"Ik wil beelden maken die nog niet gezien zijn, en volstrekt mijn eigen stempel drukken als graficus en illustrator."


Posts tonen met het label recensies. Alle posts tonen
Posts tonen met het label recensies. Alle posts tonen

zondag 22 november 2020

Boekenuurtje [5] : De reis van een papieren bootje

Tijdens de boekenbeurs in Antwerpen, afgelopen jaar, viel mijn oog op volgend 'prachtig' prentenboek: 'Zwerveling' van 'debutant' Peter van den Ende. Een woordenloos zwart-wit prentenboek met een grote vertelkracht. De tekenaar heeft er ruim drie jaar voor nodig gehad, maar het eindresultaat is er dan ook naar. Hij haalde zijn inspiratie voor dit project bij de oude gravures uit een boek van ontdekkingsreiziger Jules Verne, dat hij op school leerde kennen. Jaren later tikte hij het op de kop in boekhandel de Slegte

Het verhaal begint met een beeld van een reusachtig schip waarop enkele mensen een papieren bootje vouwen (op mensengrootte), en dit vervolgens de wijde wereld in sturen. Maar... de gevaren en geheimen van de oceaan zijn eindeloos! Onderweg komt het bootje dan ook heel wat (bizarre) situaties tegen. Het concept doet mij een beetje denken aan 'Het tinnen soldaatje', maar dit is van een heel andere orde.

Van oorsprong is Peter van den Ende geen illustrator, maar een bioloog die op de Kaaimaneilanden heeft gewoond en gewerkt. De prenten zijn zéér zorgvuldig en minutieus uitgewerkt. Door middel van een pennetje en zwarte Oost-Indische inkt worden allerlei soorten ultrafijne lijntjes, (uitgespaarde) bolletjes en rondjes gezet om structuur, diepte en ruimtelijkheid aan te brengen in de tekeningen. Dit is zeer duidelijk merkbaar bij de talloze, repetitieve golfjes van de oceaan. Dikke lijnen worden tegenover fijne lijnen gezet om maximale diepte in het beeld te krijgen. Het doet mij een beetje denken aan Bridget Riley of M. S. Escher, vanwege het herhalende patroon. 

Sommige beelden zijn realistisch weergegeven terwijl andere eerder dromerig en surrealistisch uitgewerkt zijn, bevolkt door allerlei monsters en demonen. Er komen ook stinkende fabrieken in voor. De vuile rook staat symbool voor de luchtvervuiling. In die zin vormt het boek een aanklacht tegen de milieuproblematiek

Vooral de manier waarop de tekenaar met perspectief speelt, geeft deze prenten enorm veel diepte en maakt het bladeren altijd een verrassende ervaring. Soms wordt het bootje groot afgebeeld, dan weer piepklein tegenover een reuzegroot ijsblok, om de nietigheid van het bestaan uit te drukken. In elk geval lijkt het bootje altijd ondergeschikt ten opzichte van de omgeving, die constant de hoofdrol opeist. Soms ligt de horizonlijn (heel) hoog, dan weer laag. Soms is er héél veel te zien, op andere pagina's een wijds panorama met een minuscuul bootje.

De pagina's van het mangrovebos (*zie de laatste afbeelding) zijn zeer fraai. Er is ook een pagina bevolkt door kwallen, een aardig staaltje van 'lijnenwerk'. Ik ben ook een fan van de 'nachtelijke' pagina's, en vooral die van het noorderlicht (*zie afbeelding hieronder). Uit een interview blijkt dat de auteur veel 's nachts ging duiken, dus vandaar die indrukwekkend gedetailleerde, rijkelijke onderwatertekeningen vol koraalriffen die verbeelden 'hoe de wereld er zou moeten uitzien'. Helaas steekt de vervuiling meer en meer de kop op...

In elk opzicht een intrigerend boek, dat bovendien kindvriendelijk is. Misschien geen slecht idee voor onder de kerstboom? Prachtig debuut!

frontcover

noorderlicht

waar is het bootje?





diep in het mangrovebos...

zondag 14 april 2019

Boekenuurtje [4]

Tijd voor een koffiepauze, liefst met een koekje (of wacht, neem maar ineens de hele doos!) én een boekje erbij. Speciaal voor jullie maak ik een keuze uit mijn inmiddels overvolle boekenkasten. Ondertussen ben ik begonnen met aparte stapels boeken, om nog maar te zwijgen van mijn stripcollectie Jommekes en Suskes en Wiskes die ik noodgedwongen op zolder heb moeten droppen. Ik denk soms: wat een kapitaal! Eén iemand springt altijd een gat in de lucht als ze op bezoek komt, en dat is mijn metekindje Amber. 

