Ik ben echt zéér verheugd dat er nieuw dichtwerk is verschenen van mijn lievelingsdichteres Jo Govaerts, in de nieuwe publicatie van Het Liegend Konijn. Het zijn weerom vijf prachtige gedichten, maar bovenal doet het mij nogmaals inzien waarom uitgerekend 'zij' mijn favoriete dichteres is en blijft. Ik laat mij weer even onderdompelen in de magische wereld van de poëzie, en op die manier ben ik weer helemaal up to date. Sommig regels belanden spontaan in mijn notaboekje, zodat ik ze nooit meer vergeet.
Ter gelegenheid van deze gedichtendag heel speciaal volgend gedicht van Jo om de nieuwe maand in te luiden:
Februari
Het seizoen van de achtergelaten
handschoen is weer daar. Het vallen en
dooien van sneeuw, het aan en uit van de
winter, en daarmee ook van
wanten, totdat
er een op de grond valt en voortaan
wordt bedekt en ontbloot
met elke sneeuwbui en dooi
en je weet niet of je je moet bukken,
de achtergelaten handschoen oprapen en ergens
zichtbaarder leggen, wie weet komt de
andere handschoen weer langs, of beter
laten liggen, genadig, in de sneeuw,
in de dooi, en daarna tussen
de eerste krokussen.
-Jo Govaerts
uit 'Het Liegend konijn 2018-2'
Jaargang 16
Nummer 2
Oktober 2018
167 nieuwe gedichten van 33 dichters
Posts tonen met het label dichters. Alle posts tonen
Posts tonen met het label dichters. Alle posts tonen
donderdag 31 januari 2019
donderdag 9 juli 2015
Daar zaten we...
Geen zomer zonder gedichten, en zeker als ze van mijn favoriete dichteres aller tijden komen! Extra speciaal wordt het als het gedicht gecombineerd wordt met een mooi beeld erbij.
Graag trakteer ik u dan ook, niet met een kers, maar wel met dit filmpje waarin het mooie gedicht 'Daar zaten we...' wordt voorgedragen terwijl u tegelijk mijn illustratie te zien krijgt. Sluit dus vooral NIET uw ogen, maar geniet er ten volle van met AL uw zintuigen.
Over Jo Govaerts kunt u meer blogartikels vinden in de zijbalk.
Ik wens iedereen veel zonneschijn!
copyright 2011 = Jo Govaerts, Shin Young Hwang (= montage), en Nele Van de Velde (= illustratie)
Graag trakteer ik u dan ook, niet met een kers, maar wel met dit filmpje waarin het mooie gedicht 'Daar zaten we...' wordt voorgedragen terwijl u tegelijk mijn illustratie te zien krijgt. Sluit dus vooral NIET uw ogen, maar geniet er ten volle van met AL uw zintuigen.
Over Jo Govaerts kunt u meer blogartikels vinden in de zijbalk.
Ik wens iedereen veel zonneschijn!
zondag 11 november 2012
Gedwee zwichten voor uitgeverij P(rachtige boeken)
De boekenbeurs in Antwerpen is elk jaar weer een evenement om naar uit te kijken. Gezellig grasduinen langsheen de vele standen van de uitgeverijen die ons land rijk is.
Het was mij de vorige jaren al opgevallen dat uitgeverij P werkelijk prachtige boeken in zijn rangen heeft! Eigenzinnige, uiterst verfijnde en kwaliteitsvolle publicaties. Er is met zorg nagedacht over zetwerk, papierkeuze en afwerking van de gepresenteerde boeken. Het overheersende genre is poëzie, maar er zijn evenzeer kunstenaarsboeken te vinden in het, vrijwel beperkte, aanbod. Kwaliteit wint het van kwantiteit, en dat kunnen we in dit geval alleen maar toejuichen.
Het aanbod van deze uitgeverij heeft mij dermate gecharmeerd, dat ik er drie boeken kocht (en als mijn budget het toeliet nog véél meer). Ik kocht er twee dichtbundels en één kunstenaarsboek. Graag geef ik een kleine toelichting bij elke publicatie.
In de zijbalk van deze blog, onder de tab 'Kunstenaars', zult u de naam An Goris treffen. Deze (al enige tijd overleden) dame is één van mijn favoriete grafici aller tijden.
Lang geleden kwam ik in aanraking met haar werk tijdens het schrijven van mijn eindverhandeling voor de middelbare school. Marcel Janssens (= professor aan de K.U. Leuven) schreef een prachtig boek over haar. Een lijvig werk van 208 pagina's. De titel dekt mooi de lading: 'Ets van een leven'. Er is een biografie inbegrepen, enkele getuigenissen en een neerslag van het enige interview dat An zelf ooit gaf. Uiteraard gaat de meeste aandacht en ruimte naar haar oeuvre.
Haar werk kent verschillende invloeden. Er is duidelijk een sterke gelijkenis met de expressieve, naïeve kunst van de COBRA- beweging. Wat mij als constante treft in al deze werken is de directheid, in combinatie met technisch meesterschap en een zekere 'eigenheid' van uitdrukken (= iets wat het echt 'haar' werk maakt en niet van iemand anders). Er is een geleidelijke evolutie merkbaar in haar werk naarmate de jaren vorderen, en ik ben ook niet van ieder werk fan. Naast haar werk als graficus gaf An ook nog les; plastische opvoeding in het middelbaar onderwijs.
Dit boek is een schitterend naslagwerk waar ik al menig jaar tevergeefs naar op zoek was. Wonderwel is het nu aan een herdruk toe. Bravo voor uitgeverij P, en dank voor deze (wijze) beslissing!
Wat mij ook kon bekoren was de dichtbundel 'Een steen in Lissabon', met gedichten van Guido de Bruyn en tekeningen van Ludo Bex. De cover sprak mij enorm aan. Je dient het boek te lezen als één lange strook, het vormt één geheel. Bij elk beeld hoort een citaat. De sleutelwoorden fungeren als kapstokken. Er zitten prachtige citaten tussen, bijvoorbeeld: "brug - onder mij het panta rhei boven mij de zeven haasten van zij die dat vergeten dankzij mij", of "ballet - snit en naad van de beweging, patronen op de grond, ballet laat van muziek zien het skelet zonder melopee".
De tekeningen zijn uitgevoerd in zacht potlood en bewegen zich comfortabel -ingetogen dan weer uitbundig- over de bladzijden.
Tot slot kocht ik het tweetalige boekje 'Over en Weer - De part et d'autre'. Dit is een samenwerkingsproject van twee dichters (= Marc Dugardin en Marleen De Crée). De bijhorende prenten zijn van de hand van Goedele Peeters. De gedichten werden vertaald in beide richtingen door Stefaan Van Den Brempt.
Zowel de Grafiek als de gedichten zijn verstild en dragen een vleugje mysterie in zich. Er worden regelmatig woorden herhaald en er zijn tal van variaties. Het onderliggende thema is 'landschap'. Wat mij over de streep trok tot de aankoop van dit boek was, enerzijds, dat ik al in het bezit ben van een boek van bovenvermelde mensen en ,anderzijds, dat er een originele houtsnede te bezichtigen was.
Dit is echt zo'n boekje dat al je zintuigen even onderdompelt in een magische wereld.
aankopen boekenbeurs Antwerpen: drie publicaties van uitgeverij P
fragment uit 'Een steen in Lissabon'
fragment uit 'Een steen in Lissabon'
bladzijde uit 'Een steen in Lissabon'
An Goris - Ets van een leven
An Goris - ets van een leven
An Goris - ets van een leven
An Goris - ets van een leven
pagina uit 'Over en weer - De part et d'autre'
pagina uit 'Over en weer - De part et d'autre'
pagina uit 'Over en weer - De part et d'autre'
Het was mij de vorige jaren al opgevallen dat uitgeverij P werkelijk prachtige boeken in zijn rangen heeft! Eigenzinnige, uiterst verfijnde en kwaliteitsvolle publicaties. Er is met zorg nagedacht over zetwerk, papierkeuze en afwerking van de gepresenteerde boeken. Het overheersende genre is poëzie, maar er zijn evenzeer kunstenaarsboeken te vinden in het, vrijwel beperkte, aanbod. Kwaliteit wint het van kwantiteit, en dat kunnen we in dit geval alleen maar toejuichen.
Het aanbod van deze uitgeverij heeft mij dermate gecharmeerd, dat ik er drie boeken kocht (en als mijn budget het toeliet nog véél meer). Ik kocht er twee dichtbundels en één kunstenaarsboek. Graag geef ik een kleine toelichting bij elke publicatie.
