Ik keek er van tevoren volop naar uit, een drieweekse vakantie naar Mexico. Tot je, na al die maanden, te horen krijgt dat je groepsreis geannuleerd wordt wegens 'te weinig inschrijvingen'. Even een serieuze domper, maar niet getreurd. Op mijn lijstje staan ook nog drie wandelvakanties vermeld, met name de Transardennaise, de Venntrilogie en het Mullerthal Trail.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik besluit de laatste vier van de in totaal zeven etappes te doen van de Transardennaise. Dit is, zo lees ik, één van de allermooiste lange afstandswandelingen in België. Steevast staat ze vermeld in top-3 lijstjes. Deze wandelroute start in La Roche-en-Ardenne en eindigt in Bouillon. Ze wordt georganiseerd door La Maison de la Randonnée, is 151 km lang en heeft een geel-witte markering. Door het wandelen van deze route leer je pas de échte ardennen kennen, ver weg van de gebaande paden.
Reeds voor de derde keer doe ik beroep op de diensten van Europ Avonture, een reisbureau gespecialiseerd in wandelvakanties. Daarnaast bieden ze ook fietsvakanties, en hun arrangementen zijn niet beperkt tot België. Eerder boekte ik via hen al een pakketreis voor de Eisleck Trail en het Sentiers d'art pad. Beide verslagen hierover kan je elders terugvinden op deze blog. Ik doe ook beroep op bagagetransport, waardoor ik slechts een rugzak (18 liter) met een aanvaardbaar gewicht van 8 kg moet dragen. Een regenjas of extra vest heb ik al niet nodig, dus dat bespaart gewicht. Een powerbank en smartphone, een (hittebestendige) lunchbox, zonnecrème, deet, enkele snacks, toiletpapier, een zakmes, een hoofdlamp, een kleine EHBO-kit, een zonnebril, een verrekijker, een compact fototoestel, een sneldrogende en compacte handdoek, drie drinkbussen, een wandelboekje en routekaart was alles wat ik bij (en ook nodig) heb.
Mijn bagage bestaat verder uit een kleine koffer van ongeveer 9 kilo, met (reserve)kleren, één paar waterschoenen en één paar lichte sandalen, een compact medicijnkistje, ondergoed, enkele koeken en mijn toilettas. Immers, ik verblijf elke avond in een ander hotel en in sommige hotels wordt een gastronomisch menu aangeboden. Hier moest ik natuurlijk ook op voorzien zijn. Een mens moet nu eenmaal zijn wereld kennen. Ik doe de hele tocht in hetzelfde merinoshirt en korte wandelbroek. Ik draag ook dezelfde wandelsokken en sportbenodigdheden.
Dit alles heeft ervoor gezorgd dat mijn tocht probleemloos is verlopen. Ik blaak van gezondheid, en mijn lichaam stelt het prima. Ik heb geen pijntjes of blaren, of wat dan ook... mogen ervaren. Uiteraard voelde ik het wel een beetje aan mijn spieren wanneer ik uit bed stapte, maar dat lijkt me normaal.
Het was natuurlijk bang afwachten naar de weersomstandigheden. Niemand wil graag regen op zijn of haar vakantie, maar slecht weer werd het allesbehalve. Voor de zoveelste keer op rij (!) was geluk mijn deel. Ik mocht genieten van vier dagen volop zomerweer. Geen wolkje te bespeuren. Elke dag werd het een paar graden warmer, en de apotheose volgde op de vierde (en laatste) dag van mijn wandelvakantie met maar liefst een tropische 34° op het warmste moment van de dag. Omdat het de langste dag was werd dit een ware beproeving, omdat de route deels door bos en deels door open vlaktes ging. Een goede voorbereiding is dan ook erg belangrijk.
Doordat de hoogteverschillen steeds gering waren (ik ervaarde deze wandeltochten als veel minder zwaar ten opzichte van de meer avontuurlijke Eisleck Trail), en de ondergronden in het algemeen makkelijk begaanbaar, was de hittegolf draaglijk. Ook de route is zeer goed en duidelijk aangegeven. Een enkele keer was er twijfel, bijvoorbeeld op een kruispunt, maar dan is er de kaart die opheldering brengt. Of simpelweg een goede dosis common sense. Of op het einde, als het traject resoluut zuidwaarts gaat, is er de zon die de weg wijst.