De vos en de ster is een verhaal over vriendschap en rouw. Voor Vos is Ster zijn enige lichtpunt in het leven. Alles wat Vos doet is afhankelijk van Ster, om in het ondoordringbare woud te kunnen overleven. Op een gegeven moment verliest Vos Ster uit het oog...

Dit boekje leest als een beeldgedicht. Wat mij als eerste opviel was de mooie linnen kaft, met daarop details van de patronen van de bladeren, en Vos situeert zich in het midden.
Verder was ik vooral onder de indruk van de sterke vormgeving van dit boek. Er is weinig tekst gebruikt, maar de typografie gaat hand in hand met het beeld. Het oranje van Vos steekt fel af tegen het nachtelijke blauwe van de omgeving. Stilistisch gezien is dit een meesterwerk. Geen letter of kever staat verkeerd. Kortom, er is goed nagedacht over de verschillende elementen, die dit tot een prachtig boek hebben gemaakt.

Graag verwijs ik jullie door naar de website van auteur Coralie Bickford-Smith:
https://cb-smith.com/who
Er valt onder meer te lezen dat er een vervolgverhaal op de markt is: De worm en de vogel.
Ik ben in elk geval blij met dit eenvoudige, ontroerende boekje. Bovendien leest het als een trein.

cover: De vos en de Ster

pagina uit De vos en de Ster: mooie kleurcontrasten

pagina uit De vos en de Ster: mooie kleurcontrasten

pagina uit De vos en de Ster: af en toe zitten er ook close-ups in het boek

...of zoals deze, een erg sprekend beeld (vooral als je bladert)

pagina uit De vos en de Ster: op deze pagina wordt de typografie zeer treffend gebruikt


pagina uit De vos en de Ster: sterrenhemel

maandag 14 mei 2018

Boekenuurtje [3]

Ik heb mijn woord gehouden, want ondertussen heb ik al menig expositie gezien in belgenland. Tijdens een gezellig dagje Brussel kwam ik voorbij een tof, klein boekenwinkeltje met een prachtige etalage. Er lagen werkelijk pareltjes van formaat.

Aangezien het uitgerekend vandaag mijn nichtje (en metekind) Amber haar eerste schooldag was (een echte kleuter vanaf nu!), draag ik deze boekentip speciaal aan haar op. In elk geval was ze wild enthousiast over de maskers uit dit boek.

'Masks in the forest' van de bekende illustrator Laurent Moreau is een erg beeldend boek. Het gaat over een jager die het bos in trekt op zoek naar allerlei wild. Wie zal hij allemaal ontmoeten tijdens zijn tocht? Een uil, een tijger, een hert, een aap, een vos, een boself, een bosmonster, een konijn of een haan?

Het boek bevat 9 voorgesneden maskers, dus je kan het verhaal en de prenten in het boek als leidraad gebruiken om je eigen verhaallijnen te creëren. Kruip samen met je kleine spruit (of spruiten :)) in de rol van al die dieren.
Niet alleen kan je met kleine kinderen de prenten analyseren, maar tevens kan je je eigen toneeldecor maken met minieme rekwisieten. De witte vellen (overschot) van de maskers zijn tevens uitneembaar om het leesplezier niet te verhinderen.
Tips: probeer de specifieke dierengeluiden na te bootsen of geef de dieren leuke namen.

Kortom: dit boek is erg veelzijdig en de mogelijkheden zijn eindeloos... Op vele vlakken een verrijking voor de creatieve en verbale vaardigheden van kleuters.