In de zijbalk van deze blog, onder de tab 'Kunstenaars', zult u de naam An Goris treffen. Deze (al enige tijd overleden) dame is één van mijn favoriete grafici aller tijden.
Lang geleden kwam ik in aanraking met haar werk tijdens het schrijven van mijn eindverhandeling voor de middelbare school. Marcel Janssens (= professor aan de K.U. Leuven) schreef een prachtig boek over haar. Een lijvig werk van 208 pagina's. De titel dekt mooi de lading: 'Ets van een leven'. Er is een biografie inbegrepen, enkele getuigenissen en een neerslag van het enige interview dat An zelf ooit gaf. Uiteraard gaat de meeste aandacht en ruimte naar haar oeuvre.
Haar werk kent verschillende invloeden. Er is duidelijk een sterke gelijkenis met de expressieve, naïeve kunst van de COBRA- beweging. Wat mij als constante treft in al deze werken is de directheid, in combinatie met technisch meesterschap en een zekere 'eigenheid' van uitdrukken (= iets wat het echt 'haar' werk maakt en niet van iemand anders). Er is een geleidelijke evolutie merkbaar in haar werk naarmate de jaren vorderen, en ik ben ook niet van ieder werk fan. Naast haar werk als graficus gaf An ook nog les; plastische opvoeding in het middelbaar onderwijs.
Dit boek is een schitterend naslagwerk waar ik al menig jaar tevergeefs naar op zoek was. Wonderwel is het nu aan een herdruk toe. Bravo voor uitgeverij P, en dank voor deze (wijze) beslissing!
Wat mij ook kon bekoren was de dichtbundel 'Een steen in Lissabon', met gedichten van Guido de Bruyn en tekeningen van Ludo Bex. De cover sprak mij enorm aan. Je dient het boek te lezen als één lange strook, het vormt één geheel. Bij elk beeld hoort een citaat. De sleutelwoorden fungeren als kapstokken. Er zitten prachtige citaten tussen, bijvoorbeeld: "brug - onder mij het panta rhei boven mij de zeven haasten van zij die dat vergeten dankzij mij", of "ballet - snit en naad van de beweging, patronen op de grond, ballet laat van muziek zien het skelet zonder melopee".
De tekeningen zijn uitgevoerd in zacht potlood en bewegen zich comfortabel -ingetogen dan weer uitbundig- over de bladzijden.
Tot slot kocht ik het tweetalige boekje 'Over en Weer - De part et d'autre'. Dit is een samenwerkingsproject van twee dichters (= Marc Dugardin en Marleen De Crée). De bijhorende prenten zijn van de hand van Goedele Peeters. De gedichten werden vertaald in beide richtingen door Stefaan Van Den Brempt.
Zowel de Grafiek als de gedichten zijn verstild en dragen een vleugje mysterie in zich. Er worden regelmatig woorden herhaald en er zijn tal van variaties. Het onderliggende thema is 'landschap'. Wat mij over de streep trok tot de aankoop van dit boek was, enerzijds, dat ik al in het bezit ben van een boek van bovenvermelde mensen en ,anderzijds, dat er een originele houtsnede te bezichtigen was.
Dit is echt zo'n boekje dat al je zintuigen even onderdompelt in een magische wereld.
vrijdag 12 oktober 2012
Vers Geweld
Onlangs kreeg ik een leuke uitnodiging in mijn mailbox over een bijzonder project: 'Vers Geweld'. Dit evenement wordt gezamenlijk georganiseerd door Jeugd en Poëzie en AmuseeVous, en vindt telkens één donderdagavond plaats in drie verschillende grootsteden: Antwerpen, Leuven en Gent.
Het concept gaat zo: drie dichters schrijven situatiegedichten in een plaatselijk café en dragen hun creaties voor aan de omstaanders, terwijl twee beeldend kunstenaars tegelijkertijd de sfeer van deze gedichten proberen te vangen in (v)luchtige tekeningen.
Kortom; een centrale plek waar taal en beeld elkaar ontmoeten, omarmen, afstoten of aanvullen.
Op donderdagavond 11 oktober 2012 was het de beurt aan de stad Antwerpen, en ik was blij dat ik er bij kon zijn.
Zo'n ervaring had ik tot op heden nog niet op mijn palmares staan, dus stemde ik maar wat graag toe. Daarnaast heb ik een grote zwak voor poëzie en taal.
Wij verzamelden allemaal in café De Kleine Hedonist. Samen met een andere tekenares, Véronique De Coninck, zette ik mij aan het werk. Tussendoor werden we ook even kort geïnterviewd door enkele studenten journalistiek, en her en der werden camera's bovengehaald om alles op de gevoelige plaat vast te leggen.
Na een uurtje lustig tekenen was het tijd om onze biezen te pakken richting theaterzaal De Studio/Villanella. Daar mochten wij het (ultrakorte) voorprogramma verzorgen van Maarten Inghels.
Er werden een paar gedichten voorgedragen, terwijl wij live mochten tekenen via transparanten en de overheadprojector voor een ruim publiek.
Dit was overigens de eerste keer in mijn leven dat ik via de overheadprojector tekende. Ik vond het zelf een speciale ervaring. In het verleden heb ik diverse keren op een podium gestaan, maar het doet toch wat met een mens als je weer honderd paar ogen op jou voelt gericht. Mijn hand bevroor er warempel even van. Het ging allemaal ontzettend snel voorbij.
Ik heb vooral genoten van het lezen en aanhoren van de gedichten zelf. Het concept bewijst dat je op korte tijd prachtige dingen kunt realiseren. Soms heb je niet veel nodig om tot een goed resultaat te kunnen komen. Uitwisselingen kunnen hierbij verhelderend werken.
Voor achtergrondinformatie, verslagen en foto's van dit evenement kan u (één van) volgende websites consulteren:
http://www.amuseevous.be
http://www.destudio.com
de dichters in volle actie
wij werden op onze wenken bediend met al dat materiaal...
very strong!
...even een interview afnemen
...where the magic happens
Het concept gaat zo: drie dichters schrijven situatiegedichten in een plaatselijk café en dragen hun creaties voor aan de omstaanders, terwijl twee beeldend kunstenaars tegelijkertijd de sfeer van deze gedichten proberen te vangen in (v)luchtige tekeningen.
Kortom; een centrale plek waar taal en beeld elkaar ontmoeten, omarmen, afstoten of aanvullen.
Op donderdagavond 11 oktober 2012 was het de beurt aan de stad Antwerpen, en ik was blij dat ik er bij kon zijn.
Zo'n ervaring had ik tot op heden nog niet op mijn palmares staan, dus stemde ik maar wat graag toe. Daarnaast heb ik een grote zwak voor poëzie en taal.
Wij verzamelden allemaal in café De Kleine Hedonist. Samen met een andere tekenares, Véronique De Coninck, zette ik mij aan het werk. Tussendoor werden we ook even kort geïnterviewd door enkele studenten journalistiek, en her en der werden camera's bovengehaald om alles op de gevoelige plaat vast te leggen.
Na een uurtje lustig tekenen was het tijd om onze biezen te pakken richting theaterzaal De Studio/Villanella. Daar mochten wij het (ultrakorte) voorprogramma verzorgen van Maarten Inghels.
Er werden een paar gedichten voorgedragen, terwijl wij live mochten tekenen via transparanten en de overheadprojector voor een ruim publiek.
Dit was overigens de eerste keer in mijn leven dat ik via de overheadprojector tekende. Ik vond het zelf een speciale ervaring. In het verleden heb ik diverse keren op een podium gestaan, maar het doet toch wat met een mens als je weer honderd paar ogen op jou voelt gericht. Mijn hand bevroor er warempel even van. Het ging allemaal ontzettend snel voorbij.
Ik heb vooral genoten van het lezen en aanhoren van de gedichten zelf. Het concept bewijst dat je op korte tijd prachtige dingen kunt realiseren. Soms heb je niet veel nodig om tot een goed resultaat te kunnen komen. Uitwisselingen kunnen hierbij verhelderend werken.
Voor achtergrondinformatie, verslagen en foto's van dit evenement kan u (één van) volgende websites consulteren:
http://www.amuseevous.be
http://www.destudio.com
zaterdag 28 april 2012
De magie van het Gele Huisje
Het leek wel de grot van Ali Baba toen ik er binnenstapte... Zelden zoveel pracht gezien als in het zogenaamde Gele Huisje van auteur en redacteur Jan Dewitte. Hij had in totaal veertig rovers uitgenodigd voor een topnamiddag bij hem thuis (waarvan enkelen geheel onterecht hun kat lieten zien). Ik moest er menig kilometer voor pendelen, maar het was véél meer dan de moeite waard.
