties? In sommige gevallen werd er verwezen naar schrijvers en veelal muzikanten. Enkel Tom Pintens beantwoordde deze vraag volledig blanco.
De Anale Fase is altijd erg geïnspireerd geweest door het schattige Disneyfiguurtje Winnie the pooh. Zij lazen hiervan twee fragmenten voor uit een boekje. Jaja, prima materiaal voor een song in Do Groot, hun favoriete toonaard. Is iedereen mee, of eerder in mineur door dit nieuwtje?
Jilali Bennani schotelde ons enkele voorbeelden voor uit zijn eigen genre. Eefje De Visser bracht op een gevoelige manier een persoonlijke benadering van een song van haar grote, muzikale idool Blondie.
Er was echter nog een speciale eindact! Voor het laatste nummer werden alle eregasten, samen met Pieter, op het podium verzameld. Zij zongen allemaal samen het refrein, en dat was leuk. Er werd op los geïmproviseerd... Het applaus van het publiek was oorverdovend. Bij het bisnummer werd het publiek verzocht mee te zingen en zelfs recht te staan en mee te shaken. De zaal ging uit zijn dak! Zo te horen aan de aantal decibels leek deze editie de meest geslaagde.
Omstreeks elf uur keerden we allen tevreden huiswaarts. Dit ticket was zijn geld dubbel en dwars waard.
copyright illustratie: Sabien Clement
Pieter Embrechts kreeg dit jaar de eer te beurt om het geheel aan elkaar te praten volgens de (inmiddels vertrouwde) formule: hij koos een vijftal gasten uit die elk op hun manier een link hebben met de Nederlandse taal. Dit gebeurde al musicerend, al voordragend, al tekenend, al zingend én swingend.
De taal stond ook deze avond centraal (met een zorgvuldig uitgekozen scala aan songteksten en gedichten). Méér nog dan de vorige jaren lag de nadruk vooral op het 'muzikale' aspect.
Vooraleer de voorstelling begon, werden we in de foyer getrakteerd op enkele kortverhalen, geschreven door auteur Andy Fierens. Deze werden ons ten gehore gebracht door vier sprekende mensdieren.
De zaal zelf zat vol, wat het succes van dit evenement nogmaals onderstreepte. Ditmaal zat ik bijna helemaal vanboven, waardoor ik een mooi overzicht op de zaal had vanuit mijn plekje in het midden.
Het viel mij op - en dat gold niet alleen voor deze avond - dat er veel jongeren en tieners aanwezig waren. Zij ruilden blijkbaar hun avondje fuiven even in om een vleugje cultuur te komen opsnuiven, en dat vond ik wel tof. Of ze kwamen natuurlijk allemaal voor de charmante en uiterst grappige gastheer/curator Pieter Embrechts!
In deze derde editie kwamen toch weer enkele nieuwe ingrediënten aan bod, zoals de verslaggeving van een illustratrice en het invoegen van leuke filmpjes.
Het was wellicht de meest dynamische voorstelling tot nog toe, want zelfs het publiek werd op actieve wijze betrokken bij het gebeuren.
Er zat enorm veel afwisseling in: mensen kwamen op en verdwenen weer (soms als een dief in de nacht) van het podium.
Pieter kondigde tussentijds zijn gasten aan, of begon soms actief met zijn muzikale gasten mee te zingen en te musiceren. Hij speelde zijn rol van gastheer met verve, en was een perfecte gids. Af en toe een komische twist deed wonderen om de aandacht van het publiek scherp te houden.
Met de algemene kwaliteit zat het echt zeer goed. Ik had de indruk dat het niveau nog een tikje hoger lag dan bij de voorbije twee edities. Dat merkte ik trouwens ook aan de reacties van het publiek. Ik voelde dat over alles goed nagedacht was: de teksten, de keuze van de gasten, de verschillende optredens,...
De voorstelling begon met het tonen van een kort filmpje op een groot scherm. Een man (later vernemen we van Pieter dat hij uit een psychiatrische instelling kwam) speelde een stukje op zijn klarinet. Dan verscheen Pieter zelf op het podium en werd het filmpje herhaald, maar dan samen met zijn zangstem en gitaar. Ik kende hem enkel als acteur van de serie 'De Rodenburgs', maar hier ontdekte ik dat hij ook niet onaardig zingt.
Na een korte verwelkoming en voorstelling zong hij een eigen nummer met zijn gitaar. Op de achtergrond werd simultaan een filmpje getoond, met daarin een vrouw uit diezelfde instelling. Het ging over een vrouw die weigerde volwassen te worden, en zich daardoor afzette tegen de maatschappij. Zot zijn doet geen zeer.
In het eerste gedeelte werden de gasten één voor één voorgesteld aan het publiek. Het muzikale duo 'De Anale Fase' mocht de spits afbijten, met een tweestemmig spel aan de piano. Nadien speelden zij nog een twee- of drietal nummers. De vrouwelijke helft van het duo speelde regelmatig cornet. Het was een afwisseling tussen zang en muziek.
Stiekem kwam illustratrice Sabien Clement het gezelschap vervoegen. Zij nam plaats achter een tafeltje en maakte een tekening bij een aantal van de nummers. Hiervoor gebruikte zij haar typische en favoriete materialen: balpen en kleurkrijtjes. Van haar hand is ook het ontwerp van de affiche (*zie onderaan). Dit alles kon gevolgd worden op groot scherm.
Sabien is inmiddels tot een doorgedreven stilering gekomen in haar tekenwerk, en heeft een geoefende en ervaren hand.
Ik heb zelf één keer live, en plein publique, getekend en kan u verzekeren: dat is best moeilijk. Zeker als je onvoorbereid bent en de teksten niet op voorhand kent. De timing van de tekeningen was in ieder geval perfect. Er stond ook geen lijn teveel, en zoals een meisje uit het publiek na afloop vertelde: "Zij kan nog een veiling organiseren van haar tekeningen!".
Mijn favoriete moment was vlak voor de pauze, toen het de beurt was aan de Nederlandse zangeres Eefje De Visser. Zij heeft echt een zéér speciaal, uniek stemgeluid. Het niveau van één of andere talentenjacht zou zij moeiteloos overschrijden. Vooral het nummer in combinatie met het tekenwerk van Sabien vond ik weergaloos. Het ging over een vrouw die opstond uit de zee, een heel poëtisch nummer.
Omdat ik het tekenen zo gespannen aan het volgen was, had ik helaas minder aandacht voor de teksten.
Voor mij was dit het hoogtepunt van de avond.
Verder was er de meest humoristische gast van de avond: dichter Jilali Bennani. Hij zorgde voor een flinke dosis slam poetry. Een sterk optreden! Je moet het maar doen om een minutenlange woordenvloed zonder dralen, blikken of zelfs maar blozen op het publiek los te laten. Bovendien was er een fijne interactie merkbaar met het publiek. Voor mij was het echt heerlijk om naar te luisteren. Hij maakt er overigens een gewoonte van om bij elk optreden een foto te nemen van de zaal.
Dan was er nog Tom Pintens, die ook enkele songs van eigen hand bracht. Hij is als zanger bekend van onder andere het nummer: 'In Charleroi'. Dit nummer bracht hij trouwens ook deze avond, in het gezelschap van zijn gitaar én met de voltallige medewerking van Pieter Embrechts en De Anale Fase.
Tijdens de tweede helft werd er gepeild naar de inspiratiebronnen van de 'eregasten', waaronder die van Pieter zelf. Waar halen zij de mosterd vandaan voor hun eigen creaties? In sommige gevallen werd er verwezen naar schrijvers en veelal muzikanten. Enkel Tom Pintens beantwoordde deze vraag volledig blanco.
De Anale Fase is altijd erg geïnspireerd geweest door het schattige Disneyfiguurtje Winnie the pooh. Zij lazen hiervan twee fragmenten voor uit een boekje. Jaja, prima materiaal voor een song in Do Groot, hun favoriete toonaard. Is iedereen mee, of eerder in mineur door dit nieuwtje?