'Masks in the forest'
A story told with masks
author/illustrator: Laurent Moreau
uitgeverij: Little Gestalten
ISBN: 978-3-89955-763-3

Meer informatie?

http://laurentmoreau.tumblr.com/


de 9 voorgesneden maskers uit het boek

cover

'Masks in the forest': spread

'Masks in the forest': spread

dinsdag 26 december 2017

Boekenuurtje [2]

De feestdagen zijn volop bezig, en ik heb intussen een behoorlijk lang lijstje klaar met boekentips die ik kwistig over deze blog zou willen uitstrooien.
Een echte aanrader voor avonturiers is het boek: 'Voettocht over het ijs - Shackletons expeditie naar de Zuidpool'. Dit vertelt het ware verhaal van ontdekkingsreiziger Ernest Shackleton die in het jaar 1914 met zijn bemanning en 69 honden op expeditie vertrekt naar de Zuidpool. Het was hun doel om het bevroren continent te doorkruisen, maar onderweg strandt hun schip en moeten ze te voet verder...
Het boek staat gecatalogiseerd als 'informatief prentenboek', en spreekt vooral oudere kinderen én volwassenen aan vanwege de vele details.
Het continent Antarctica heeft mij altijd al tot de verbeelding gesproken, omdat er tot op heden nog zo weinig over bekend is. Het blijft, tot op de dag van vandaag, grotendeels een mysterie.

Als illustrator ben ik vooral in de ban van de prachtige potloodtekeningen, met name de paginagrote tekeningen van de landschappen vind ik erg imposant overkomen. De 'verlaten' sfeer wordt bovendien wondermooi weergegeven. Kon ik maar zo'n prachtig boek maken als illustrator William Grill...
Misschien een cadeau om nog gauw onder de kerstboom te leggen?


zondag 15 oktober 2017

Boekenuurtje [1]

Mijn voorliefde voor boeken is, na al die jaren, nog steeds springlevend. Soms waren er leespauzes (sommige pauzes duurden weken, maanden, zelfs jaren), maar de passie voor lezen bleef gelukkig intact. Tegenwoordig werk ik wel met 'boekenlijstjes'. Hiervoor gebruik ik een speciaal boekje, waarin ik regelmatig titels noteer die mij om één of andere reden aanspreken. Soms duurt het jaren vooraleer er een titel wordt geschrapt, soms enkele titels tegelijk op twee weken tijd. Om de zoveel tijd loop ik even langs de bibliotheek (ik ben ondertussen lid van meerdere bibliotheken), en dan neem ik er ineens voldoende mee. Ik ben een grote voorstander van het verlengen van boeken, omdat ik er wegens mijn werkschema niet altijd kan geraken en tevens een trage lezer ben.
Verder maak ik een onderscheid tussen boeken die ik wil aankopen voor mijn eigen bibliotheek (dit zijn veelal prentenboeken, kunstboeken, hobbyboeken, poëzie, biografieën, en héél af en toe ook een roman die mij geraakt heeft en die ik in de toekomst graag zou willen herlezen), en boeken die ik uitleen in de bibliotheek (veelal romans en proza).
Inmiddels ben ik er al wel achter gekomen dat psychologische romans met een 'licht' filosofisch tintje mij het meeste aanspreken. Ik lees verder ook graag romans waarin er weinig of niets gebeurt, maar waarin daarentegen de gevoelens en emoties van de personages uitgebreid worden beschreven. Voor mij dus absoluut géén thrillers a la Nicci French (waarvan intussen wel een boek in mijn kast staat te verkommeren dat ik nooit gelezen heb). Science fiction is ook al niet mijn ding, hoewel ik wel erg geïnteresseerd ben in de ruimte en buitenaards leven.

Ik kwam op het idee om op deze blog tweemaandelijks een 'boekenuurtje' te organiseren. Dit houdt in dat ik telkens één boek bespreek of voorstel dat ik recent heb gelezen én dat ik goed vind. Af en toe zal ik ook een boekenlijst met suggesties toevoegen.
Vandaag start ik niet met één maar met twee boeken, die mij allebei op hun manier hebben aangesproken maar erg verwant zijn met elkaar.