Langs buiten zag het er een banaal rijhuis uit. Het viel enkel op door de lichtgele kleur van de muren. Eenmaal binnengekomen werd ik overvallen door een enorme pracht. Allerlei kostbare, smaakvolle voorwerpen en curiosa waren op diverse plekken in de woonkamer uitgestald. Er was ook een bibliotheek aanwezig. Ik liet mijn ogen even over de vele ruggen glijden (ik merkte vooral veel Engelse en Angelsaksische literatuur op, met Beowulf in het bijzonder op een centrale plek), en ontdekte enkele minuscule schatten op open plekken in de boekenrekken.
Elke plek van deze kamer had bezieling, en was met veel liefde ingericht. Alles klopte, tot in de kleinste details, en was op elkaar afgestemd. Jan heeft een fascinatie voor olifanten, en dat was overal duidelijk merkbaar. Olifanten in alle soorten, materialen en formaten. Ik vroeg mij in stilte af hoeveel tijd je wel niet nodig moet hebben om deze verzamelwoede zó geraffineerd te etaleren. Ik wilde deze zaken ook wel graag in mijn bezit hebben!
Er waren prachtige, originele houtsnedes bij, met bijhorend boekje (bijvoorbeeld het samenwerkingsproject 'Cherub', *zie de foto hieronder). Daar heb ik een grote zwak voor. De maker hiervan was die dag ook aanwezig, en met hem heb ik kort kennisgemaakt.
Ik dacht aan een paar mensen die er weliswaar niet bij waren, maar net als ik een tijdlang ademloos zouden toekijken. Wat had ik op dat moment graag gewild dat zij erbij waren!
In de hal was er een kassa ingericht. Een leuke anekdote.
Zoveel moois in zo'n kleine ruimte, dat is niet meer menselijk. En dan moest het nog allemaal beginnen!
Jan heeft zopas een driejarig project achter de rug met een beloftevolle illustrator: Freya Vlerick. De titel van het boek dat hij met haar heeft gemaakt heet 'Rare Snuiters'. Er zijn inmiddels wereldwijd vertalingen van in de maak. Het is een inclusief boek voor een breed publiek, maar in het bijzonder voor slechtziende en blinde kinderen. Voor dit verdienstelijke project kregen zij als enige Vlamingen een internationale bekroning: de 'White Raven Special Mention'!! Ze mochten zelfs persoonlijk een exemplaar overhandigen aan koningin Paola. On-ge-loof-lijk vind ik dat (maar ik ben uiteraard niet veel gewoon ;)).
Jan leidde ons rond en toonde ook de originele dummy van het boek. De pagina's en cover bleken enorm te verschillen van de uiteindelijke publicatie. Daarnaast bestaat ook een exclusief voelboek met zelfgemaakte dieren. Ik kende het boek Rare Snuiters al, maar nu kon ik ook enkele aanzetten en originele illustraties bewonderen.
Na een korte kennismaking begaven we ons naar de Sir John's Hall. Het schuurtje achter zijn huis heeft Jan eigenhandig omgetoverd tot een minitheater met stoeltjes, spots en niet te vergeten de rode gordijnen. Het vertrek ademde een geheel eigen sfeer uit, maar dit kun je enkel ervaren als je er zelf aanwezig bent.
Er was die dag overigens hoog bezoek. De openingsgasten waren niemand minder dan de Engelse dichter Marcus Cumberlege (*Marcus ontving in 1967 de Eric Gregory Award als meest veelbelovende Britse dichter onder de dertig jaar), in combinatie met de -speciaal uit Parijs overkomende -briljante blues-gitarist Mick Ravassat. Marcus las gedichten voor uit zijn bundel 'Reflections in water' en Mick zorgde voor de muzikale intermezzo's. Wat een hoogstaande kwaliteit was dat! Mick speelde met zoveel gevoel en emotie... Weerom dacht ik aan dezelfde (smaakvolle) mensen die dit eenvoudig optreden ook wel zouden weten te waarderen.
Nadien was er een korte pauze voorzien, en het kon warempel nog spectaculairder! Ik mocht een kijkje gaan nemen in een prachtige kamer, waar een reusachtig, zelfgemaakt circus stond opgesteld. Deze was minstens even groot en mooi dan diegenen die te zien zijn in het Speelgoedmuseum van Mechelen. Alles was handgemaakt, met allerlei gevonden materialen. Je krijgt als toeschouwer zelfs de gelegenheid om je in de circustent zelf te wanen. Machtig mooi allemaal!
In het Gele Huisje was ook een vitrinekast aanwezig -het zogenaamde Elefantarium- met waardevolle kiezen, botten, fossielen en zelfs haar van mammoeten en andere prehistorische olifanten. Jan zou een uitstekende leraar zijn, want hij praatte honderduit over zijn passie. Zijn enthousiasme sloeg over op de toeschouwers, die volop vragen begonnen te stellen.
Na de pauze gingen we terug naar Sir John's Hall, waar het decor was neergezet voor de slotvoorstelling Beowulf (*Het vroegste voorbeeld van een episch gedicht in het Oud-Engels). In vroeger eeuwen werd het veel in Scandinavische en Engelse Halls verteld rond het vuur. Acteur Martin Burke bracht ons een herwerkte monoloog, met originele fragmenten en muziek uit die tijd. Van bovenuit zorgde Jan voor de belichting.
Dit was voor mij echt een namiddag van een zeldzaam gehalte. De indrukken van het Gele Huisje zullen mij bijblijven... Ik heb van Jan de toestemming gekregen om enkele foto's te mogen nemen, zodat alle mensen ter wereld met goede smaak toch een indruk kunnen krijgen van wat er te zien was.
Langs buiten zag het er een banaal rijhuis uit. Het viel enkel op door de lichtgele kleur van de muren. Eenmaal binnengekomen werd ik overvallen door een enorme pracht. Allerlei kostbare, smaakvolle voorwerpen en curiosa waren op diverse plekken in de woonkamer uitgestald. Er was ook een bibliotheek aanwezig. Ik liet mijn ogen even over de vele ruggen glijden (ik merkte vooral veel Engelse en Angelsaksische literatuur op, met Beowulf in het bijzonder op een centrale plek), en ontdekte enkele minuscule schatten op open plekken in de boekenrekken.
Elke plek van deze kamer had bezieling, en was met veel liefde ingericht. Alles klopte, tot in de kleinste details, en was op elkaar afgestemd. Jan heeft een fascinatie voor olifanten, en dat was overal duidelijk merkbaar. Olifanten in alle soorten, materialen en formaten. Ik vroeg mij in stilte af hoeveel tijd je wel niet nodig moet hebben om deze verzamelwoede zó geraffineerd te etaleren. Ik wilde deze zaken ook wel graag in mijn bezit hebben!
Er waren prachtige, originele houtsnedes bij, met bijhorend boekje (bijvoorbeeld het samenwerkingsproject 'Cherub', *zie de foto hieronder). Daar heb ik een grote zwak voor. De maker hiervan was die dag ook aanwezig, en met hem heb ik kort kennisgemaakt.
Ik dacht aan een paar mensen die er weliswaar niet bij waren, maar net als ik een tijdlang ademloos zouden toekijken. Wat had ik op dat moment graag gewild dat zij erbij waren!
In de hal was er een kassa ingericht. Een leuke anekdote.
Zoveel moois in zo'n kleine ruimte, dat is niet meer menselijk. En dan moest het nog allemaal beginnen!
Jan heeft zopas een driejarig project achter de rug met een beloftevolle illustrator: Freya Vlerick. De titel van het boek dat hij met haar heeft gemaakt heet 'Rare Snuiters'. Er zijn inmiddels wereldwijd vertalingen van in de maak. Het is een inclusief boek voor een breed publiek, maar in het bijzonder voor slechtziende en blinde kinderen. Voor dit verdienstelijke project kregen zij als enige Vlamingen een internationale bekroning: de 'White Raven Special Mention'!! Ze mochten zelfs persoonlijk een exemplaar overhandigen aan koningin Paola. On-ge-loof-lijk vind ik dat (maar ik ben uiteraard niet veel gewoon ;)).