Ik begon aan deze vierdaagse zonder enige fysieke voorbereiding, dus het was een sprong in het diepe. Tegelijk is dit een nieuw wandelrecord voor mij, want ik legde in totaal 105 km af op 4 dagen tijd. De enige voorbereiding was tijdens het wandelen letten op mijn voeding, en uiteraard veel en regelmatig drinken. Naar het einde toe nam ik steeds vaker een korte minipauze (van ongeveer 5 minuten), om te drinken. Ik ben ook altijd mijn eigen wandelritme trouw gebleven, en luisterde goed naar de signalen van mijn lichaam. Kort gezegd was de hitte de grote boosdoener tijdens deze tocht. Ik beschikte over twee waterflessen met ingebouwde filter. Deze kon ik, vooral tijdens de laatste etappe, zorgeloos bijvullen bij een bron in het dorp. Ook deed ik elke ochtend een elektrolytentablet in mijn drinkbus, om de verloren zouten en mineralen door het overmatige zweten weer aan te vullen. Goed materiaal doet verder de rest: stevige, goed ingelopen wandelschoenen en een rugzak op maat. En last but not least: wandelstokken! Niet alleen ter ondersteuning van het wandelen op (licht) heuvelachtig terrein, maar evenzeer om de ondergrond in te schatten in moerassig gebied. En uiteraard een grote hulp helemaal op het einde van de wandeltocht, bij de steile afdaling naar Bouillon. Ik heb veel geleerd uit mijn vorige wandeltochten. Hoe kan ik mijn uitrusting zo essentieel mogelijk maken? Ik heb verder ook leren doseren en indelen.
Zaterdag 9 augustus 2025 is het dan zover. Na een vlotte rit kom ik onder een stralende zon toe in Nassonge, een schattig klein dorpje. Op het moment dat ik er arriveer is er net een huwelijk aan de gang. Alle genodigden zien er piekfijn uitgedost uit. Mooi om te zien. Het eerste hotel Le Beau Sejour is vlakbij. Ze hebben een heel mooie tuin met een fontein. Bij aankomst ontvang ik, naar traditie, een wandelpakket met daarin alle nodige informatie. Mijn kamer bevindt zich in het bijgebouw, waar ook het zwembad is gelegen. Ik neem meteen een duik in het ijskoude water. Wat doet het deugd! De zonnestralen schijnen uitbundig door de ramen, en in een mum van tijd ben ik droog.
s' Avonds wordt er een gastronomisch driegangenmenu geserveerd in het restaurant. De gerechten worden gepresenteerd als echte schilderijtjes. Het smaakt heerlijk en de porties zijn juist goed. Vooral de witte wijn, een Chardonnay rolle uit 2024, is subliem. Ik krijg meteen hoge verwachtingen, maar het ontbijt stelt een beetje teleur. Het is uiteindelijk het minste van de ganse week. Ik bestel een lunch en krijg enkel een korst droog brood, een klein flesje water en een suikerwafel. Fruit mag ik uit de kom halen. Gelukkig voor mij lagen er nog welgeteld 3 kiwi's in de kom. Voor deze service moest ik maar liefst 16 euro neertellen. Later zal blijken dat het elders dubbel zoveel kan zijn voor amper de helft van de prijs. Maar goed, we zijn hier gekomen om te wandelen.
Op zondag 10 augustus vat ik, gepakt en gezakt, de tocht aan omstreeks 9 uur s'ochtends. Ik start op het (kruis)punt waar ook de Transfamenne start, dus even goed opletten dat ik de juiste richting naar Mirwart volg. Sowieso ben ik goed ingelezen. Vooraf neem ik de kaart al gauw even door. Dit wordt de kortste (en ook wel makkelijkste) etappe met slechts 17 km. Het pad loopt in grote lijnen gelijk met de GR 14 (die wél in omgekeerde richting bewegwijzerd is), wat een goed referentiepunt is.