Het eerste boek is 'Een soort van liefde' van Alicja Gescinska. Het is een liefdesverhaal, waarin twee verschillende vertelperspectieven worden gehanteerd. In hoofdzaak gaat het verhaal over een studente die verliefd wordt op haar professor (erg cliché dus, maar de benadering is dat zeker niet). De aantrekkingskracht is wederzijds, en beiden beginnen een 'geheime' relatie. Het hoofpersonage (= de Belgische Anna) gaat een jaar op uitwisseling naar een universiteit in Amerika. Zij moet namelijk een scriptie schrijven over Emily Dickinson, en gaat daar ter plekke op onderzoek uit. Daar heeft ze een onenightstand met Bernard, en ze blijft toch aan hem plakken. Hun relatie blijft bovenal platonisch, hoewel het anders had 'kunnen' lopen. Op een dag wordt ze uitgenodigd op één van hun discussieavonden. Daar leert ze professor Raymond Vernon kennen. Ze woont tevens een college van hem bij.
Dan is er ook nog psychologe Elisabeth Vernon, de dochter van Raymond. Haar verhaal begint in het ouderlijke huis, op het moment dat haar vader is gestorven en ze het huis met de inboedel gaat verkopen. Heel mooi vind ik de herinneringen aan vroeger die hier worden beschreven. Op het einde van het boek (het boek heeft een open einde) krijgt ze een brief van de inmiddels overleden Anna onder ogen.
In de eerste hoofdstukken (elk hoofdstuk krijgt trouwens een passende titel) is niet meteen duidelijk wat Elisabeth en Anna met elkaar gemeen hebben.

Waarom spreekt dit boek mij aan? Eerst en vooral wemelt het van de mooie citaten in dit boek. Het is daarom moeilijk voor mij om er een favoriet citaat uit te pikken. Bovendien is erg beeldend verteld. De filosofische achtergrond van de schrijfster komt hierin sterk naar voren. Er zijn verwijzingen naar de literatuur, muziek en de beeldende kunst. Verder gaat het boek ook over dilemma's en beslissingen nemen (bijvoorbeeld: de zwangerschap van Anna, de twijfel bij Elisabeth wanneer ze de lange brief van Anna leest: "Moet ik haar wel of niet contacteren?"). Uiteindelijk blijkt dat het lot telkens deze beslissingen overbodig maakt (bijvoorbeeld: Anna krijgt een miskraam, en Elisabeth merkt op dat er een 'doodsbrief' van Anna bij de brief gevoegd is). Vooral het voorlaatste hoofdstuk (= de brief van Anna) maakt veel duidelijk, en heeft mij erg aangegrepen.
Met mijn achtergrond als kunstenaar kon ik mij prima inleven in dit boek. Ik heb achteraf gelezen dat dit boek het debuut van Gescinska als romancier is. Ik kan alleen maar hopen en vurig wensen dat er nog boeken van dit kaliber in de pijplijn zitten. Een schrijfster om in de gaten te houden!
Recensies zijn er al meer dan voldoende, dus heb ik ervoor gekozen om de schrijfster zelf aan het woord te laten:

 https://indrukmagazine.be/interview/de-liefde-is-vaak-een-groot-probleem


Het andere boek dat ik gekozen heb om hier te vernoemen is 'Noem me bij jouw naam' van André Aciman. In dit verhaal staat de nog jeugdige Elio centraal, die op het landgoed van zijn ouders elke zomer nieuwe studenten ontvangt. Tot de Amerikaanse Oliver langs komt, want die jongen doet al zijn ontmoetingen van vroeger en later teniet. Het grootste deel van het boek tast Elio in het duister omtrent zijn gevoelens. Is hij wel of niet verliefd op Oliver? Aanvankelijk denkt Elio dat hij geen enkele kans maakt bij Oliver (niets van de beschrijvingen over het gedrag van Oliver doen zelfs iets vermoeden in die richting), tot de kaarten plots op tafel worden gelegd en alles mogelijk wordt. Dat moment is letterlijk het begin van het einde, want dan komt het verhaal in een stroomversnelling.

Ik vind dit een geslaagd boek, MAAR het is literatuur voor fijnproevers. Je moet toch al wel gevorderd zijn, aangezien de gevoelens en twijfels van de hoofdpersoon in dit boek haarfijn worden geanalyseerd. Heel het boek op zich is eigenlijk één langdradige, psychologische gedachtegang. Niets van wat de hoofdpersoon Elio denkt en voelt wordt achterwege gelaten. Integendeel!
Qua thematiek leunt dit boek sterk aan bij het bovenstaande boek, maar de schrijfstijl is wel enigszins anders. Bij haast elke handeling van de hoofdpersoon volgt een uitgebreide uiteenzetting. Dit resulteert vaak in uiterst lange zinnen zonder enige interpunctie. Ik zou adviseren om dit boek bij voorkeur in de zomer (of tijdens een ontspannen vakantie in één of ander tropisch oord) te lezen, aangezien het verhaal zich grotendeels in dit seizoen afspeelt. Enkel de laatste hoofdstukken nemen grote sprongen in de tijd, om ons te laten zien hoe het beide hoofdpersonages in de toekomst is vergaan. Er spelen bovendien veel scènes aan het zwembad.
Hier volgt nog een kort leeslijstje, een 'ruwe' greep:

-'Afscheid van het ijs: het lot van de Noordpool' van Peter Wadhams
-'De eerste keer dat ik mijn hoed verloor' van Colette
-'Hollywood Boulevard' van Steven De Foer
-'In Europa' van Geert Mak
-'A portrait of the artist as a young man' van James Joyce
-'Vloeibaar harnas' van Peter Verhelst

maandag 28 april 2014

Parijs, die schone!

"If you are lucky enough to have lived in Paris as a young man, then wherever you go for the rest of your life, it stays with you, for Paris is a moveable feast", zei Ernest Hemingway ooit.

Parijs bruist en leeft. Er zijn op elke hoek van elke straat interessante dingen te ontdekken. Wie hier oog voor heeft, zal zijn of haar innerlijk leven serieus verrijken. Ideeën zijn er in overvloed, maar zaak is om ze op te merken en er iets mee te doen.

Het was mijn eerste bezoek aan 'de lichtstad'. Dankzij de kunstacademie van Turnhout (en Mol) kreeg ik de kans om deze grootstad drie dagen lang te mogen ontdekken. In het totaal heb ik er vier musea bezocht, naast een klein beetje sightseeing.

Ik begon mijn tocht in het museum Les arts décoratifs, een museum met ruim negen verdiepingen. Er waren wel vier verschillende tentoonstellingen tegelijk te bezichtigen, waaronder 'De la Chine aux arts Décoratifs' met een collectie keramiek, gebruiksvoorwerpen en kledij uit de tweede helft van de 19de eeuw en de eerste helft van de 20ste eeuw. Deze tentoonstelling kenmerkte zich vooral door bepaalde decoratieve elementen.

De modecollectie 'Inspirations', van onze bekende Belg Dries van Noten, was zeker en vast de moeite. Alle ruimtes waren verduisterd, met op de muren en plafonds louter typografische teksten.
De tentoonstelling was onderverdeeld in thema's, en bij elk thema werden inspiratiebronnen en referenties vermeld van bekende kunstenaars of kunststromingen die model hebben gestaan voor zijn creaties.
Er werden ook videobeelden getoond en muziekfragmenten beluisterd.

Zéér nieuwsgierig was ik naar de beperkte 'speelgoedcollectie' van het museum. De tijdelijke tentoonstelling 'Parade' toonde een reeks handgemaakte poppen, videofragmenten en verzamelobjecten uit het circus en de wereld van het theater. Van de beroemde silhouetten van Lotte Reiniger tot 'La magie calder' uit 1961, van filmmaker Carlos Viladerbo... Ik kon hier volop mijn hartje ophalen!
Verder waren er op de tweede verdieping nog een juwelengalerij en een ruimte met werken van schilder Jean Dubuffet te bekijken.
Voor dit museum alleen al kan men makkelijk een ganse dag uitrekken om alles te bezichtigen.

Het absolute hoogtepunt van de reis vormde voor mij musée de l'Orangerie. Dit museum bevindt zich vlak aan de fameuze tuileries, en herbergt een pracht van een vaste collectie, met werken van onder meer Renoir, Cézanne, Modigliani, Matisse, Picasso, Derain en Soutine.

Ik was (als graficus) zéér onder de indruk van de tijdelijke tentoonstelling 'Les archives du rêve - dessins du musée d'Orsay, carte blanche à Werner Spies'. Hiervoor is een keuze gemaakt uit de meer dan 80 000 tekeningen (!) die museum d'Orsay rijk is.
De tentoonstelling zelf was onderverdeeld in 11 thema's, zoals bijvoorbeeld 'A l'intérieur de la vue' (waaronder enkele portretten), 'Art et littérature' (met een selectie illustraties bij gedichten en werken van bekende schrijvers zoals Goethe en John Keats), 'Monstres et chimères', 'Mort et mélacholie',...
Bekende kunstenaars zoals de symbolist Odilon Redon, de (neo-)impressionisten Edgar Degas, Georges Seurat en Paul Cézanne kregen er een prominente plek. Vooral de tekeningen van de impressionisten hebben mijn hart gestolen. Ruim vijf volle minuten bleef ik staan kijken bij twee originele monotypes van Degas (thema 'Nus féminins'). Er stond geen lijn te veel, en elke veeg stond op de juiste plaats. Hieraan herkent men het ware meesterschap van een echte kunstenaar!