Jilali Bennani schotelde ons enkele voorbeelden voor uit zijn eigen genre. Eefje De Visser bracht op een gevoelige manier een persoonlijke benadering van een song van haar grote, muzikale idool Blondie.
Er was echter nog een speciale eindact! Voor het laatste nummer werden alle eregasten, samen met Pieter, op het podium verzameld. Zij zongen allemaal samen het refrein, en dat was leuk. Er werd op los geïmproviseerd... Het applaus van het publiek was oorverdovend. Bij het bisnummer werd het publiek verzocht mee te zingen en zelfs recht te staan en mee te shaken. De zaal ging uit zijn dak! Zo te horen aan de aantal decibels leek deze editie de meest geslaagde.
Omstreeks elf uur keerden we allen tevreden huiswaarts. Dit ticket was zijn geld dubbel en dwars waard.
zondag 3 maart 2013
Ten huize van Willy Vandersteen
Dit interview met Willy Vandersteen (= de geestelijke vader van de succesvolle - en de door mij dankzij de 'jeugderfenis' van mijn vader gretig verslonden - Belgische stripreeks 'Suske en Wiske') heeft mij uitermate geboeid, dus wilde ik het u in geen geval ontzeggen! Het gesprek dateert uit 1976, en Joos Florquin is de interviewer.
Op het einde van het gesprek geeft Vandersteen enkele duidelijke argumenten waarmee hij de stelling poneert dat 'literatuur' en 'het beeldverhaal' twee verschillende media zijn.
*Nota: Verder heeft Vandersteen nog aan een heleboel andere reeksen gewerkt, zoals onder andere 'De Rode Ridder', 'Bessy', 'De familie Snoek', 'Robbert en Bertrand', 'De Geuzen', 'De avonturen van Judi', 'Jerom', 'Karl May', 'Biggles', 'Safari', 'Pats en Tits'...
Op het einde van het gesprek geeft Vandersteen enkele duidelijke argumenten waarmee hij de stelling poneert dat 'literatuur' en 'het beeldverhaal' twee verschillende media zijn.
*Nota: Verder heeft Vandersteen nog aan een heleboel andere reeksen gewerkt, zoals onder andere 'De Rode Ridder', 'Bessy', 'De familie Snoek', 'Robbert en Bertrand', 'De Geuzen', 'De avonturen van Judi', 'Jerom', 'Karl May', 'Biggles', 'Safari', 'Pats en Tits'...
dinsdag 12 februari 2013
Philippes middagen
Het overkomt mij de laatste tijd meermaals dat ik een boek opensla en er vaak al na de eerste bladzijde de brui aan geef. Alsof ik kieskeuriger word met de jaren... Dat was echter niet het geval bij 'Philippes middagen', een novelle van de Nederlandse auteur Robbert Welagen (°1981).
Dit is het soort proza waar ik een serieuze boon voor heb: dromerige en verstilde beeldtaal, ietwat melancholisch en nostalgisch, maar met erg veel aandacht voor de inwendige psyche van de personages. Een vleugje mysterie draagt zeker bij tot het leescomfort.
'Philippes middagen' is de opvolger van zijn debuut 'Lipari', waarvoor hij in 2007 de Selexyz debuutprijs won. Inmiddels heeft hij al meer proza op zijn palmares staan. Hij schrijft verder ook kortverhalen en kritische artikelen voor tijdschriften, voornamelijk over beeldende kunst.
Op zijn website lezen we dat hij ook beeldend kunstenaar is. Robbert Welagen studeerde namelijk aan de kunstacademie en is, naast schrijver, ook nog eens kunsthistoricus. Een relatief zeldzame combinatie.
Er zijn ook een hele hoop recensies en interviews te vinden. Dit alles kan je ontdekken op http://www.robbertwelagen.nl.
Eén van de cruciale thema's uit het boek is 'verlies', en hoe daar mee om te gaan. Sterk vind ik de manier waarop de auteur de vele ruimtes beschrijft (= het cliché van een vervallen villa met daarentegen een goed onderhouden tuin); in ruimere termen 'de omgeving'. Het gevoel van leegheid dat hij kan oproepen met slechts enkele zinnen is een gave. Er wordt zeer veel gerefereerd naar het verleden, wat noodzakelijk is om de huidige gemoedstoestand van het hoofdpersonage beter te leren begrijpen.
In één van zijn interviews -opgezocht nadat ik dit boek had gelezen- geeft Robbert prijs dat er in zijn verhalen subtiele verwijzingen zijn naar kunstwerken. Een tweede lezing is dus geboden voor mij, maar eerst nog even het andere werk doorlichten van deze uiterst interessante schrijver.
U weze echter gewaarschuwd, want dit is kennelijk geen massaliteratuur maar eerder voer voor 'literaire fijnproevers'. Vandaar wellicht dat ik nog nooit een boek van Harry Potter heb gelezen... ;)
Het is zoals hij zelf zegt in één van zijn interviews: "De sfeer is belangrijker dan het verhaal."
cover
Dit is het soort proza waar ik een serieuze boon voor heb: dromerige en verstilde beeldtaal, ietwat melancholisch en nostalgisch, maar met erg veel aandacht voor de inwendige psyche van de personages. Een vleugje mysterie draagt zeker bij tot het leescomfort.
'Philippes middagen' is de opvolger van zijn debuut 'Lipari', waarvoor hij in 2007 de Selexyz debuutprijs won. Inmiddels heeft hij al meer proza op zijn palmares staan. Hij schrijft verder ook kortverhalen en kritische artikelen voor tijdschriften, voornamelijk over beeldende kunst.
Op zijn website lezen we dat hij ook beeldend kunstenaar is. Robbert Welagen studeerde namelijk aan de kunstacademie en is, naast schrijver, ook nog eens kunsthistoricus. Een relatief zeldzame combinatie.
Er zijn ook een hele hoop recensies en interviews te vinden. Dit alles kan je ontdekken op http://www.robbertwelagen.nl.
Eén van de cruciale thema's uit het boek is 'verlies', en hoe daar mee om te gaan. Sterk vind ik de manier waarop de auteur de vele ruimtes beschrijft (= het cliché van een vervallen villa met daarentegen een goed onderhouden tuin); in ruimere termen 'de omgeving'. Het gevoel van leegheid dat hij kan oproepen met slechts enkele zinnen is een gave. Er wordt zeer veel gerefereerd naar het verleden, wat noodzakelijk is om de huidige gemoedstoestand van het hoofdpersonage beter te leren begrijpen.
In één van zijn interviews -opgezocht nadat ik dit boek had gelezen- geeft Robbert prijs dat er in zijn verhalen subtiele verwijzingen zijn naar kunstwerken. Een tweede lezing is dus geboden voor mij, maar eerst nog even het andere werk doorlichten van deze uiterst interessante schrijver.
U weze echter gewaarschuwd, want dit is kennelijk geen massaliteratuur maar eerder voer voor 'literaire fijnproevers'. Vandaar wellicht dat ik nog nooit een boek van Harry Potter heb gelezen... ;)
Het is zoals hij zelf zegt in één van zijn interviews: "De sfeer is belangrijker dan het verhaal."
dinsdag 8 januari 2013
Tintin et moi
Ruim drie jaar geleden bezocht ik voor de eerste keer in mijn leven het Stripmuseum in Brussel (zie link website: http://www.stripmuseum.be). Ik bezocht er de vaste collectie en kocht in de plaatselijke winkel 'Hergé, levenslijnen', een biografie geschreven door Philippe Goddin en uitgegeven in het jaar 2008 door éditionsmoulinsart.
Dit boek is een compleet uitgewerkte biografie over het leven en werk van de wereldberoemde striptekenaar Hergé, het pseudoniem van Georges Remi. Ik begon erin te lezen, en ben halverwege in staking gegaan. Inmiddels heb ik het, na een lange leespauze, in één ruk uitgelezen.