De weersomstandigheden zijn, met 24° maximaal, ideaal te noemen. In de bossen is het heerlijk koel. Dit is makkelijk wandelen. Het parcours gaat ook regelmatig over een verharde weg. Ik kom onderweg al wat paddenstoelen tegen. Later zoek ik ze op en kom te weten dat het om de geschubde inktzwam gaat, een eetbare paddenstoel. Ook kom ik ontelbaar veel dierensporen tegen, diep in het woud. Dit lijkt me bezwaarlijk van honden te zijn. Af en toe wordt het uitzicht in open vlaktes belemmerd door hoge maïsvelden. Een enkele keer kom ik een appelboomgaard tegen.
De nazomer is in aantocht, en dat valt volop te merken. Er zijn overal braamstruiken, en blauwe bessen in overvloed. De insecten vliegen weelderig in het rond. Ik merk verschillende soorten vlinders op, waaronder de citroenvlinder. Dieren heb ik niet gezien, maar hun sporen des te meer. In de verte merk ik de rookpluimen van een fabriek op. De rivier de Lomme is regelmatig mijn gezel, en haar nabijheid zorgt voor extra koelte. Ik zal later ook nog achtereenvolgens de Lesse, de Our en tenslotte de Semois treffen.
Het is heerlijk wandelen vandaag. In de buurt van het dorp Awenne moet ik even goed opletten welke richting ik uit moet. Ik lunch er midden in het bos, maar de komende dagen heb ik meer geluk en vind comfort in een dorpje met een mooi uitzicht. Ofwel een ruime picknickplek midden in het bos. Ik eindig vandaag in het dorpje Mirwart, aan de kerk. Iets verderop zie ik het kasteel opdoemen. Dit dorp wordt gezien als één van de mooiste van Wallonië, zo lees ik in de gids. Van hieruit moet ik het pad verlaten en, volgens de GPS, maar liefst 9 km wandelen naar mijn accommodatie in het nabijgelegen Poix-Saint-Hubert. Ik pik nog een kleine kilometer mee van de route, tot aan de vijvers in het Provinciaal domein van Mirwart. Een mooie plek om een selfie te nemen.
Uiteindelijk bereik ik, zonder verdere ongelukken, hotel Le Val de Poix. Ik krijg in het begin even de indruk dat ik in een doolhof terecht kom. De dame aan de receptie is een Vlaamse. Die ene keer doe ik de conversatie in het Nederlands, maar verder doe ik zo goed en zo kwaad als het kan mijn best om Frans te praten. Ik krijg een kamer met uitzicht op de (gelukkig niet zo drukke) straatkant. s' Avonds word ik vriendelijk bediend en krijg een heerlijk driegangenmenu voorgeschoteld in de plaatselijke brasserie. Het is erg kalm in het hotel. Wanneer de andere aanwezige gasten vragen naar mijn plannen, zijn ze allemaal enigszins verbaasd. 'Helemaal alleen?' 'Wow!'. Ik krijg de indruk dat het kennelijk toch een bijzondere prestatie moet zijn.
De volgende ochtend nuttig ik (op één persoon na) als enige gast het ontbijt. Ik kaart nog even na met de receptioniste, want weldra word ik om 09.30 uur (wat ik persoonlijk nogal laat vind) opgepikt door Alexandra van Europ Avonture. Ze is bijna 10 minuten te laat, omdat ze geen parkeerplek kan vinden.
Ik start mijn wandeling pas om 10.10 uur aan de vijvers in Mirwart. Van hieruit is het doel vandaag Daverdisse. Het is weerom een prachtige dag, en de temperaturen klimmen naar 28°. Doordat ik veel in de bossen vertoef, is het nog steeds heel aangenaam wandelen. Het is fijn om langs het water te stappen. De zon maakt sterke slagschaduwen in het bos. Ik passeer vandaag drie dorpjes, waaronder het bekende boekendorp Redu.
Vooreerst doorloop ik Transinne. Ik bemerk bij de ingang van het dorp aan de linkerkant een groene deur met een slot. Wat zou hier achter schuil gaan? Transinne is een prachtig rustig dorpje, en ik neem mijn middagpauze aan een picknicktafel onder de schaduw van een hoge boom, met uitzicht op het plein met zijn indrukwekkende oorlogsmonument. De kinderen van het nabijgelegen huis spelen buiten. Ik bedenk dat het hier heerlijk wonen moet zijn met zo'n fantastisch uitzicht. Maar ik moet alweer verder... Wanneer ik het dorp verlaat zie ik een honderdtal vogels op de hoogspanningskabels zitten.