Deze expositie boeide mij in die mate, omdat een tekening vaak veel meer zegt over het werkproces van de kunstenaar. Een tekening is vaak 'spontaner' dan een afgewerkt schilderij, en bijgevolg een stuk  interessanter. Wie een tentoonstelling weet over Degas met louter grafisch werk en monotypes, mag mij steeds contacteren.
Ook de informatie bij de werken (met betrekking tot materiaalgebruik, werkwijze en data) was volledig én gedetailleerd. Ik heb er ook nieuwe namen ontdekt zoals bijvoorbeeld Eugène Boudin.

Het museum bezit ook de fameuze 'Waterlelies' van de impressionist Claude Monet, die hij gedurende de wereldoorlog 14-18 heeft vervaardigd. Twee ruime kamers vol panoramische uitzichten. De uitsnijdingen, het kleurgebruik,... waren in die tijd revolutionair te noemen. Je kan er naar kijken en blijven kijken....

Tot slot is er ook een hele mooie bookshop, alwaar ik het complete boek 'Le grand livre de la gravure - techniques d'hier à aujourd'hui' aankocht. Ik zal het bovendien nog goed kunnen gebruiken gedurende de komende jaren, als handleiding voor mijn opleiding 'Vrije Grafiek'.

Ik moest er een vol uur voor aanschuiven, maar graag wilde ik een stukje geschiedenis en spektakel in mijn programma opnemen. 'Paris - la ville spectacle 1900' (te bezichtigen in Le Petit Palais) liet mij allerminst op mijn honger zitten. Het was zeker wel de meest overdonderende tentoonstelling die ik er heb gezien. Er was dan ook van alles te zien: objecten, schilderijen, kostuums, affiches, foto's, juwelen, films, beeldhouwwerken enz... De art nouveau kreeg er een eigen, aparte plek.

De laatste dag bezocht ik nog een fototentoonstelling in Le Grand Palais. Daar was werk te bezichtigen van de overleden Amerikaanse fotograaf Robert Mapplethorpe.
Zijn foto's zijn heel sculpturaal, en hij focust zich zowel op het menselijk lichaam als portretten (al dan niet van beroemde mensen). Via organische elementen, zoals bloemen, en lichaamsdelen toont hij aan dat er meer gelijkenissen zijn tussen beide dan wij denken.
De presentatie/opstelling van deze tentoonstelling daarentegen was uitermate 'slecht' te noemen, met storende reflecties, slecht gekozen belichting en gebrek aan een kader en informatie bij de werken.

In de *tuileries (*de beroemde tuinen van Parijs) heb ik nog een laatste schets gemaakt op de beroemde groene stoeltjes die er overal verspreid staan. Uiteraard werd er in de bus, op weg naar het thuisfront, nog druk nagekaart. Hier kom ik zeker nog terug, gewapend met een pak meer informatie!

de neerslag van mijn driedaagse bezoek aan Parijs

de beroemde tuinen van Parijs (= tuileries)

her en der in de tuileries staan allerlei objecten en beeldhouwwerken

'slotjes'; een echte rage langs de bruggen van de Seine!

een kast uit de vaste collectie van het museum 'Les arts décoratifs'

de tentoonstelling 'Inspirations' van Dries van Noten

de speelgoedafdeling van museum 'Les arts décoratifs'

de speelgoedafdeling van museum 'Les arts décoratifs' - pop-up


de speelgoedafdeling van museum 'Les arts décoratifs' - affiche

op de achtergrond staat de Eiffeltoren!

de Notre Dame van Parijs, maar wie hangt daar boven ??

een grappig kunstobject in één van de vele galeries op Place des Vosges, het oudste plein van Parijs. Kan u mijn beeltenis ontdekken?

zonsondergang onder een zwaar bewolkte zaterdagse hemel...

Le Grand Palais, van een compositie gesproken...