Jan leidde ons rond en toonde ook de originele dummy van het boek. De pagina's en cover bleken enorm te verschillen van de uiteindelijke publicatie. Daarnaast bestaat ook een exclusief voelboek met zelfgemaakte dieren. Ik kende het boek Rare Snuiters al, maar nu kon ik ook enkele aanzetten en originele illustraties bewonderen.
Na een korte kennismaking begaven we ons naar de Sir John's Hall. Het schuurtje achter zijn huis heeft Jan eigenhandig omgetoverd tot een minitheater met stoeltjes, spots en niet te vergeten de rode gordijnen. Het vertrek ademde een geheel eigen sfeer uit, maar dit kun je enkel ervaren als je er zelf aanwezig bent.
Er was die dag overigens hoog bezoek. De openingsgasten waren niemand minder dan de Engelse dichter Marcus Cumberlege (*Marcus ontving in 1967 de Eric Gregory Award als meest veelbelovende Britse dichter onder de dertig jaar), in combinatie met de -speciaal uit Parijs overkomende -briljante blues-gitarist Mick Ravassat. Marcus las gedichten voor uit zijn bundel 'Reflections in water' en Mick zorgde voor de muzikale intermezzo's. Wat een hoogstaande kwaliteit was dat! Mick speelde met zoveel gevoel en emotie... Weerom dacht ik aan dezelfde (smaakvolle) mensen die dit eenvoudig optreden ook wel zouden weten te waarderen.
Nadien was er een korte pauze voorzien, en het kon warempel nog spectaculairder! Ik mocht een kijkje gaan nemen in een prachtige kamer, waar een reusachtig, zelfgemaakt circus stond opgesteld. Deze was minstens even groot en mooi dan diegenen die te zien zijn in het Speelgoedmuseum van Mechelen. Alles was handgemaakt, met allerlei gevonden materialen. Je krijgt als toeschouwer zelfs de gelegenheid om je in de circustent zelf te wanen. Machtig mooi allemaal!
In het Gele Huisje was ook een vitrinekast aanwezig -het zogenaamde Elefantarium- met waardevolle kiezen, botten, fossielen en zelfs haar van mammoeten en andere prehistorische olifanten. Jan zou een uitstekende leraar zijn, want hij praatte honderduit over zijn passie. Zijn enthousiasme sloeg over op de toeschouwers, die volop vragen begonnen te stellen.
Na de pauze gingen we terug naar Sir John's Hall, waar het decor was neergezet voor de slotvoorstelling Beowulf (*Het vroegste voorbeeld van een episch gedicht in het Oud-Engels). In vroeger eeuwen werd het veel in Scandinavische en Engelse Halls verteld rond het vuur. Acteur Martin Burke bracht ons een herwerkte monoloog, met originele fragmenten en muziek uit die tijd. Van bovenuit zorgde Jan voor de belichting.
Dit was voor mij echt een namiddag van een zeldzaam gehalte. De indrukken van het Gele Huisje zullen mij bijblijven... Ik heb van Jan de toestemming gekregen om enkele foto's te mogen nemen, zodat alle mensen ter wereld met goede smaak toch een indruk kunnen krijgen van wat er te zien was.
zondag 18 maart 2012
Hoe ziet de wereld eruit in 2032?
...was de openingsvraag van Saskia de Coster tijdens de tweede editie van het literair (en muzikaal) festival 'spraakwater', dat op 17 maart 2012 georganiseerd werd door cultuurcentrum 't Schaliken in Herentals.
Zij nodigde zeven interessante mensen uit die elk hun visie kwamen poneren over de toekomst. Deze mensen waren van diverse pluimage: twee auteurs, twee dichters, een stand-up comedian, een auteur/illustrator en tot slot een wetenschapper.
Vorig jaar was het evenement al dik de moeite. Bart Van Loo kreeg toen de eer om de eerste editie te organiseren. Bijna alle genodigden speelden als het ware een thuismatch.
Zou het nog een niveau hoger kunnen?, vroeg ik mij af toen ik plaatsnam op stoel twaalf op de vierde rij. Ik zat alvast op een goede plaats (dat heb je natuurlijk als je je ticket vroeg genoeg boekt;)).
Tijdens deze editie geen knusse zetel en bijgevolg geen gezellige tête-à-tête met de gasten, zo merkte ik op.
Ter inleiding werden op een groot scherm enkele citaten weergegeven uit een griezelig concreet beschreven essay over de toekomst door Jeroen Olyslaegers. De tekst is geschreven vanuit een sterk filosofisch en antropologisch standpunt. Ik vind het essay interessant, en pluk er één citaat uit: "Een goed burger wordt een transparant burger. Het 'anders zijn' van iedereen zal overigens bijna continu worden gevierd met reductiebonnen, virtuele city trips en uitzonderingsvoorwaarden."
Gedurende de eerste helft kwamen er vier sprekers aan het woord, die elkaar vlekkeloos opvolgden. De Nederlandse auteur en journaliste Franca Treur beet de spits af. Zij debuteerde in 2009 met de roman 'Dorsvloer vol confetti'. Met veel zin voor detail beschreef zij een scène met twee vrouwelijke personages in het jaar 2032. We zullen ons dan bevinden in een situatie waarin we simpelweg maar op enkele knoppen hoeven te drukken om alles te kunnen krijgen wat we willen. Met een nostalgische knipoog blikt de schrijfster terug naar de beginjaren van Facebook, toen er nog zoiets als 'privacy' bestond.
De Nederlandse Marian Donner debuteerde met '08.30 uur: opstand'. Zij sprak over Nyternia (= eeuwig heden).
Peter Verhelst pakte het thema origineel aan met een old school powerpoint. Zijn beelden gaven zijn betoog extra kracht bij. Hij koos voor de didactische, analytische aanpak: allerlei data, feiten en weetjes. Zo zal de computer volgens hem rond 2020 even slim zijn als het menselijk brein. Zijn performance was bij momenten wel zeer geestig. De grappige eyecatcher: hij begon én eindigde zijn betoog met een bijgewerkt portret van zichzelf in het jaar 2032. Germanist, dichter en romancier Jeroen Theunissen kwam vlak voor de pauze.
Vier sprekers zo vlak achter elkaar was best een hele boterham! Hoog tijd voor wat muziek dus. Deze werd bezorgd door de Brusselse technopopgroep Mastercab. Er stond allerlei technische apparatuur opgesteld op het podium. In de toekomst zal er weinig energie voorhanden zijn, en als er al energie zal zijn zullen we die zelf moeten opwekken. Er zal geen plaats en ruimte meer zijn voor cultuur, fantasie en creativiteit. Muzikanten zullen dus creatief te werk moeten gaan, en bijvoorbeeld collectief een instrument moeten bespelen. Op het grote scherm kon je de drie muzikanten van bovenuit aan het werk zien. Zij speelden, gedurende de hele avond, enkele nummers uit hun debuutplaat 'Waterproof'.
Na de pauze -er was ook een Aging Machine te zien in de foyer- werd het muzikale intermezzo van Mastercab telkens afgewisseld met drie gastsprekers. Dit zorgde voor een mooie variatie in het programma. Joost Vandecasteele trakteerde ons op een staaltje stand-up comedy. Hij vertelde talrijke anekdotes en vergrootte deze uit. Van snelle én trage Marokkanen in Denemarken tot en met een blaam op onze buurmannen de Nederlanders. Het wordt een hele vreemde toekomst...
Ik keek vooral reikhalzend uit naar de performance van auteur en illustrator Eva Mouton! Zij was vandaag het piepkuiken onder de sprekers. Hoewel ik haar blog al geruime tijd op de voet volg, had ik haar nog nooit live bezig gezien en gehoord. Ik ben een grote fan van haar, en dit vanaf het eerste uur.
Eva las drie korte verhalen voor, die ik al eens eerder had gelezen op haar blog. In het ene verhaal laat ze haar toekomst door de teerlingen beslissen. Als ze, zo van de eerste keer, een fucking vijf gooide zou alles vast goed komen met haar. Toen dat zo van de eerste keer bleek te lukken, had ze liever een vier gehad. :)
Het andere verhaal heeft ze geschreven in het zwembad. Het gaat over haar onhandige zwemcapriolen. Er komt ook een walvis in voor. Eva Mouton heeft kennelijk iets met walvissen. Haar poëtisch talent komt duidelijk bovendrijven in haar proza.