Het boek is chronologisch opgedeeld in veertien hoofdstukken. Bij elk hoofdstuk worden er extra foto's en documentatie getoond. Alle feiten uit het leven van Hergé (waarvoor rijkelijk geciteerd wordt uit zijn onuitputtelijke briefcorrespondenties) worden minuscuul vastgelegd, met een heleboel voetnoten ter uitbreiding en aanvulling.
Persoonlijk vind ik het allermooiste album uit het oeuvre van Hergé 'Kuifje in Tibet' (met op de tweede plaats het dubbele 'maanavontuur', en op de derde plaats 'De juwelen van Bianca Castafiore').
Toen ik tien jaar oud was vroeg ik aan Sinterklaas uitsluitend dit album. Het verhaal gaat in essentie over liefde, vriendschap, trouw en moed. Kuifje ontvangt een telegram van zijn jeugdvriend Tchang uit China. Deze is op weg naar Europa om hem te bezoeken. De volgende dag leest Kuifje in de krant dat zijn vriend is omgekomen in een vliegtuigcrash boven het Himalayagebergte. Maar Kuifje gelooft dat hij nog leeft en gaat op zoek naar hem, samen met kapitein Haddock... Uiteindelijk vindt hij zijn vriend na een lange zoektocht.
Indien ik een lijstje zou maken met mijn persoonlijke top tien van mooiste verhalen ooit, dan hoort dit daar absoluut bij. Ik las dat het blijkbaar ook Hergé's persoonlijke favoriet was.
Uit het boek 'Hergé, levenslijnen' ben ik een heleboel dingen te weten gekomen die ik aanvankelijk niet wist. Als je nog een kind bent, zijn figuren als de yeti (= de verschrikkelijke sneeuwman) en Tchang fictieve personages zonder meer. Wanneer je wat ouder wordt, begin je te begrijpen dat er eigenlijk een hele symboliek verborgen zit achter dit uiterst eenvoudige en serene verhaal. Achter de personages zitten 'echte' mensen van vlees en bloed. Alles is waarheidsgetrouw weergegeven, en heel vaak haalt de fictie de realiteit zelfs in. Om een voorbeeld te geven: Hergé ontmoette de echte 'Tchang' effectief enkele jaren later, waar kennelijk nog een paar jaar correspondentie en mislukte pogingen wegens drukke bezigheden, formaliteiten van buitenaf enz... aan voorafgingen.
In 'Hergé, levenslijnen' staat ook in detail beschreven hoe het uiteindelijke scenario van 'Kuifje in Tibet' tot stand kwam. Het ontstaan van dit album liep samen met de innerlijke zoektocht van de auteur/tekenaar naar zichzelf (zoals hieronder in het filmpje te zien is). Hij was in die periode bovendien in een volle huwelijkscrisis verwikkeld met zijn vrouw.
Oorspronkelijk wilde Hergé dit album 'De snuit van de Jak' noemen, maar dit idee werd afgekeurd door zijn uitgever. Later werd het 'Kuifje in Tibet'.
Tijdens mijn studie aan Sint Lucas Antwerpen koos ik als extra module eens 'Chinese kalligrafie'. Daar kregen we een globale uitleg over de oude en hedendaagse Chinese cultuur, en uiteraard over de verschillende talen die er worden gesproken.
Ik vind dit boek op alle vlakken een meesterwerk. Dit is -naar eigen zeggen- zijn meest persoonlijke album waarin hij zijn innerlijke strijd weerspiegeld zag, en het zal zeker en vast geen enkele lezer onberoerd laten.
'Tintin et moi', geregisseerd en gerealiseerd in 2003 door de Deen Anders Høgsbro Østergaard, is opgebouwd rond de interviewsessies met Numa Sadoul. De neerslag van deze gesprekken resulteerde in een pracht van een documentaire (die niet uitsluitend een zuivere biografie wil zijn, maar evenzeer een psychoanalytische uitdieping).
In 'Tintin et moi', wordt gebruik maakt van originele archiefstukken, bepaalde scènes uit de stripverhalen, geluidsopnames, cassettebandjes en zelfs animaties gecreëerd op basis van enkele losse beelden uit de stripverhalen. Dit verleent het geheel een enorme dynamiek en zeggingskracht.
Ik heb geboeid zitten kijken en luisteren, en kan iedere stripliefhebber en/of fan van Hergé deze link van harte aanbevelen. Hieronder vindt u het slotgedeelte van deze documentaire. Deze versie is uitsluitend in het Frans, zonder ondertiteling. "Alors, allons-y!"
Tintin et moi (8/8) - French&English subtitles door quiestce88
cover van het album 'Kuifje in Tibet'
cover van het boek 'Hergé, levenslijnen'
pagina uit 'Hergé, levenslijnen'
pagina uit 'Hergé, levenslijnen'
pagina uit 'Hergé, levenslijnen'
pagina uit 'Hergé, levenslijnen'
pagina uit 'Hergé, levenslijnen', Hergé ontmoet voor de tweede keer zijn grote idool, pop art icoon Andy Warhol
pagina uit 'Hergé, levenslijnen', Hergé ziet na ruim 50 jaar eindelijk zijn jeugdvriend Tchang terug!
Dit boek is een compleet uitgewerkte biografie over het leven en werk van de wereldberoemde striptekenaar Hergé, het pseudoniem van Georges Remi. Ik begon erin te lezen, en ben halverwege in staking gegaan. Inmiddels heb ik het, na een lange leespauze, in één ruk uitgelezen.
Het boek is chronologisch opgedeeld in veertien hoofdstukken. Bij elk hoofdstuk worden er extra foto's en documentatie getoond. Alle feiten uit het leven van Hergé (waarvoor rijkelijk geciteerd wordt uit zijn onuitputtelijke briefcorrespondenties) worden minuscuul vastgelegd, met een heleboel voetnoten ter uitbreiding en aanvulling.
Persoonlijk vind ik het allermooiste album uit het oeuvre van Hergé 'Kuifje in Tibet' (met op de tweede plaats het dubbele 'maanavontuur', en op de derde plaats 'De juwelen van Bianca Castafiore').
Toen ik tien jaar oud was vroeg ik aan Sinterklaas uitsluitend dit album. Het verhaal gaat in essentie over liefde, vriendschap, trouw en moed. Kuifje ontvangt een telegram van zijn jeugdvriend Tchang uit China. Deze is op weg naar Europa om hem te bezoeken. De volgende dag leest Kuifje in de krant dat zijn vriend is omgekomen in een vliegtuigcrash boven het Himalayagebergte. Maar Kuifje gelooft dat hij nog leeft en gaat op zoek naar hem, samen met kapitein Haddock... Uiteindelijk vindt hij zijn vriend na een lange zoektocht.
Indien ik een lijstje zou maken met mijn persoonlijke top tien van mooiste verhalen ooit, dan hoort dit daar absoluut bij. Ik las dat het blijkbaar ook Hergé's persoonlijke favoriet was.
Uit het boek 'Hergé, levenslijnen' ben ik een heleboel dingen te weten gekomen die ik aanvankelijk niet wist. Als je nog een kind bent, zijn figuren als de yeti (= de verschrikkelijke sneeuwman) en Tchang fictieve personages zonder meer. Wanneer je wat ouder wordt, begin je te begrijpen dat er eigenlijk een hele symboliek verborgen zit achter dit uiterst eenvoudige en serene verhaal. Achter de personages zitten 'echte' mensen van vlees en bloed. Alles is waarheidsgetrouw weergegeven, en heel vaak haalt de fictie de realiteit zelfs in. Om een voorbeeld te geven: Hergé ontmoette de echte 'Tchang' effectief enkele jaren later, waar kennelijk nog een paar jaar correspondentie en mislukte pogingen wegens drukke bezigheden, formaliteiten van buitenaf enz... aan voorafgingen.
In 'Hergé, levenslijnen' staat ook in detail beschreven hoe het uiteindelijke scenario van 'Kuifje in Tibet' tot stand kwam. Het ontstaan van dit album liep samen met de innerlijke zoektocht van de auteur/tekenaar naar zichzelf (zoals hieronder in het filmpje te zien is). Hij was in die periode bovendien in een volle huwelijkscrisis verwikkeld met zijn vrouw.