Ik nader, na een stuk bos, het dorp Redu. De tractors zijn volop bezig de hooibalen te verzamelen om op te slaan voor de komende winter. Helaas heb ik geen tijd om het plaatselijke museum te bezoeken. Ik neem een korte pauze in een kleine speeltuin aan de overkant van de kerk. Er hangen overal mooie affiches met gedichten. Er zijn verder heel wat drinkgelegenheden. Sommige zijn open en andere niet. Ik vervolg mijn weg door een open vlakte, en kort later passeer ik het ESEC (= European Space Security and Education Centre) met zijn talrijke satellietschotels en vele vlaggen. Dit lijkt me ook een selfie waard. Langs de kant van de weg zijn her en der kleine mozaiëken tekeningen op stenen aangebracht, allemaal rond het hetzelfde thema. De weg vervolgt naar rechts, langsheen het volledig afgespannen terrein. Dan volgt weer een stukje bos.
Ik nader, na een stuk bos, het dorp Redu. De tractors zijn volop bezig de hooibalen te verzamelen om op te slaan voor de komende winter. Helaas heb ik geen tijd om het plaatselijke museum te bezoeken. Ik neem een korte pauze in een kleine speeltuin aan de overkant van de kerk. Er hangen overal mooie affiches met gedichten. Er zijn verder heel wat drinkgelegenheden. Sommige zijn open en andere niet. Ik vervolg mijn weg door een open vlakte, en kort later passeer ik het ESEC (= European Space Security and Education Centre) met zijn talrijke satellietschotels en vele vlaggen. Dit lijkt me ook een selfie waard. Langs de kant van de weg zijn her en der kleine mozaiëken tekeningen op stenen aangebracht, allemaal rond het hetzelfde thema. De weg vervolgt naar rechts, langsheen het volledig afgespannen terrein. Dan volgt weer een stukje bos.
Na twee kilometer even opletten. Ik moet een klein zandpaadje in naar links. Dit daalt tamelijk steil af naar de rivier de Lesse. Deze rivier volg ik nog een tijdje. Het is een prachtige, idyllische omgeving. Kort later nader ik inderdaad een asvaltweg. Volgens de beschrijving op de voucher moet ik hier naar rechts. Ik volg de weg en kom uit bij de Moulin de Daverdisse. Dit hotel is werkelijk prachtig gelegen en oogt erg imposant. Wanneer ik toekom, lijkt het wel alsof ik een impressionistisch schilderij van Monet binnenstap. Ik krijg de mooiste en ruimste kamer van de week, met zicht op de grote tuin en de rivier de Lesse. Ik ben in mijn nopjes. Ik kom toe om 17.30 uur, dus dat is wat laat om het aanwezige zwembad nog uit te proberen. Eerst gauw een douche, daarna uit- en inpakken. Vervolgens dineren om 19 uur en 2,5 uur later is het alweer bijna tijd om te gaan slapen om fit te zijn voor de volgende dag. Ik besef dat ik halfweg ben. Ik kijk mijn ogen uit in dit hotel. Alles is bijzonder smaakvol ingericht, en in elke hoek van de gang valt wel een interessant object te spotten. Het gastronomische diner is werkelijk een voltreffer, en het dessert is ronduit subliem. Hier heb ik, ongetwijfeld, het beste gegeten van heel de week. Alsof ik het reeds besef, neem ik mijn happen extra traag. Gelukkig val ik met mijn eenvoudige zwarte jurk en minieme juwelen niet helemaal uit de toon in dit chique restaurant waar de champagne rijkelijk wordt geschonken. Ik hou het bij een glas rode wijn, kwestie van de volgende dag nog op één lijn te kunnen lopen. Dit was echt een bijna goddelijke maaltijd! Dit hotel is een echte aanrader, in elk opzicht.