Tenslotte vraagt ze zichzelf af hoe ze zichzelf ziet in de toekomst. Ze liet haar visioenen samenstromen in de prachtige tekst (de titel alleen al!): 'Zo'n vrouw op het strand in Wenduine'. Dit is een kortverhaal van wereldklasse, maar ze heeft er meerdere van dat elan! Simultaan werden op de achtergrond tekeningen geprojecteerd uit haar eigen magazine 'Kopstoot'. Dat wordt een GROTE dame, die Eva Mouton!
Volgens Mastercab wordt er in 2032 volop muziek gemaakt op de laptop. Muzikant Stan Nieuwenhuis houdt van fanfaremuziek, en hij haalde prompt zijn trompet én bugel boven. In het slotnummer maakte de groep gebruik van drie iPads, waar ze hun instrumenten op nabootsten. Gitaristen en drummers bestaan niet meer in de toekomst. Je kan voortaan digitaal een volledig concert reconstrueren.
Tot slot nam Saskia de Coster een interview af met een professor en onderzoeker in de genetica, Jean-Jacques Cassiman. Als de gegevens over ons gen maar niet in handen van de verkeerde mensen vallen, want ik heb geen zin om binnenkort een dinosaurus met kiespijn te ontvangen op de koffie.
Deze tweede editie van Spraakwater stak goed in elkaar, en het was weerom een geslaagde avond voor mij. Een pluim voor het voltallige team van medewerkers! Het was een gevarieerd programma, en de gastsprekers waren goed op elkaar afgestemd. De muziekgroep Mastercab zorgde voor een futuristische toets, met interessante experimenten, beats die herhaald werden en -niet onbelangrijk- een goede zangeres.
Alvast mijn persoonlijke voorspelling voor het jaar 2032: Eva Mouton is tegen die tijd een beroemdheid. Haar eigenzinnige en eigentijdse kijk op de dingen leggen de kiem voor een vaste vermelding in de geschiedenisboeken.
En ikke? Wat gebeurt er met mij? Ik ben dan nog steeds aan het dobbelen voor een stomme fucking vijf. Tsja, bij mij lukt dat niet zo van de eerste keer. ;)
Zij nodigde zeven interessante mensen uit die elk hun visie kwamen poneren over de toekomst. Deze mensen waren van diverse pluimage: twee auteurs, twee dichters, een stand-up comedian, een auteur/illustrator en tot slot een wetenschapper.
Vorig jaar was het evenement al dik de moeite. Bart Van Loo kreeg toen de eer om de eerste editie te organiseren. Bijna alle genodigden speelden als het ware een thuismatch.
Zou het nog een niveau hoger kunnen?, vroeg ik mij af toen ik plaatsnam op stoel twaalf op de vierde rij. Ik zat alvast op een goede plaats (dat heb je natuurlijk als je je ticket vroeg genoeg boekt;)).
Tijdens deze editie geen knusse zetel en bijgevolg geen gezellige tête-à-tête met de gasten, zo merkte ik op.
Ter inleiding werden op een groot scherm enkele citaten weergegeven uit een griezelig concreet beschreven essay over de toekomst door Jeroen Olyslaegers. De tekst is geschreven vanuit een sterk filosofisch en antropologisch standpunt. Ik vind het essay interessant, en pluk er één citaat uit: "Een goed burger wordt een transparant burger. Het 'anders zijn' van iedereen zal overigens bijna continu worden gevierd met reductiebonnen, virtuele city trips en uitzonderingsvoorwaarden."
Gedurende de eerste helft kwamen er vier sprekers aan het woord, die elkaar vlekkeloos opvolgden. De Nederlandse auteur en journaliste Franca Treur beet de spits af. Zij debuteerde in 2009 met de roman 'Dorsvloer vol confetti'. Met veel zin voor detail beschreef zij een scène met twee vrouwelijke personages in het jaar 2032. We zullen ons dan bevinden in een situatie waarin we simpelweg maar op enkele knoppen hoeven te drukken om alles te kunnen krijgen wat we willen. Met een nostalgische knipoog blikt de schrijfster terug naar de beginjaren van Facebook, toen er nog zoiets als 'privacy' bestond.
De Nederlandse Marian Donner debuteerde met '08.30 uur: opstand'. Zij sprak over Nyternia (= eeuwig heden).
Peter Verhelst pakte het thema origineel aan met een old school powerpoint. Zijn beelden gaven zijn betoog extra kracht bij. Hij koos voor de didactische, analytische aanpak: allerlei data, feiten en weetjes. Zo zal de computer volgens hem rond 2020 even slim zijn als het menselijk brein. Zijn performance was bij momenten wel zeer geestig. De grappige eyecatcher: hij begon én eindigde zijn betoog met een bijgewerkt portret van zichzelf in het jaar 2032. Germanist, dichter en romancier Jeroen Theunissen kwam vlak voor de pauze.
Vier sprekers zo vlak achter elkaar was best een hele boterham! Hoog tijd voor wat muziek dus. Deze werd bezorgd door de Brusselse technopopgroep Mastercab. Er stond allerlei technische apparatuur opgesteld op het podium. In de toekomst zal er weinig energie voorhanden zijn, en als er al energie zal zijn zullen we die zelf moeten opwekken. Er zal geen plaats en ruimte meer zijn voor cultuur, fantasie en creativiteit. Muzikanten zullen dus creatief te werk moeten gaan, en bijvoorbeeld collectief een instrument moeten bespelen. Op het grote scherm kon je de drie muzikanten van bovenuit aan het werk zien. Zij speelden, gedurende de hele avond, enkele nummers uit hun debuutplaat 'Waterproof'.
Na de pauze -er was ook een Aging Machine te zien in de foyer- werd het muzikale intermezzo van Mastercab telkens afgewisseld met drie gastsprekers. Dit zorgde voor een mooie variatie in het programma. Joost Vandecasteele trakteerde ons op een staaltje stand-up comedy. Hij vertelde talrijke anekdotes en vergrootte deze uit. Van snelle én trage Marokkanen in Denemarken tot en met een blaam op onze buurmannen de Nederlanders. Het wordt een hele vreemde toekomst...
Ik keek vooral reikhalzend uit naar de performance van auteur en illustrator Eva Mouton! Zij was vandaag het piepkuiken onder de sprekers. Hoewel ik haar blog al geruime tijd op de voet volg, had ik haar nog nooit live bezig gezien en gehoord. Ik ben een grote fan van haar, en dit vanaf het eerste uur.
Eva las drie korte verhalen voor, die ik al eens eerder had gelezen op haar blog. In het ene verhaal laat ze haar toekomst door de teerlingen beslissen. Als ze, zo van de eerste keer, een fucking vijf gooide zou alles vast goed komen met haar. Toen dat zo van de eerste keer bleek te lukken, had ze liever een vier gehad. :)
Het andere verhaal heeft ze geschreven in het zwembad. Het gaat over haar onhandige zwemcapriolen. Er komt ook een walvis in voor. Eva Mouton heeft kennelijk iets met walvissen. Haar poëtisch talent komt duidelijk bovendrijven in haar proza.
Tenslotte vraagt ze zichzelf af hoe ze zichzelf ziet in de toekomst. Ze liet haar visioenen samenstromen in de prachtige tekst (de titel alleen al!): 'Zo'n vrouw op het strand in Wenduine'. Dit is een kortverhaal van wereldklasse, maar ze heeft er meerdere van dat elan! Simultaan werden op de achtergrond tekeningen geprojecteerd uit haar eigen magazine 'Kopstoot'. Dat wordt een GROTE dame, die Eva Mouton!
Volgens Mastercab wordt er in 2032 volop muziek gemaakt op de laptop. Muzikant Stan Nieuwenhuis houdt van fanfaremuziek, en hij haalde prompt zijn trompet én bugel boven. In het slotnummer maakte de groep gebruik van drie iPads, waar ze hun instrumenten op nabootsten. Gitaristen en drummers bestaan niet meer in de toekomst. Je kan voortaan digitaal een volledig concert reconstrueren.
Tot slot nam Saskia de Coster een interview af met een professor en onderzoeker in de genetica, Jean-Jacques Cassiman. Als de gegevens over ons gen maar niet in handen van de verkeerde mensen vallen, want ik heb geen zin om binnenkort een dinosaurus met kiespijn te ontvangen op de koffie.
Deze tweede editie van Spraakwater stak goed in elkaar, en het was weerom een geslaagde avond voor mij. Een pluim voor het voltallige team van medewerkers! Het was een gevarieerd programma, en de gastsprekers waren goed op elkaar afgestemd. De muziekgroep Mastercab zorgde voor een futuristische toets, met interessante experimenten, beats die herhaald werden en -niet onbelangrijk- een goede zangeres.