Oorspronkelijk wilde Hergé dit album 'De snuit van de Jak' noemen, maar dit idee werd afgekeurd door zijn uitgever. Later werd het 'Kuifje in Tibet'.
Tijdens mijn studie aan Sint Lucas Antwerpen koos ik als extra module eens 'Chinese kalligrafie'. Daar kregen we een globale uitleg over de oude en hedendaagse Chinese cultuur, en uiteraard over de verschillende talen die er worden gesproken.
Ik vind dit boek op alle vlakken een meesterwerk. Dit is -naar eigen zeggen- zijn meest persoonlijke album waarin hij zijn innerlijke strijd weerspiegeld zag, en het zal zeker en vast geen enkele lezer onberoerd laten.
'Tintin et moi', geregisseerd en gerealiseerd in 2003 door de Deen Anders Høgsbro Østergaard, is opgebouwd rond de interviewsessies met Numa Sadoul. De neerslag van deze gesprekken resulteerde in een pracht van een documentaire (die niet uitsluitend een zuivere biografie wil zijn, maar evenzeer een psychoanalytische uitdieping).
In 'Tintin et moi', wordt gebruik maakt van originele archiefstukken, bepaalde scènes uit de stripverhalen, geluidsopnames, cassettebandjes en zelfs animaties gecreëerd op basis van enkele losse beelden uit de stripverhalen. Dit verleent het geheel een enorme dynamiek en zeggingskracht.
Ik heb geboeid zitten kijken en luisteren, en kan iedere stripliefhebber en/of fan van Hergé deze link van harte aanbevelen. Hieronder vindt u het slotgedeelte van deze documentaire. Deze versie is uitsluitend in het Frans, zonder ondertiteling. "Alors, allons-y!"
Tintin et moi (8/8) - French&English subtitles door quiestce88
zaterdag 28 april 2012
De magie van het Gele Huisje
Het leek wel de grot van Ali Baba toen ik er binnenstapte... Zelden zoveel pracht gezien als in het zogenaamde Gele Huisje van auteur en redacteur Jan Dewitte. Hij had in totaal veertig rovers uitgenodigd voor een topnamiddag bij hem thuis (waarvan enkelen geheel onterecht hun kat lieten zien). Ik moest er menig kilometer voor pendelen, maar het was véél meer dan de moeite waard.
Langs buiten zag het er een banaal rijhuis uit. Het viel enkel op door de lichtgele kleur van de muren. Eenmaal binnengekomen werd ik overvallen door een enorme pracht. Allerlei kostbare, smaakvolle voorwerpen en curiosa waren op diverse plekken in de woonkamer uitgestald. Er was ook een bibliotheek aanwezig. Ik liet mijn ogen even over de vele ruggen glijden (ik merkte vooral veel Engelse en Angelsaksische literatuur op, met Beowulf in het bijzonder op een centrale plek), en ontdekte enkele minuscule schatten op open plekken in de boekenrekken.
Elke plek van deze kamer had bezieling, en was met veel liefde ingericht. Alles klopte, tot in de kleinste details, en was op elkaar afgestemd. Jan heeft een fascinatie voor olifanten, en dat was overal duidelijk merkbaar. Olifanten in alle soorten, materialen en formaten. Ik vroeg mij in stilte af hoeveel tijd je wel niet nodig moet hebben om deze verzamelwoede zó geraffineerd te etaleren. Ik wilde deze zaken ook wel graag in mijn bezit hebben!
Er waren prachtige, originele houtsnedes bij, met bijhorend boekje (bijvoorbeeld het samenwerkingsproject 'Cherub', *zie de foto hieronder). Daar heb ik een grote zwak voor. De maker hiervan was die dag ook aanwezig, en met hem heb ik kort kennisgemaakt.
Ik dacht aan een paar mensen die er weliswaar niet bij waren, maar net als ik een tijdlang ademloos zouden toekijken. Wat had ik op dat moment graag gewild dat zij erbij waren!
In de hal was er een kassa ingericht. Een leuke anekdote.
Zoveel moois in zo'n kleine ruimte, dat is niet meer menselijk. En dan moest het nog allemaal beginnen!
Jan heeft zopas een driejarig project achter de rug met een beloftevolle illustrator: Freya Vlerick. De titel van het boek dat hij met haar heeft gemaakt heet 'Rare Snuiters'. Er zijn inmiddels wereldwijd vertalingen van in de maak. Het is een inclusief boek voor een breed publiek, maar in het bijzonder voor slechtziende en blinde kinderen. Voor dit verdienstelijke project kregen zij als enige Vlamingen een internationale bekroning: de 'White Raven Special Mention'!! Ze mochten zelfs persoonlijk een exemplaar overhandigen aan koningin Paola. On-ge-loof-lijk vind ik dat (maar ik ben uiteraard niet veel gewoon ;)).
Jan leidde ons rond en toonde ook de originele dummy van het boek. De pagina's en cover bleken enorm te verschillen van de uiteindelijke publicatie. Daarnaast bestaat ook een exclusief voelboek met zelfgemaakte dieren. Ik kende het boek Rare Snuiters al, maar nu kon ik ook enkele aanzetten en originele illustraties bewonderen.
Na een korte kennismaking begaven we ons naar de Sir John's Hall. Het schuurtje achter zijn huis heeft Jan eigenhandig omgetoverd tot een minitheater met stoeltjes, spots en niet te vergeten de rode gordijnen. Het vertrek ademde een geheel eigen sfeer uit, maar dit kun je enkel ervaren als je er zelf aanwezig bent.
Er was die dag overigens hoog bezoek. De openingsgasten waren niemand minder dan de Engelse dichter Marcus Cumberlege (*Marcus ontving in 1967 de Eric Gregory Award als meest veelbelovende Britse dichter onder de dertig jaar), in combinatie met de -speciaal uit Parijs overkomende -briljante blues-gitarist Mick Ravassat. Marcus las gedichten voor uit zijn bundel 'Reflections in water' en Mick zorgde voor de muzikale intermezzo's. Wat een hoogstaande kwaliteit was dat! Mick speelde met zoveel gevoel en emotie... Weerom dacht ik aan dezelfde (smaakvolle) mensen die dit eenvoudig optreden ook wel zouden weten te waarderen.
Nadien was er een korte pauze voorzien, en het kon warempel nog spectaculairder! Ik mocht een kijkje gaan nemen in een prachtige kamer, waar een reusachtig, zelfgemaakt circus stond opgesteld. Deze was minstens even groot en mooi dan diegenen die te zien zijn in het Speelgoedmuseum van Mechelen. Alles was handgemaakt, met allerlei gevonden materialen. Je krijgt als toeschouwer zelfs de gelegenheid om je in de circustent zelf te wanen. Machtig mooi allemaal!
In het Gele Huisje was ook een vitrinekast aanwezig -het zogenaamde Elefantarium- met waardevolle kiezen, botten, fossielen en zelfs haar van mammoeten en andere prehistorische olifanten. Jan zou een uitstekende leraar zijn, want hij praatte honderduit over zijn passie. Zijn enthousiasme sloeg over op de toeschouwers, die volop vragen begonnen te stellen.
Na de pauze gingen we terug naar Sir John's Hall, waar het decor was neergezet voor de slotvoorstelling Beowulf (*Het vroegste voorbeeld van een episch gedicht in het Oud-Engels). In vroeger eeuwen werd het veel in Scandinavische en Engelse Halls verteld rond het vuur. Acteur Martin Burke bracht ons een herwerkte monoloog, met originele fragmenten en muziek uit die tijd. Van bovenuit zorgde Jan voor de belichting.
Dit was voor mij echt een namiddag van een zeldzaam gehalte. De indrukken van het Gele Huisje zullen mij bijblijven... Ik heb van Jan de toestemming gekregen om enkele foto's te mogen nemen, zodat alle mensen ter wereld met goede smaak toch een indruk kunnen krijgen van wat er te zien was.