Het is dinsdag 12 augustus, de temperaturen klimmen vandaag nog hoger en overschrijden de grens van 30°. Na een goede, rustige nachtrust en een stevig ontbijt (dat ik neem op het volledig met glas overdekte terras) vertrek ik om 9 uur vanuit het hotel. Alweer is de receptie onbemand. Na het belletje wacht ik ongeveer 10 minuten, maar er komt niemand opdagen. Ik zou graag willen uitchecken. Uiteindelijk komt er iemand uit de keuken, en kan ik goed en wel vertrekken. Helaas moet ik deze geweldige plek verlaten.
Het eerste uur wacht een gestage klim. Gelukkig is het nog vroeg op de ochtend. Ik doorkruis het dorp van Daverdisse. Er wacht mij vandaag een bijzonder mooie etappe met tal van mooie uitzichtpunten en weidse vergezichten. Ik voel dat de warmte vandaag een grens overschrijdt. Het wandeltempo ligt hierdoor tegen het einde van de dag iets trager, maar dat is niet zo erg. Gemiddeld zit ik zo rond de 4 km per uur, maar ik neem wel meer kortere pauzes tussendoor. Ik fotografeer een verlaten zonnebloem, midden in een wei waar het pad even heel breed uitloopt. Overal liggen hooibalen, verspreid over de velden.
Even is het heerlijk wandelen door Le grand bois, tot ik langs het dorp Pocheresse kom, en verwelkomd wordt door enkele schapen. Ik bemerk er onder andere een goed gevuld boekenkastje. Wanneer ik aankom in het prachtige dorpje Our, genoemd naar de gelijknamige rivier, maak ik nog even een selfie bij de brug. Kort verder vind ik in het centrum van het dorp een mooie plek in de schaduw om te lunchen. Ik schrik even wanneer er uit het niets een grote hond op mij komt afgestormd. Ik heb gelukkig net gegeten. Ik blijf kalm. Het dier besnuffelt onderzoekend mijn lunchbox, die gelukkig dicht is. Kort later komt zijn baasje er aan. Dat was even spannend! Ook tijdens de Eisleck Trail kwam ik, op een verlaten gebied, een zwerfhond tegen. Op dat moment kruiste ik toevallig tegenliggers, maar het dier behoorde blijkbaar niet tot hen. Gelukkig was de hond niet agressief en volgde het enthousiast deze mensen (en niet mij in de tegengestelde richting).
In het aansluitende bos zitten zeven (weliswaar stenen) kabouters verstopt. Ik kan er een aantal spotten. Hier en daar is al veel bos gekapt, waardoor er open plekken zijn ontstaan. Ik passeer achtereenvolgens nog de dorpjes Beth, Frene en Opont. Ik tref een vijver aan mijn rechterkant. De laatste kilometers van de dag gaan door bos, waaraan een camping gelegen is. Ik hoor luide muziek, en het is er een drukte van jewelste.
In het aansluitende bos zitten zeven (weliswaar stenen) kabouters verstopt. Ik kan er een aantal spotten. Hier en daar is al veel bos gekapt, waardoor er open plekken zijn ontstaan. Ik passeer achtereenvolgens nog de dorpjes Beth, Frene en Opont. Ik tref een vijver aan mijn rechterkant. De laatste kilometers van de dag gaan door bos, waaraan een camping gelegen is. Ik hoor luide muziek, en het is er een drukte van jewelste.
Na enige tijd bereik ik het punt La Tannerie, waar ik de weg moet verlaten en mij naar links begeef richting het dorp Paliseul. Het is exact nog 2 kilometer wandelen tot aan mijn accommodatie La Hutte Lurette. Het ligt het verste van de drie aangeboden accommodaties, nog een stukje voorbij de kerk. Bij aankomst komt er al meteen een vriendelijke dame op mij toegelopen. Ik wissel nog even mijn zonnebril voor mijn gewone bril. Via een steil trapje (een lift is er niet en er zijn maar enkele kamers) bereik ik mijn kamer. Het is een éénpersoonskamer, met uitzicht op de drukke straatkant. Het is er erg krap, dus het wordt even zoeken om alle spullen een plekje te geven. Deze keer zorgt Europ Avonture ervoor dat mijn bagage telkens mooi op tijd komt.