Alvast mijn persoonlijke voorspelling voor het jaar 2032: Eva Mouton is tegen die tijd een beroemdheid. Haar eigenzinnige en eigentijdse kijk op de dingen leggen de kiem voor een vaste vermelding in de geschiedenisboeken.
En ikke? Wat gebeurt er met mij? Ik ben dan nog steeds aan het dobbelen voor een stomme fucking vijf. Tsja, bij mij lukt dat niet zo van de eerste keer. ;)
dinsdag 31 januari 2012
Bluebeard's castle
Als kind las ik ze al graag, en ook nu nog heb ik er een zwak voor: pop-upboeken. U kent ze vast wel, de boeken die als je ze open doet een prachtige 3D-ervaring geven omdat er van alles uit tevoorschijn komt.
Ronald King maakte in het jaar 1972 een uniek boek: 'Bluebeard's Castle'. Voor de opzet van dit boek werd een scène gekozen (= de intrede van de bruid) uit een opera van de Hongaarse componist Bela Bartok. Het kasteel van Blauwbaard wordt hierin visueel voorgesteld, met de tuin en de zeven geheime kamers. De begeleidende verzen zijn van Roy Fisher.
cover
Ronald King maakte in het jaar 1972 een uniek boek: 'Bluebeard's Castle'. Voor de opzet van dit boek werd een scène gekozen (= de intrede van de bruid) uit een opera van de Hongaarse componist Bela Bartok. Het kasteel van Blauwbaard wordt hierin visueel voorgesteld, met de tuin en de zeven geheime kamers. De begeleidende verzen zijn van Roy Fisher.
dinsdag 15 november 2011
Jeugdboekenweek 2012: Dieren
Op maandag 31 oktober 2011 bracht ik een bezoek aan de Boekenbeurs in Antwerpen. Het is dé uitgelezen plek om boeken aan te schaffen die je altijd al wilde hebben.
'Tikken tegen de maan', samengesteld door dubbeltalent Joke van Leeuwen, is er daar eentje van. Ik vind het voorlopig één van de beste publicaties die er binnen het genre van de kinderpoëzie te verkrijgen zijn. 50 kindergedichten worden ondersteund door 48 illustraties. Het is een uitgave van Ons Erfdeel vzw.
Ik heb er de bladzijden uitgenomen die mij het meeste aanspreken. Begin dit jaar was er nog een grote overzichtstentoonstelling te zien in De Lakenhal te Herentals.
Als kersvers redactiemedewerker en illustratrice van de nieuwsbrief van de Boekenkaravaan, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om een lezing bij te wonen.
Zie hier het verslag:
Geen betere manier om kinderen in contact te brengen met boeken, dan een jaarlijks bezoek te brengen aan de Boekenbeurs in Antwerpen. Deze vindt ieder jaar plaats in november, en biedt een aantrekkelijk programma voor jong en oud.
affiche jeugdboekenweek 2012 (= beeld: Carll Cneut, typografie: Kris Demey)
cover
gedicht en illustraties: Wim Hofman
gedicht: Gerard B. Berends, illustratie: Mieke Lamiroy
gedicht: Jaap Robben, illustratie: Sebastiaan Van Doninck
'Tikken tegen de maan', samengesteld door dubbeltalent Joke van Leeuwen, is er daar eentje van. Ik vind het voorlopig één van de beste publicaties die er binnen het genre van de kinderpoëzie te verkrijgen zijn. 50 kindergedichten worden ondersteund door 48 illustraties. Het is een uitgave van Ons Erfdeel vzw.
Ik heb er de bladzijden uitgenomen die mij het meeste aanspreken. Begin dit jaar was er nog een grote overzichtstentoonstelling te zien in De Lakenhal te Herentals.
Als kersvers redactiemedewerker en illustratrice van de nieuwsbrief van de Boekenkaravaan, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om een lezing bij te wonen.
Zie hier het verslag:
Geen betere manier om kinderen in contact te brengen met boeken, dan een jaarlijks bezoek te brengen aan de Boekenbeurs in Antwerpen. Deze vindt ieder jaar plaats in november, en biedt een aantrekkelijk programma voor jong en oud.
Gedurende deze Boekenbeurs worden heel wat nevenactiviteiten georganiseerd. Zo werd er op maandag 31 oktober een lezing gegeven door Stichting Lezen, in samenwerking met Boek.be. Stichting Lezen is een organisatie die leesbevordering stimuleert, en streeft naar een betere leescultuur in Vlaanderen. Deze lezing stond tevens in het kader van de leerkrachtendag voor het basisonderwijs.
Tijdens de voorstelling werd het thema van de Jeugdboekenweek 2012 toegelicht, en dat is dit jaar Dieren. Men wil dieren voorstellen zoals ze in het echt zijn. Boeken als Vos en Haas zijn hier volledig uit den boze.
De Jeugdboekenweek vindt plaats van 10 tot 25 maart 2012. Alle openbare bibliotheken nemen deel aan dit initiatief. Zij proberen boeken meer onder de aandacht te brengen door bijvoorbeeld jeugdauteurs en illustratoren uit te nodigen, voorleesmomenten, workshops en activiteiten te organiseren.
Verder zijn er –in samenwerking met Boek.be- zes boekenpaketten samengesteld voor elke leeftijdsgroep van het basisonderwijs. Eén ervan is speciaal uitgewerkt voor kinderen die moeilijk of niet graag lezen. Elk pakket bestaat uit zes boeken met uiteenlopende genres. Allemaal gaan ze op één of andere manier over dieren. De verscheidenheid is groot: poëzie, woordeloze prentenboeken, kartonboeken, voorleesboeken, informatieve en educatieve boeken, een klassiek boek over de geschiedenis van de dierentuin, en zelfs een geïllustreerde dierenatlas. Voor elk wat wils.
Naast deze boekenpaketten is er heel wat promotiemateriaal verkrijgbaar, zoals een affiche, stickers, ballonnen, een vlaggenlint en een strijklogo. Als ‘extra’ gadget is dit jaar gekozen voor een verrekijker, waarmee je dieren kan spotten. Voor al dit verzorgde, prachtige beeldmateriaal én de erg toepasselijke typografie zorgden respectievelijk illustrator Carll Cneut (tevens peter van de Boekenkaravaan) en vormgever Kris Demey. Je kan al deze materialen bestellen via de site http://www.jeugdboekenweek.be. Hier vind je trouwens tal van nuttige leessuggesties. Primeur: begin februari wordt er een speciale website voor kinderen gelanceerd! Alvast iets om naar uit te kijken dus.
Tot slot kwamen er nog twee leerkrachten tips geven over voorlezen in de klas. De ene leerkracht geeft les in het tweede leerjaar van het basisonderwijs. Zij maakt in haar klas gebruik van de Boekenbeesten. Deze kan je terugvinden op de site van Boek.be. Aan de hand van deze personages kunnen de kinderen kenbaar maken welk soort boeken hen het meest interesseren. Dit maakt het voor hen ook een stuk makkelijker om een keuze te maken uit het grote aanbod. Elke week staat er een ander Boekenbeest in de kijker. Je kan hier als leerkracht op inspelen door het Boekenbeest te laten voorstellen op een originele manier, via muziek enz... Er bestaat ook een Boekenbeestenquiz (zie http://www.boek.be). Een andere tip die zij meegeeft, is sfeer scheppen. Kies een plek voor je klas zoals een zolder, een kelder, en zorg voor aangenaam comfort zoals bijvoorbeeld knusse kussentjes,...
Hoe worden de ouders betrokken bij dit gebeuren? Er worden regelmatig infomomenten georganiseerd. De moeilijkheidsgraad van de boeken wordt kenbaar gemaak door gebruik van het ‘vijfvingersysteem’.
De andere leerkracht geeft les in De Toren van Babel. Dit is een Secundaire school, waar verschillende talen worden gesproken. De leerkracht legt uit dat de leerlingen door hun taalachterstand nood hebben aan boeken met een goede basis. Het vormt daarom geen uitzondering dat deze leerlingen boeken lezen die normaliter bestemd zijn voor het basisonderwijs. De Boekenbeesten zijn laagdrempelig, en bijgevolg uiterst geschikt voor anderstalige kinderen. Zij vinden dit net leuk!
Als je als leerkracht enige luxe hebt, is het zinvol om met kleine leesgroepen te werken van bijvoorbeeld vier of vijf kinderen. Misschien kan je vertrekken van het Boekenbeestenlied... Verder kan je het voorlezen afwisselen met momenten dat de leerlingen zelf lezen. Beloningen werken effectief: bij elk gelezen boek verdienen de leerlingen een diploma en stickertjes. Dit motiveert hen nóg meer om te lezen.