Langs buiten zag het er een banaal rijhuis uit. Het viel enkel op door de lichtgele kleur van de muren. Eenmaal binnengekomen werd ik overvallen door een enorme pracht. Allerlei kostbare, smaakvolle voorwerpen en curiosa waren op diverse plekken in de woonkamer uitgestald. Er was ook een bibliotheek aanwezig. Ik liet mijn ogen even over de vele ruggen glijden (ik merkte vooral veel Engelse en Angelsaksische literatuur op, met Beowulf in het bijzonder op een centrale plek), en ontdekte enkele minuscule schatten op open plekken in de boekenrekken.
Elke plek van deze kamer had bezieling, en was met veel liefde ingericht. Alles klopte, tot in de kleinste details, en was op elkaar afgestemd. Jan heeft een fascinatie voor olifanten, en dat was overal duidelijk merkbaar. Olifanten in alle soorten, materialen en formaten. Ik vroeg mij in stilte af hoeveel tijd je wel niet nodig moet hebben om deze verzamelwoede zó geraffineerd te etaleren. Ik wilde deze zaken ook wel graag in mijn bezit hebben!
Er waren prachtige, originele houtsnedes bij, met bijhorend boekje (bijvoorbeeld het samenwerkingsproject 'Cherub', *zie de foto hieronder). Daar heb ik een grote zwak voor. De maker hiervan was die dag ook aanwezig, en met hem heb ik kort kennisgemaakt.
Ik dacht aan een paar mensen die er weliswaar niet bij waren, maar net als ik een tijdlang ademloos zouden toekijken. Wat had ik op dat moment graag gewild dat zij erbij waren!
In de hal was er een kassa ingericht. Een leuke anekdote.
Zoveel moois in zo'n kleine ruimte, dat is niet meer menselijk. En dan moest het nog allemaal beginnen!
Jan heeft zopas een driejarig project achter de rug met een beloftevolle illustrator: Freya Vlerick. De titel van het boek dat hij met haar heeft gemaakt heet 'Rare Snuiters'. Er zijn inmiddels wereldwijd vertalingen van in de maak. Het is een inclusief boek voor een breed publiek, maar in het bijzonder voor slechtziende en blinde kinderen. Voor dit verdienstelijke project kregen zij als enige Vlamingen een internationale bekroning: de 'White Raven Special Mention'!! Ze mochten zelfs persoonlijk een exemplaar overhandigen aan koningin Paola. On-ge-loof-lijk vind ik dat (maar ik ben uiteraard niet veel gewoon ;)).
Jan leidde ons rond en toonde ook de originele dummy van het boek. De pagina's en cover bleken enorm te verschillen van de uiteindelijke publicatie. Daarnaast bestaat ook een exclusief voelboek met zelfgemaakte dieren. Ik kende het boek Rare Snuiters al, maar nu kon ik ook enkele aanzetten en originele illustraties bewonderen.
Na een korte kennismaking begaven we ons naar de Sir John's Hall. Het schuurtje achter zijn huis heeft Jan eigenhandig omgetoverd tot een minitheater met stoeltjes, spots en niet te vergeten de rode gordijnen. Het vertrek ademde een geheel eigen sfeer uit, maar dit kun je enkel ervaren als je er zelf aanwezig bent.
Er was die dag overigens hoog bezoek. De openingsgasten waren niemand minder dan de Engelse dichter Marcus Cumberlege (*Marcus ontving in 1967 de Eric Gregory Award als meest veelbelovende Britse dichter onder de dertig jaar), in combinatie met de -speciaal uit Parijs overkomende -briljante blues-gitarist Mick Ravassat. Marcus las gedichten voor uit zijn bundel 'Reflections in water' en Mick zorgde voor de muzikale intermezzo's. Wat een hoogstaande kwaliteit was dat! Mick speelde met zoveel gevoel en emotie... Weerom dacht ik aan dezelfde (smaakvolle) mensen die dit eenvoudig optreden ook wel zouden weten te waarderen.
Nadien was er een korte pauze voorzien, en het kon warempel nog spectaculairder! Ik mocht een kijkje gaan nemen in een prachtige kamer, waar een reusachtig, zelfgemaakt circus stond opgesteld. Deze was minstens even groot en mooi dan diegenen die te zien zijn in het Speelgoedmuseum van Mechelen. Alles was handgemaakt, met allerlei gevonden materialen. Je krijgt als toeschouwer zelfs de gelegenheid om je in de circustent zelf te wanen. Machtig mooi allemaal!
In het Gele Huisje was ook een vitrinekast aanwezig -het zogenaamde Elefantarium- met waardevolle kiezen, botten, fossielen en zelfs haar van mammoeten en andere prehistorische olifanten. Jan zou een uitstekende leraar zijn, want hij praatte honderduit over zijn passie. Zijn enthousiasme sloeg over op de toeschouwers, die volop vragen begonnen te stellen.
Na de pauze gingen we terug naar Sir John's Hall, waar het decor was neergezet voor de slotvoorstelling Beowulf (*Het vroegste voorbeeld van een episch gedicht in het Oud-Engels). In vroeger eeuwen werd het veel in Scandinavische en Engelse Halls verteld rond het vuur. Acteur Martin Burke bracht ons een herwerkte monoloog, met originele fragmenten en muziek uit die tijd. Van bovenuit zorgde Jan voor de belichting.
Dit was voor mij echt een namiddag van een zeldzaam gehalte. De indrukken van het Gele Huisje zullen mij bijblijven... Ik heb van Jan de toestemming gekregen om enkele foto's te mogen nemen, zodat alle mensen ter wereld met goede smaak toch een indruk kunnen krijgen van wat er te zien was.
maandag 26 maart 2012
Voorjaarsoogst
Mijn voorjaarsoogst: drie kleppers gevangen! (trots*)
Van links naar rechts: een Bart Plouvier (!), een Eva Mouton (!) en een Vanessa Verstappen (...)
Graag had ik daar nog Nel van Tinne Driesen aan willen toevoegen. Deze verfijnde illustrator verdient alle credits van de wereld, en heeft trouwens een prachtige website: http://www.tinnedriesen.be. Komt dat zien!
*NB: Kopstoot, het magazine van Eva Mouton, belandt niet bij de toiletliteratuur en al zeker niet in de prullenbak. Maar inderdaad moet er nog veel gezegd en geschreven worden.
Van links naar rechts: een Bart Plouvier (!), een Eva Mouton (!) en een Vanessa Verstappen (...)
Graag had ik daar nog Nel van Tinne Driesen aan willen toevoegen. Deze verfijnde illustrator verdient alle credits van de wereld, en heeft trouwens een prachtige website: http://www.tinnedriesen.be. Komt dat zien!
zondag 18 maart 2012
Hoe ziet de wereld eruit in 2032?
...was de openingsvraag van Saskia de Coster tijdens de tweede editie van het literair (en muzikaal) festival 'spraakwater', dat op 17 maart 2012 georganiseerd werd door cultuurcentrum 't Schaliken in Herentals.
Zij nodigde zeven interessante mensen uit die elk hun visie kwamen poneren over de toekomst. Deze mensen waren van diverse pluimage: twee auteurs, twee dichters, een stand-up comedian, een auteur/illustrator en tot slot een wetenschapper.
Vorig jaar was het evenement al dik de moeite. Bart Van Loo kreeg toen de eer om de eerste editie te organiseren. Bijna alle genodigden speelden als het ware een thuismatch.
Zou het nog een niveau hoger kunnen?, vroeg ik mij af toen ik plaatsnam op stoel twaalf op de vierde rij. Ik zat alvast op een goede plaats (dat heb je natuurlijk als je je ticket vroeg genoeg boekt;)).
Tijdens deze editie geen knusse zetel en bijgevolg geen gezellige tête-à-tête met de gasten, zo merkte ik op.