"Halt of ik schiet!"

beroemde groene stoeltjes, her en der verspreid over het domein van les tuileries

een zondags plaatje van les tuileries

vrijdag 13 december 2013

Even boekenwurmen...

Het einde van het jaar is alweer in zicht, en dus trakteer ik jullie als kerstgeschenk op een nieuwe reeks (prenten)boeken. Twee ervan zal ik iets uitvoeriger bespreken. Misschien belanden er wel een paar tips bij u onder de kerstboom!

Een boek dat ik van harte kan aanbevelen -een item dat onmisbaar is voor elke illustrator- is 'little big books - illustrations for children's picture books'.
Dit boek bevat een uitgebreide staalkaart van de beste hedendaagse illustratoren ter wereld. Elke illustrator krijgt zijn of haar eigen spread toegewezen, met daarbij een kort woordje uitleg over de kunstenaar zelf. Tussendoor zijn er interviews toegevoegd met o.a. een illustrator, een criticus, een pedagoog en een kinderboekenrecensent.
De Belgische illustratoren die erin zijn opgenomen zijn o.a. (opvallend veel) grafici Isabelle Vandenabeele, Kaatje Vermeire en Kevin Vanwonterghem. Met laatstgenoemde heb ik eerder eens deelgenomen aan een Grafiekwedstrijd (waarbij hij vreemd genoeg de duimen moest leggen voor mij!).
Dit is een mooie uitgave met rode linnen kaft en prachtige schutbladen. Zit je even in een artistieke dip, of wil je op een snelle manier weten welke media er zoal bestaan en hoe bepaalde illustratoren iets aanpakken? Via dit naslagwerk krijg je meteen een antwoord op al je vragen. Een echte must-have die een zilveren wikkel en dito strikje verdient!

Een ander boekje dat mij meteen aansprak heeft de poëtische titel 'It's not an ocean' en het is uitgegeven door de kleine uitgeverij Bries, gelegen in het hartje van Antwerpen. Dit collectief staat bekend in België voor zijn delicate uitgaven die een kruising vormen tussen strip, literatuur en kunst. De kaft van het boekje doet al erg artistiek aan, maar de inhoud is dat des te meer. De etsen zijn van de hand van Céline Hudréaux, en de ondersteunende tekst is van Geert Ooms.
Neem ook eens een kijkje op de website van Bries voor meer werk van andere auteurs: http://www.bries.be.

Alain Verster is een illustrator die ik enorm bewonder. Hij gebruikt een zeer speciale techniek met afplaktape en afdrukken van oude foto's. Hij is kortom een ware trendsetter in zijn genre. Het loont de moeite om elk detail in al zijn prenten nauwkeurig te bekijken, want het is uiterst minutieus en ambachtelijk vakwerk. Zijn prenten ogen zó ongelooflijk charmant.
In afwachting kocht ik alvast 'Vasco het voetbalvarkentje', in samenwerking met auteur Edward van de Vendel voor uitgeverij De Eenhoorn.
Een ander groot talent is Anton Van Hertbruggen. 'Het hondje dat nino niet had' kon ik moeilijk links laten liggen. Ik werd onmiddellijk verliefd op de prenten.
Tenslotte kocht ik 'Een potje vol storm' van Keanne van de Kreeke. Meer info over haar kan je vinden in de zijbalk van deze blog.

Het doet mij er bij stilstaan dat er nog ergens in mij een zacht stemmetje echoot: "Nele, genoeg gezien en gelezen! Nu is het aan jou..."  
"Maar ik heb het tegenwoordig ook zo druk hé jong, en er komen alleen maar plezante zaken bij. Ergens moet er toch nog ruimte zijn om een volwaardig boekje te maken??" "Eenmaal, andermaal... Laten we zeggen dat de teerling geworpen is.

boekenpakket, kant en klaar:))

cover 'little big books'
 
spread uit 'little big books'

spread uit 'little big books'

spread uit 'little big books'

spread uit 'little big books'

spread uit 'little big books'

spread uit 'little big books'

spread uit 'little big books'

spread uit 'little big books'

spread uit 'little big books'

cover van het boekje 'It's not an ocean'

spread uit 'It's not an ocean'

spread uit 'It's not an ocean'

spread uit 'It's not an ocean'

backcover van het boekje 'It's not an ocean'