Interessante sites om te raadplegen:
affiche jeugdboekenweek 2012 (= beeld: Carll Cneut, typografie: Kris Demey)
cover
gedicht en illustraties: Wim Hofman
gedicht: Gerard B. Berends, illustratie: Mieke Lamiroy
gedicht: Jaap Robben, illustratie: Sebastiaan Van Doninck
maandag 19 september 2011
Een dag en een Nacht om nóóit te vergeten
Het stond voor mij als een paal boven water: zaterdag 17 september 2011 zou voor eeuwig in mijn geheugen gebrandmerkt staan als een 'zéér bijzondere dag' in mijn leven. Zo eentje om plechtig in te lijsten boven je bed, en om elke avond met tonnen dankbaarheid op terug te blikken vooraleer naar dromenland te vertrekken.
Die avond vond namelijk in Utrecht een speciale, extra feestelijke 30ste editie plaats van 'de Nacht van de Poëzie'. Het evenement was een vuurdoop voor mij, dus ik wist niet wat ik er als verknocht poëzieliefhebber van moest verwachten. Nieuwsgierig was ik in alle geval. Ik zou er immers iemand ontmoeten wiens werk mij enorm verwondert, aanspreekt en inspireert...
Het ganzenbord opgesteld, de teerlingen geworpen... Mondjesmaat sloeg ik mij er doorheen: stap één ticket zien te bemachtigen voor 'de Nacht van de Poëzie', stap twee treinticket regelen, stap drie een slaapplaats versieren, stap vier onmogelijk veel plannetjes uitprinten om dwalingen te voorkomen (maar 't is een ganzenbord, dus we kunnen enkel vooruit of achteruit ;)), stap vijf een aangename verrassing (waarover later in dit verslag meer). De opluchting was groot toen dit alles geregeld was. Stapje voor stapje kwam ik dichter bij mijn bestemming...
Stations met de potentie in zich van een vlieghaven zoals die van Utrecht kun je maar beter vermijden, en bijna vreesde ik dat mijn zo lang verwachte rendez-vous in het water zou vallen. Uiteindelijk vonden wij -het gezelschap bestond ondertussen al uit vier mensen- toch een uitgang, en in zeven haasten begaf ik mij op goed geluk naar mijn eindebestemming; boekhandel de Sleghte. Ik liep en liep en liep onvermoeibaar verder door de drukke massa... En wat meer is: ik zocht en vond!! Mijn ontmoeting met Jo Govaerts!
Zoveel prangende vragen kregen eindelijk, eindelijk een antwoord. Uiteraard had ik nog véél meer vragen over van alles en nog wat, maar door al die spanning van het moment vergat ik ze gewoon te stellen. Ik prees mijzelf ongelooflijk gelukkig met deze ontmoeting.
Mijn bundeltjes werden zorgvuldig gesigneerd, en natuurlijk mocht een foto samen niet ontbreken! Er werden ook cadeautjes uitgewisseld. Bij het zoeken naar mijn B&B, na afloop van het gesprek, bleek dat geen van ons beide fatsoenlijk kon kaartlezen.
Na kort kennis gemaakt te hebben met Claudia, de kunstzinnige dame die mij onderdak kon bieden in haar bed and breakfast, begaf ik mij naar de stadsschouwburg, waar de Nacht zou plaatsvinden. Claudia had mij een plannetje bezorgd, met daarop de kortste weg aangeduid. Ik was goed voorbereid naar hier gekomen, dus ik wist wat er allemaal op het programma stond. Met ongeveer de helft van de dichters die kwamen optreden maakte ik vandaag voor het eerst kennis.
Bij het binnenkomen een gezellig geroezemoes. Voor iedereen was er een gratis Nachtbundel voorzien, met daarin werk van alle dichters die dit jaar kwamen optreden. Er hingen overal portretten van de dichters aan de muren. Knusse zetels en tafeltjes met daarop zoetigheid en exemplaren van de vorige edities, maakten het plaatje compleet.
De presentatie was in handen van Ingmar Heytze en Jeroen van Merwijk. Zij wisselden elkaar vlot af tijdens de aankondigingen. Het leek wel of de Nacht, met de avond die vorderde, zijn kousen inruilde voor een stevig paar loopschoenen. Zo te oordelen naar het tempo van de opeenvolgingen van de dichters.
Er kwamen telkens drie dichters aan bod, afgewisseld (of onderbroken) door een entre'act.
Persoonlijk vond ik die entre'acts stuk voor stuk van een ongewoon hoog niveau. Het begon al met een ijzersterke intro: de brassband van het Leger des Heils bracht enkele mooie muziekwerken ten gehoor. Met mijn geoefend oor en blaasinstrument in gedachten kon ik hen zelden (of nooit?) op een valse noot betrappen.
Het pianospel van Reinbert de Leeuw vond ik ronduit 'legendarisch'. Gewoonweg adembenemend mooi... In mijn geval betekende dit puur genieten en de ogen sluiten tot de nagalm van de laatste noot was weggestorven. De sprekende stilte in de zaal enkele seconden na afloop sprak echt boekdelen.
Eén van de overige entre'acts die mij zal bijblijven was een jonge gast die jongleerde met een soort metalen hoepel. Verfijnd, elegant, een visuele voltreffer. Een straffe tube lijm was niet nodig geweest om mij continu te verbinden met mijn stoel, en dit gedurende de hele avond.
Ook onder de dichters variatie troef: staaltjes van puur entertainmentgehalte (soms zelfs overacting) wisselden af met serene momenten tot iets daar tussenin wat je als 'grijze zone' zou kunnen omschrijven. Lieke Marsman, een debutante, mocht de spits afbijten. Jammer dat Rutger Kopland er niet bij was...
Dit jaar kwamen er voor het eerst ook drie dode dichters tot leven: Maria Vasalis, Jotie T'Hooft en Willem Wilmink. De spreekwoordelijke look-alike van Jotie T'Hooft vond ik -zowel in presentatie als in intonatie- zeer geslaagd, en het werk van Vasalis werd op een zeer serieuze, serene en ietwat droeve toon gebracht. Geloofwaardige presentaties die perfect de sfeer van het werk van de respectievelijke overledenen tot uitdrukking konden brengen.
Jo las zowel enkele gedichten uit het oude als het nieuwe werk voor. Zij had ook een aangename verrassing voor mij -en voor haar andere 'twee' mensen- toen zij aan de beurt kwam: na een korte introductie werden als opener twee van mijn beelden bij haar gedichten geprojecteerd. Dit was de eerste keer dat ik haar live enkele van mijn lievelingsgedichten hoorde voorlezen, en dat was dus een héél speciaal moment voor mij. Zij heeft een zacht en breekbaar stemgeluid, en ze spreekt haar woorden langzaam en helder uit. Vreemd voor mij om haar klemtonen te horen leggen op woorden die ik helemaal niet had verwacht. Een eenvoudig, subtiel en 'waardig' optreden!
Het was een lange dag, maar met oneindig veel indrukken en emoties die allemaal tegelijk op mij afkwamen... Het minste dat ik kon zeggen na afloop, is dat het tamelijk overweldigend was. Moe maar voldaan repte ik mij naar mijn slaapplaats, en viel als een blok in slaap.
De volgende ochtend tijdens het ontbijt had ik nog een fijn, interessant gesprek met uitbaatster Claudia. Zij is tevens ook een kunstenares. Ik had dit al eerder opgemerkt aan het interieur, en op mijn kamer hingen twee werken. Na mijn vraag bleek dat deze van haar hand waren.
Zij toonde mij heel wat prachtige, originele dingen over haar recente reis naar Japan (= eigenhandig handgeschept papier, een uitgave met mooie voorbeelden in over beschilderde keramiek en aardewerk, enkele foto's,...). Zij vertelde er ook heel wat zaken over; onder meer dat de bomen er eeuwig blijven leven uit respect voor de natuur...
Claudia had nog enkele bundeltjes van vorige edities van 'de Nacht' die ik mocht doornemen, samen met werk van een Zuid-Afrikaanse dichteres.
Na haar te bedanken voor de goede zorgen en het lekkere ontbijt, nam ik nog even de tijd om een schets te maken in de nabije omgeving. Verpletterd door de gebeurtenissen vertrok ik in de late namiddag huiswaarts, en stilaan kom ik zo ongeveer weer op mijn pootjes terecht...
een goede voorbereiding is het halve werk!