Ter inleiding werden op een groot scherm enkele citaten weergegeven uit een griezelig concreet beschreven essay over de toekomst door Jeroen Olyslaegers. De tekst is geschreven vanuit een sterk filosofisch en antropologisch standpunt. Ik vind het essay interessant, en pluk er één citaat uit: "Een goed burger wordt een transparant burger. Het 'anders zijn' van iedereen zal overigens bijna continu worden gevierd met reductiebonnen, virtuele city trips en uitzonderingsvoorwaarden."
Gedurende de eerste helft kwamen er vier sprekers aan het woord, die elkaar vlekkeloos opvolgden. De Nederlandse auteur en journaliste Franca Treur beet de spits af. Zij debuteerde in 2009 met de roman 'Dorsvloer vol confetti'. Met veel zin voor detail beschreef zij een scène met twee vrouwelijke personages in het jaar 2032. We zullen ons dan bevinden in een situatie waarin we simpelweg maar op enkele knoppen hoeven te drukken om alles te kunnen krijgen wat we willen. Met een nostalgische knipoog blikt de schrijfster terug naar de beginjaren van Facebook, toen er nog zoiets als 'privacy' bestond.
De Nederlandse Marian Donner debuteerde met '08.30 uur: opstand'. Zij sprak over Nyternia (= eeuwig heden).
Peter Verhelst pakte het thema origineel aan met een old school powerpoint. Zijn beelden gaven zijn betoog extra kracht bij. Hij koos voor de didactische, analytische aanpak: allerlei data, feiten en weetjes. Zo zal de computer volgens hem rond 2020 even slim zijn als het menselijk brein. Zijn performance was bij momenten wel zeer geestig. De grappige eyecatcher: hij begon én eindigde zijn betoog met een bijgewerkt portret van zichzelf in het jaar 2032. Germanist, dichter en romancier Jeroen Theunissen kwam vlak voor de pauze.
Vier sprekers zo vlak achter elkaar was best een hele boterham! Hoog tijd voor wat muziek dus. Deze werd bezorgd door de Brusselse technopopgroep Mastercab. Er stond allerlei technische apparatuur opgesteld op het podium. In de toekomst zal er weinig energie voorhanden zijn, en als er al energie zal zijn zullen we die zelf moeten opwekken. Er zal geen plaats en ruimte meer zijn voor cultuur, fantasie en creativiteit. Muzikanten zullen dus creatief te werk moeten gaan, en bijvoorbeeld collectief een instrument moeten bespelen. Op het grote scherm kon je de drie muzikanten van bovenuit aan het werk zien. Zij speelden, gedurende de hele avond, enkele nummers uit hun debuutplaat 'Waterproof'.
Na de pauze -er was ook een Aging Machine te zien in de foyer- werd het muzikale intermezzo van Mastercab telkens afgewisseld met drie gastsprekers. Dit zorgde voor een mooie variatie in het programma. Joost Vandecasteele trakteerde ons op een staaltje stand-up comedy. Hij vertelde talrijke anekdotes en vergrootte deze uit. Van snelle én trage Marokkanen in Denemarken tot en met een blaam op onze buurmannen de Nederlanders. Het wordt een hele vreemde toekomst...
Ik keek vooral reikhalzend uit naar de performance van auteur en illustrator Eva Mouton! Zij was vandaag het piepkuiken onder de sprekers. Hoewel ik haar blog al geruime tijd op de voet volg, had ik haar nog nooit live bezig gezien en gehoord. Ik ben een grote fan van haar, en dit vanaf het eerste uur.
Eva las drie korte verhalen voor, die ik al eens eerder had gelezen op haar blog. In het ene verhaal laat ze haar toekomst door de teerlingen beslissen. Als ze, zo van de eerste keer, een fucking vijf gooide zou alles vast goed komen met haar. Toen dat zo van de eerste keer bleek te lukken, had ze liever een vier gehad. :)
Het andere verhaal heeft ze geschreven in het zwembad. Het gaat over haar onhandige zwemcapriolen. Er komt ook een walvis in voor. Eva Mouton heeft kennelijk iets met walvissen. Haar poëtisch talent komt duidelijk bovendrijven in haar proza.
Tenslotte vraagt ze zichzelf af hoe ze zichzelf ziet in de toekomst. Ze liet haar visioenen samenstromen in de prachtige tekst (de titel alleen al!): 'Zo'n vrouw op het strand in Wenduine'. Dit is een kortverhaal van wereldklasse, maar ze heeft er meerdere van dat elan! Simultaan werden op de achtergrond tekeningen geprojecteerd uit haar eigen magazine 'Kopstoot'. Dat wordt een GROTE dame, die Eva Mouton!
Volgens Mastercab wordt er in 2032 volop muziek gemaakt op de laptop. Muzikant Stan Nieuwenhuis houdt van fanfaremuziek, en hij haalde prompt zijn trompet én bugel boven. In het slotnummer maakte de groep gebruik van drie iPads, waar ze hun instrumenten op nabootsten. Gitaristen en drummers bestaan niet meer in de toekomst. Je kan voortaan digitaal een volledig concert reconstrueren.
Tot slot nam Saskia de Coster een interview af met een professor en onderzoeker in de genetica, Jean-Jacques Cassiman. Als de gegevens over ons gen maar niet in handen van de verkeerde mensen vallen, want ik heb geen zin om binnenkort een dinosaurus met kiespijn te ontvangen op de koffie.
Deze tweede editie van Spraakwater stak goed in elkaar, en het was weerom een geslaagde avond voor mij. Een pluim voor het voltallige team van medewerkers! Het was een gevarieerd programma, en de gastsprekers waren goed op elkaar afgestemd. De muziekgroep Mastercab zorgde voor een futuristische toets, met interessante experimenten, beats die herhaald werden en -niet onbelangrijk- een goede zangeres.
Alvast mijn persoonlijke voorspelling voor het jaar 2032: Eva Mouton is tegen die tijd een beroemdheid. Haar eigenzinnige en eigentijdse kijk op de dingen leggen de kiem voor een vaste vermelding in de geschiedenisboeken.
En ikke? Wat gebeurt er met mij? Ik ben dan nog steeds aan het dobbelen voor een stomme fucking vijf. Tsja, bij mij lukt dat niet zo van de eerste keer. ;)
Zij nodigde zeven interessante mensen uit die elk hun visie kwamen poneren over de toekomst. Deze mensen waren van diverse pluimage: twee auteurs, twee dichters, een stand-up comedian, een auteur/illustrator en tot slot een wetenschapper.
Vorig jaar was het evenement al dik de moeite. Bart Van Loo kreeg toen de eer om de eerste editie te organiseren. Bijna alle genodigden speelden als het ware een thuismatch.
Zou het nog een niveau hoger kunnen?, vroeg ik mij af toen ik plaatsnam op stoel twaalf op de vierde rij. Ik zat alvast op een goede plaats (dat heb je natuurlijk als je je ticket vroeg genoeg boekt;)).
Tijdens deze editie geen knusse zetel en bijgevolg geen gezellige tête-à-tête met de gasten, zo merkte ik op.
Ter inleiding werden op een groot scherm enkele citaten weergegeven uit een griezelig concreet beschreven essay over de toekomst door Jeroen Olyslaegers. De tekst is geschreven vanuit een sterk filosofisch en antropologisch standpunt. Ik vind het essay interessant, en pluk er één citaat uit: "Een goed burger wordt een transparant burger. Het 'anders zijn' van iedereen zal overigens bijna continu worden gevierd met reductiebonnen, virtuele city trips en uitzonderingsvoorwaarden."
Gedurende de eerste helft kwamen er vier sprekers aan het woord, die elkaar vlekkeloos opvolgden. De Nederlandse auteur en journaliste Franca Treur beet de spits af. Zij debuteerde in 2009 met de roman 'Dorsvloer vol confetti'. Met veel zin voor detail beschreef zij een scène met twee vrouwelijke personages in het jaar 2032. We zullen ons dan bevinden in een situatie waarin we simpelweg maar op enkele knoppen hoeven te drukken om alles te kunnen krijgen wat we willen. Met een nostalgische knipoog blikt de schrijfster terug naar de beginjaren van Facebook, toen er nog zoiets als 'privacy' bestond.