Ik ben extra vroeg vandaag, want ik ben er al om 16.15 uur. Het diner, buiten op het zonovergoten terras, is oké. Voor het eerst deze week staat er vis op het menu, dus ik ben blij. Morgen wordt de langste, alsook de warmste dag. Ik neem dus alvast mijn voorzorgen en vraag of ik reeds om 7 uur mag ontbijten. Dat is gelukkig geen enkel probleem. Sterker nog, de volgende ochtend blijkt dat alle aanwezige gasten een vroeger ontbijt hebben gevraagd (en die gaan kennelijk niet allemaal wandelen). Ik houd er ook rekening mee dat ik morgen uitzonderlijk géén rivier (= lees: water) zal ontmoeten, tenzij dan voor enkele minuten de Semois bij aankomst in Bouillon.
Het opstaan is altijd spannend, maar met de spieren en conditie zit het blijkbaar goed. Ik ondervind nog steeds geen hinder. Het voelt alsof ik de wereld aankan! Ik stretch na afloop van de wandeling slechts een minuut, maar dat is kennelijk prima voor mijn lichaam. Een goede nachtrust doet ook altijd wonderen. Het wordt bloedheet, dus om 08.10 uur ben ik weg, en ik zal pas om 17.15 uur arriveren in Bouillon. In deze stad was ik reeds eerder, enkele jaren geleden, dus ik ken de omgeving en weet al waar mijn hotel zich ongeveer bevindt.
Helaas gaat de tocht vandaag ook veel door open vlaktes, dus ik neem regelmatig korte pauzes om te drinken. Naarmate de kilometers vorderen en de zon hoger klimt, wordt het moeilijker. Mijn conditie is wel nog prima en mijn lichaam geeft geen enkele keer een verkeerd signaal. Toch ben ik heel alert, want de hitte is drukkend. Op een gegeven moment loop ik even langs een spoorlijn, in de buurt van Carlsbourg, door het hoge gras. Wat een geluk dat ik hoge schoenen aan heb! Even later moet ik een drukke weg oversteken, en merk ik op dat we hier op de grens tussen de provincies Namen en Luxemburg zitten.
Bij het verlaten van Mogimont, in de richting van het bos van Menuchenet, volgt er een gestaag klimmetje. Op hoogte gekomen heb je een prachtig uitzicht op het dorp. Na later een plateau te bereiken met prachtige vergezichten, beland ik in het (bijna) laatste dorpje Sensenruth. Het is meer een grote straat waar ik door wandel. Andermaal stel ik vast dat het hier heerlijk wonen moet zijn met zulke uitzichten. De kerk staat iets verderop, maar de route slaat vooraf naar links af. Ik besluit om toch door te stappen, want het is uitzonderlijk warm en er volgen nog enkele moeizame kilometers in open vlakte.
De harde weg omhoog naar het Belvédère (= een houten uitkijktoren die uitzicht biedt op de stad Bouillon) is een beproeving. Ik doe het rustig aan, en elke stap brengt me dichter. Ik ken de toren en besluit voor een tweede maal de 344 treden te betreden. Boven gekomen neem ik een finale selfie. Op deze manier heb ik een bewijs en kan ik vergelijken met de selfie van enkele jaren geleden. Het uitzicht is het weerom waard. Na nog een aantal slokken water zet ik, voor de tweede maal, de afdaling naar de stad Bouillon in, langs een smal en steil bospaadje. Ik stel mijn wandelstokken in en daar ga ik! Met een beetje fantasie stel ik mij voor dat ik in een soort rollercoaster in een pretpark zit, met al die scherpe bochten. De laatste kilometers gaan snel. Opletten dat ik niet struikel of, nog erger, in de afgrond val.
Beneden kom ik aan bij de Pont de Cordemois. Ik ga even op een bankje zitten om te bekomen. 30 km op de teller, in die loden hitte! Mijn missie is geslaagd. Mensen zoeken verkoeling in de rivier. Snel vind ik mijn hotel Au duc de Bouillon. Ik heb er geen hoge verwachtingen van, maar alles valt beter mee dan verwacht. Het diner, in het Italiaanse restaurant, bestaat slechts uit twee gerechten. Voor het eerst in mijn leven proef ik ossobuco. Dit is een typisch Italiaans gerecht op basis van kalfsvlees en pasta. Het smaakt heerlijk, maar ik voel dat ik erg moe ben. De kamer is ruim, en het bed uitstekend. Meteen val ik in een diepe slaap. Later op de avond word ik bruusk gewekt door een hevig onweer, met alles op en aan. Gelukkig dat ik nu veilig binnen zit. Ik val snel terug in een diepe slaap. Ook het ontbijt de volgende ochtend stelt niet teleur. Alweer ben ik de enige gast, maar er is keuze in overvloed. Ronduit het beste ontbijt van de week. Nota bene in een driesterrenhotel.
Voldaan, vol nieuwe indrukken, trek ik nog drie dagen naar Houffalize om in alle rust te relaxen en deze blog neer te schrijven.
De harde cijfers per etappe:
-etappe Nassonge-Mirwart (17 km) + 9 km naar accommodatie = 26,97 km in totaal:
2264 calorieën, 5u24 in beweging, 36201 voetstappen, max. 24°
-etappe Mirwart-Daverdisse (23 km)+ 1 km naar accommodatie = 24,22 km in totaal:
2026 calorieën, 4u56 in beweging, 32713 voetstappen, max. 28°
-etappe Daverdisse-Paliseul (22 km) + 2 km naar accommodatie = 24,01 km in totaal:
2004 calorieën, 4u55 in beweging, 32529 voetstappen, max. 31°
-etappe Paliseul-Bouillon (27 km) + 1 km naar accommodatie = 29,32 km in totaal (treden Belvedere niet meegerekend en exclusief 0,5 km naar de accommodatie):
2454 calorieën, 5u55 in beweging, 39551 voetstappen, max. 34°
data wandelingen: 10, 11, 12 en 13 augustus 2025
Ik heb de Transardennaise ervaren als een zeer mooie, gevarieerde wandeltocht. Alhoewel de Eisleck Trail qua hoogteverschillen en ondergrond veel uitdagender was, zet ik beide tochten op gelijke hoogte qua natuurpracht, cultuur en geschiedenis. Vooral de twee laatste etappes waren de moeite. Helaas heb ik, grotendeels door de warmte, geen tijd gehad om een attractie, kerk, museum of dorp te bezoeken. Het lijkt me fijn om bij (of voor) dageraad een tocht aan te vatten. Je hebt dan ook meer kans om dieren te spotten en je kan mooiere foto's maken met een zachtere lichtinval. Desalniettemin kijk ik met grote tevredenheid terug op dit avontuur. Ik heb mezelf fysiek overtroffen en sta er eigenlijk zelf van te kijken!
Opnieuw ben ik heel erg tevreden over de reisorganisatie Europ Avonture. Alles is vlot verlopen en de accommodaties zijn stuk voor stuk met zorg uitgekozen. Het enige minpuntje is het feit dat ik in vier hotels niet zo'n mooi (of een enkele keer zelfs geen) uitzicht had in mijn kamer. Halverwege was er ergens een misverstand (vergetelheid van het hotel bij het registreren bij het uitchecken), maar dit was meteen vlug verholpen. Een volgende keer loop ik de drie andere etappes, maar niet meer in de zomer.
Meer informatie? https://www.trekkings.be/transardennaisevoorstelling.htm en https://www.europavonture.be
een selfie nemen aan de vijvers in het provinciaal park van Mirwart
vele sporen van dieren
de zon zorgt voor grote slagschaduwen in het landschap
de tractors zijn overal druk in de weer, want de herfst nadert
wandelen langs het prachtige natuurgebied van de Lesse, één van de hoogtepunten
nog een laatste blik op het dorp Mogimont, vanop een plateau iets verderop
nog een selfie vanop het fameuze Belvédère, alvorens de finale afdaling naar Bouillon in te zetten
gastronomisch dineren = noblesse oblige in hotel Le Beau Sejour!
het menu van le Val de Poix
enkele verfijnde hapjes
het beste dessert van de week heb ik gegeten in Le Moulin de Daverdisse
voor het eerst in mijn leven proefde ik het Italiaanse gerecht ossobuco