De Nederlandse Marian Donner debuteerde met '08.30 uur: opstand'. Zij sprak over Nyternia (= eeuwig heden).
Peter Verhelst pakte het thema origineel aan met een old school powerpoint. Zijn beelden gaven zijn betoog extra kracht bij. Hij koos voor de didactische, analytische aanpak: allerlei data, feiten en weetjes. Zo zal de computer volgens hem rond 2020 even slim zijn als het menselijk brein. Zijn performance was bij momenten wel zeer geestig. De grappige eyecatcher: hij begon én eindigde zijn betoog met een bijgewerkt portret van zichzelf in het jaar 2032. Germanist, dichter en romancier Jeroen Theunissen kwam vlak voor de pauze.
Vier sprekers zo vlak achter elkaar was best een hele boterham! Hoog tijd voor wat muziek dus. Deze werd bezorgd door de Brusselse technopopgroep Mastercab. Er stond allerlei technische apparatuur opgesteld op het podium. In de toekomst zal er weinig energie voorhanden zijn, en als er al energie zal zijn zullen we die zelf moeten opwekken. Er zal geen plaats en ruimte meer zijn voor cultuur, fantasie en creativiteit. Muzikanten zullen dus creatief te werk moeten gaan, en bijvoorbeeld collectief een instrument moeten bespelen. Op het grote scherm kon je de drie muzikanten van bovenuit aan het werk zien. Zij speelden, gedurende de hele avond, enkele nummers uit hun debuutplaat 'Waterproof'.
Na de pauze -er was ook een Aging Machine te zien in de foyer- werd het muzikale intermezzo van Mastercab telkens afgewisseld met drie gastsprekers. Dit zorgde voor een mooie variatie in het programma. Joost Vandecasteele trakteerde ons op een staaltje stand-up comedy. Hij vertelde talrijke anekdotes en vergrootte deze uit. Van snelle én trage Marokkanen in Denemarken tot en met een blaam op onze buurmannen de Nederlanders. Het wordt een hele vreemde toekomst...
Ik keek vooral reikhalzend uit naar de performance van auteur en illustrator Eva Mouton! Zij was vandaag het piepkuiken onder de sprekers. Hoewel ik haar blog al geruime tijd op de voet volg, had ik haar nog nooit live bezig gezien en gehoord. Ik ben een grote fan van haar, en dit vanaf het eerste uur.
Eva las drie korte verhalen voor, die ik al eens eerder had gelezen op haar blog. In het ene verhaal laat ze haar toekomst door de teerlingen beslissen. Als ze, zo van de eerste keer, een fucking vijf gooide zou alles vast goed komen met haar. Toen dat zo van de eerste keer bleek te lukken, had ze liever een vier gehad. :)
Het andere verhaal heeft ze geschreven in het zwembad. Het gaat over haar onhandige zwemcapriolen. Er komt ook een walvis in voor. Eva Mouton heeft kennelijk iets met walvissen. Haar poëtisch talent komt duidelijk bovendrijven in haar proza.
Tenslotte vraagt ze zichzelf af hoe ze zichzelf ziet in de toekomst. Ze liet haar visioenen samenstromen in de prachtige tekst (de titel alleen al!): 'Zo'n vrouw op het strand in Wenduine'. Dit is een kortverhaal van wereldklasse, maar ze heeft er meerdere van dat elan! Simultaan werden op de achtergrond tekeningen geprojecteerd uit haar eigen magazine 'Kopstoot'. Dat wordt een GROTE dame, die Eva Mouton!
Volgens Mastercab wordt er in 2032 volop muziek gemaakt op de laptop. Muzikant Stan Nieuwenhuis houdt van fanfaremuziek, en hij haalde prompt zijn trompet én bugel boven. In het slotnummer maakte de groep gebruik van drie iPads, waar ze hun instrumenten op nabootsten. Gitaristen en drummers bestaan niet meer in de toekomst. Je kan voortaan digitaal een volledig concert reconstrueren.
Tot slot nam Saskia de Coster een interview af met een professor en onderzoeker in de genetica, Jean-Jacques Cassiman. Als de gegevens over ons gen maar niet in handen van de verkeerde mensen vallen, want ik heb geen zin om binnenkort een dinosaurus met kiespijn te ontvangen op de koffie.
Deze tweede editie van Spraakwater stak goed in elkaar, en het was weerom een geslaagde avond voor mij. Een pluim voor het voltallige team van medewerkers! Het was een gevarieerd programma, en de gastsprekers waren goed op elkaar afgestemd. De muziekgroep Mastercab zorgde voor een futuristische toets, met interessante experimenten, beats die herhaald werden en -niet onbelangrijk- een goede zangeres.
Alvast mijn persoonlijke voorspelling voor het jaar 2032: Eva Mouton is tegen die tijd een beroemdheid. Haar eigenzinnige en eigentijdse kijk op de dingen leggen de kiem voor een vaste vermelding in de geschiedenisboeken.
En ikke? Wat gebeurt er met mij? Ik ben dan nog steeds aan het dobbelen voor een stomme fucking vijf. Tsja, bij mij lukt dat niet zo van de eerste keer. ;)
maandag 30 januari 2012
De Wentelaar
Bart Plouvier is een schrijver/dichter die ik ten zeerste waardeer. Na grondiger research blijkt hij op dit moment zelfs één van de grootste schrijvers van het Nederlandse taalgebied te zijn! Ik kan en wil mijzelf bovenal een fan van zijn dichtwerk noemen.
De nieuwe verhalenbundel van Bart Plouvier heet 'Genezijde', een verzameling van negen kortverhalen. Ze behandelen het thema 'dood', met af en toe een lach en een traan.
Wat mij ten eerste al opviel was de sobere, strakke en sterke cover van het boek (zie hieronder afbeelding in het filmpje zelf).
De vormgever blijkt een zekere Dominic van Heupen te zijn. De dynamiek en de plaatsing van de typografie symboliseren perfect de titel zelf. Blauw en beige zouden hier dan kunnen verwijzen naar aarde en water. Alles vloeit daar uit voort...
Ter promotie van het boek hebben Gijs Waterschoot en Ysebel De Vos een prachtig animatiefilmpje gemaakt bij één van de kortverhalen: 'De Wentelaar'. Als je iets kent van de beginselen van animaties en je bekijkt het filmpje nauwkeuriger, dan zie je dat het eigenlijk uiterst eenvoudig in elkaar steekt.
Dit is een ietwat naïeve, nonchalante stijl, en ik vind deze animatie bovendien zeer poëtisch en schilderachtig. De boeiende vertelstem (niet iedereen gegeven!) neemt je zo mee in het verhaal, of doet je toch op zijn minst watertanden om het boek aan te schaffen. Opzet geslaagd? Voor mij werkt het alvast wel. Sociale media hebben zo ook hun goede kanten, lijkt mij.
De nieuwe verhalenbundel van Bart Plouvier heet 'Genezijde', een verzameling van negen kortverhalen. Ze behandelen het thema 'dood', met af en toe een lach en een traan.
Wat mij ten eerste al opviel was de sobere, strakke en sterke cover van het boek (zie hieronder afbeelding in het filmpje zelf).
De vormgever blijkt een zekere Dominic van Heupen te zijn. De dynamiek en de plaatsing van de typografie symboliseren perfect de titel zelf. Blauw en beige zouden hier dan kunnen verwijzen naar aarde en water. Alles vloeit daar uit voort...
Ter promotie van het boek hebben Gijs Waterschoot en Ysebel De Vos een prachtig animatiefilmpje gemaakt bij één van de kortverhalen: 'De Wentelaar'. Als je iets kent van de beginselen van animaties en je bekijkt het filmpje nauwkeuriger, dan zie je dat het eigenlijk uiterst eenvoudig in elkaar steekt.
Dit is een ietwat naïeve, nonchalante stijl, en ik vind deze animatie bovendien zeer poëtisch en schilderachtig. De boeiende vertelstem (niet iedereen gegeven!) neemt je zo mee in het verhaal, of doet je toch op zijn minst watertanden om het boek aan te schaffen. Opzet geslaagd? Voor mij werkt het alvast wel. Sociale media hebben zo ook hun goede kanten, lijkt mij.
dinsdag 15 november 2011
Jeugdboekenweek 2012: Dieren
Op maandag 31 oktober 2011 bracht ik een bezoek aan de Boekenbeurs in Antwerpen. Het is dé uitgelezen plek om boeken aan te schaffen die je altijd al wilde hebben.
'Tikken tegen de maan', samengesteld door dubbeltalent Joke van Leeuwen, is er daar eentje van. Ik vind het voorlopig één van de beste publicaties die er binnen het genre van de kinderpoëzie te verkrijgen zijn. 50 kindergedichten worden ondersteund door 48 illustraties. Het is een uitgave van Ons Erfdeel vzw.
Ik heb er de bladzijden uitgenomen die mij het meeste aanspreken. Begin dit jaar was er nog een grote overzichtstentoonstelling te zien in De Lakenhal te Herentals.
Als kersvers redactiemedewerker en illustratrice van de nieuwsbrief van de Boekenkaravaan, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om een lezing bij te wonen.
Zie hier het verslag:
Geen betere manier om kinderen in contact te brengen met boeken, dan een jaarlijks bezoek te brengen aan de Boekenbeurs in Antwerpen. Deze vindt ieder jaar plaats in november, en biedt een aantrekkelijk programma voor jong en oud.
affiche jeugdboekenweek 2012 (= beeld: Carll Cneut, typografie: Kris Demey)
cover
gedicht en illustraties: Wim Hofman
gedicht: Gerard B. Berends, illustratie: Mieke Lamiroy
gedicht: Jaap Robben, illustratie: Sebastiaan Van Doninck
'Tikken tegen de maan', samengesteld door dubbeltalent Joke van Leeuwen, is er daar eentje van. Ik vind het voorlopig één van de beste publicaties die er binnen het genre van de kinderpoëzie te verkrijgen zijn. 50 kindergedichten worden ondersteund door 48 illustraties. Het is een uitgave van Ons Erfdeel vzw.
Ik heb er de bladzijden uitgenomen die mij het meeste aanspreken. Begin dit jaar was er nog een grote overzichtstentoonstelling te zien in De Lakenhal te Herentals.
Als kersvers redactiemedewerker en illustratrice van de nieuwsbrief van de Boekenkaravaan, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om een lezing bij te wonen.
Zie hier het verslag:
Geen betere manier om kinderen in contact te brengen met boeken, dan een jaarlijks bezoek te brengen aan de Boekenbeurs in Antwerpen. Deze vindt ieder jaar plaats in november, en biedt een aantrekkelijk programma voor jong en oud.
Gedurende deze Boekenbeurs worden heel wat nevenactiviteiten georganiseerd. Zo werd er op maandag 31 oktober een lezing gegeven door Stichting Lezen, in samenwerking met Boek.be. Stichting Lezen is een organisatie die leesbevordering stimuleert, en streeft naar een betere leescultuur in Vlaanderen. Deze lezing stond tevens in het kader van de leerkrachtendag voor het basisonderwijs.
Tijdens de voorstelling werd het thema van de Jeugdboekenweek 2012 toegelicht, en dat is dit jaar Dieren. Men wil dieren voorstellen zoals ze in het echt zijn. Boeken als Vos en Haas zijn hier volledig uit den boze.
De Jeugdboekenweek vindt plaats van 10 tot 25 maart 2012. Alle openbare bibliotheken nemen deel aan dit initiatief. Zij proberen boeken meer onder de aandacht te brengen door bijvoorbeeld jeugdauteurs en illustratoren uit te nodigen, voorleesmomenten, workshops en activiteiten te organiseren.
Verder zijn er –in samenwerking met Boek.be- zes boekenpaketten samengesteld voor elke leeftijdsgroep van het basisonderwijs. Eén ervan is speciaal uitgewerkt voor kinderen die moeilijk of niet graag lezen. Elk pakket bestaat uit zes boeken met uiteenlopende genres. Allemaal gaan ze op één of andere manier over dieren. De verscheidenheid is groot: poëzie, woordeloze prentenboeken, kartonboeken, voorleesboeken, informatieve en educatieve boeken, een klassiek boek over de geschiedenis van de dierentuin, en zelfs een geïllustreerde dierenatlas. Voor elk wat wils.
Naast deze boekenpaketten is er heel wat promotiemateriaal verkrijgbaar, zoals een affiche, stickers, ballonnen, een vlaggenlint en een strijklogo. Als ‘extra’ gadget is dit jaar gekozen voor een verrekijker, waarmee je dieren kan spotten. Voor al dit verzorgde, prachtige beeldmateriaal én de erg toepasselijke typografie zorgden respectievelijk illustrator Carll Cneut (tevens peter van de Boekenkaravaan) en vormgever Kris Demey. Je kan al deze materialen bestellen via de site http://www.jeugdboekenweek.be. Hier vind je trouwens tal van nuttige leessuggesties. Primeur: begin februari wordt er een speciale website voor kinderen gelanceerd! Alvast iets om naar uit te kijken dus.
Tot slot kwamen er nog twee leerkrachten tips geven over voorlezen in de klas. De ene leerkracht geeft les in het tweede leerjaar van het basisonderwijs. Zij maakt in haar klas gebruik van de Boekenbeesten. Deze kan je terugvinden op de site van Boek.be. Aan de hand van deze personages kunnen de kinderen kenbaar maken welk soort boeken hen het meest interesseren. Dit maakt het voor hen ook een stuk makkelijker om een keuze te maken uit het grote aanbod. Elke week staat er een ander Boekenbeest in de kijker. Je kan hier als leerkracht op inspelen door het Boekenbeest te laten voorstellen op een originele manier, via muziek enz... Er bestaat ook een Boekenbeestenquiz (zie http://www.boek.be). Een andere tip die zij meegeeft, is sfeer scheppen. Kies een plek voor je klas zoals een zolder, een kelder, en zorg voor aangenaam comfort zoals bijvoorbeeld knusse kussentjes,...
Hoe worden de ouders betrokken bij dit gebeuren? Er worden regelmatig infomomenten georganiseerd. De moeilijkheidsgraad van de boeken wordt kenbaar gemaak door gebruik van het ‘vijfvingersysteem’.
De andere leerkracht geeft les in De Toren van Babel. Dit is een Secundaire school, waar verschillende talen worden gesproken. De leerkracht legt uit dat de leerlingen door hun taalachterstand nood hebben aan boeken met een goede basis. Het vormt daarom geen uitzondering dat deze leerlingen boeken lezen die normaliter bestemd zijn voor het basisonderwijs. De Boekenbeesten zijn laagdrempelig, en bijgevolg uiterst geschikt voor anderstalige kinderen. Zij vinden dit net leuk!
Als je als leerkracht enige luxe hebt, is het zinvol om met kleine leesgroepen te werken van bijvoorbeeld vier of vijf kinderen. Misschien kan je vertrekken van het Boekenbeestenlied... Verder kan je het voorlezen afwisselen met momenten dat de leerlingen zelf lezen. Beloningen werken effectief: bij elk gelezen boek verdienen de leerlingen een diploma en stickertjes. Dit motiveert hen nóg meer om te lezen.
Interessante sites om te raadplegen:
affiche jeugdboekenweek 2012 (= beeld: Carll Cneut, typografie: Kris Demey)
cover
gedicht en illustraties: Wim Hofman
gedicht: Gerard B. Berends, illustratie: Mieke Lamiroy
gedicht: Jaap Robben, illustratie: Sebastiaan Van Doninck
Abonneren op:
Posts (Atom)