'Kahlo', een beeld van mij bij het gedicht, voorgedragen door Jo Govaerts
'Op een dag spuwde mijn moeder me uit...'
wie stout is krijgt lekkers, wie zoet is de Nacht
sfeerbeeld
Die avond vond namelijk in Utrecht een speciale, extra feestelijke 30ste editie plaats van 'de Nacht van de Poëzie'. Het evenement was een vuurdoop voor mij, dus ik wist niet wat ik er als verknocht poëzieliefhebber van moest verwachten. Nieuwsgierig was ik in alle geval. Ik zou er immers iemand ontmoeten wiens werk mij enorm verwondert, aanspreekt en inspireert...
Het ganzenbord opgesteld, de teerlingen geworpen... Mondjesmaat sloeg ik mij er doorheen: stap één ticket zien te bemachtigen voor 'de Nacht van de Poëzie', stap twee treinticket regelen, stap drie een slaapplaats versieren, stap vier onmogelijk veel plannetjes uitprinten om dwalingen te voorkomen (maar 't is een ganzenbord, dus we kunnen enkel vooruit of achteruit ;)), stap vijf een aangename verrassing (waarover later in dit verslag meer). De opluchting was groot toen dit alles geregeld was. Stapje voor stapje kwam ik dichter bij mijn bestemming...
Stations met de potentie in zich van een vlieghaven zoals die van Utrecht kun je maar beter vermijden, en bijna vreesde ik dat mijn zo lang verwachte rendez-vous in het water zou vallen. Uiteindelijk vonden wij -het gezelschap bestond ondertussen al uit vier mensen- toch een uitgang, en in zeven haasten begaf ik mij op goed geluk naar mijn eindebestemming; boekhandel de Sleghte. Ik liep en liep en liep onvermoeibaar verder door de drukke massa... En wat meer is: ik zocht en vond!! Mijn ontmoeting met Jo Govaerts!
Zoveel prangende vragen kregen eindelijk, eindelijk een antwoord. Uiteraard had ik nog véél meer vragen over van alles en nog wat, maar door al die spanning van het moment vergat ik ze gewoon te stellen. Ik prees mijzelf ongelooflijk gelukkig met deze ontmoeting.
Mijn bundeltjes werden zorgvuldig gesigneerd, en natuurlijk mocht een foto samen niet ontbreken! Er werden ook cadeautjes uitgewisseld. Bij het zoeken naar mijn B&B, na afloop van het gesprek, bleek dat geen van ons beide fatsoenlijk kon kaartlezen.
Na kort kennis gemaakt te hebben met Claudia, de kunstzinnige dame die mij onderdak kon bieden in haar bed and breakfast, begaf ik mij naar de stadsschouwburg, waar de Nacht zou plaatsvinden. Claudia had mij een plannetje bezorgd, met daarop de kortste weg aangeduid. Ik was goed voorbereid naar hier gekomen, dus ik wist wat er allemaal op het programma stond. Met ongeveer de helft van de dichters die kwamen optreden maakte ik vandaag voor het eerst kennis.
Bij het binnenkomen een gezellig geroezemoes. Voor iedereen was er een gratis Nachtbundel voorzien, met daarin werk van alle dichters die dit jaar kwamen optreden. Er hingen overal portretten van de dichters aan de muren. Knusse zetels en tafeltjes met daarop zoetigheid en exemplaren van de vorige edities, maakten het plaatje compleet.
De presentatie was in handen van Ingmar Heytze en Jeroen van Merwijk. Zij wisselden elkaar vlot af tijdens de aankondigingen. Het leek wel of de Nacht, met de avond die vorderde, zijn kousen inruilde voor een stevig paar loopschoenen. Zo te oordelen naar het tempo van de opeenvolgingen van de dichters.
Er kwamen telkens drie dichters aan bod, afgewisseld (of onderbroken) door een entre'act.
Persoonlijk vond ik die entre'acts stuk voor stuk van een ongewoon hoog niveau. Het begon al met een ijzersterke intro: de brassband van het Leger des Heils bracht enkele mooie muziekwerken ten gehoor. Met mijn geoefend oor en blaasinstrument in gedachten kon ik hen zelden (of nooit?) op een valse noot betrappen.
Het pianospel van Reinbert de Leeuw vond ik ronduit 'legendarisch'. Gewoonweg adembenemend mooi... In mijn geval betekende dit puur genieten en de ogen sluiten tot de nagalm van de laatste noot was weggestorven. De sprekende stilte in de zaal enkele seconden na afloop sprak echt boekdelen.
Eén van de overige entre'acts die mij zal bijblijven was een jonge gast die jongleerde met een soort metalen hoepel. Verfijnd, elegant, een visuele voltreffer. Een straffe tube lijm was niet nodig geweest om mij continu te verbinden met mijn stoel, en dit gedurende de hele avond.
Ook onder de dichters variatie troef: staaltjes van puur entertainmentgehalte (soms zelfs overacting) wisselden af met serene momenten tot iets daar tussenin wat je als 'grijze zone' zou kunnen omschrijven. Lieke Marsman, een debutante, mocht de spits afbijten. Jammer dat Rutger Kopland er niet bij was...
Dit jaar kwamen er voor het eerst ook drie dode dichters tot leven: Maria Vasalis, Jotie T'Hooft en Willem Wilmink. De spreekwoordelijke look-alike van Jotie T'Hooft vond ik -zowel in presentatie als in intonatie- zeer geslaagd, en het werk van Vasalis werd op een zeer serieuze, serene en ietwat droeve toon gebracht. Geloofwaardige presentaties die perfect de sfeer van het werk van de respectievelijke overledenen tot uitdrukking konden brengen.
Jo las zowel enkele gedichten uit het oude als het nieuwe werk voor. Zij had ook een aangename verrassing voor mij -en voor haar andere 'twee' mensen- toen zij aan de beurt kwam: na een korte introductie werden als opener twee van mijn beelden bij haar gedichten geprojecteerd. Dit was de eerste keer dat ik haar live enkele van mijn lievelingsgedichten hoorde voorlezen, en dat was dus een héél speciaal moment voor mij. Zij heeft een zacht en breekbaar stemgeluid, en ze spreekt haar woorden langzaam en helder uit. Vreemd voor mij om haar klemtonen te horen leggen op woorden die ik helemaal niet had verwacht. Een eenvoudig, subtiel en 'waardig' optreden!
Het was een lange dag, maar met oneindig veel indrukken en emoties die allemaal tegelijk op mij afkwamen... Het minste dat ik kon zeggen na afloop, is dat het tamelijk overweldigend was. Moe maar voldaan repte ik mij naar mijn slaapplaats, en viel als een blok in slaap.
De volgende ochtend tijdens het ontbijt had ik nog een fijn, interessant gesprek met uitbaatster Claudia. Zij is tevens ook een kunstenares. Ik had dit al eerder opgemerkt aan het interieur, en op mijn kamer hingen twee werken. Na mijn vraag bleek dat deze van haar hand waren.
Zij toonde mij heel wat prachtige, originele dingen over haar recente reis naar Japan (= eigenhandig handgeschept papier, een uitgave met mooie voorbeelden in over beschilderde keramiek en aardewerk, enkele foto's,...). Zij vertelde er ook heel wat zaken over; onder meer dat de bomen er eeuwig blijven leven uit respect voor de natuur...
Claudia had nog enkele bundeltjes van vorige edities van 'de Nacht' die ik mocht doornemen, samen met werk van een Zuid-Afrikaanse dichteres.
Na haar te bedanken voor de goede zorgen en het lekkere ontbijt, nam ik nog even de tijd om een schets te maken in de nabije omgeving. Verpletterd door de gebeurtenissen vertrok ik in de late namiddag huiswaarts, en stilaan kom ik zo ongeveer weer op mijn pootjes terecht...
een goede voorbereiding is het halve werk!
'Kahlo', een beeld van mij bij het gedicht, voorgedragen door Jo Govaerts
'Op een dag spuwde mijn moeder me uit...'
wie stout is krijgt lekkers, wie zoet is de Nacht
sfeerbeeld
zondag 14 augustus 2011
Beelden bij 'Apenjaren' + verzamelbox
Met het illustreren van de prachtige dichtenbundel 'Apenjaren', is hiermee EINDELIJK het slotstuk voltooid van de adembenemende en lijvige 'hommage' aan Jo Govaerts. Uiteindelijk heb ik er ongeveer een dik half jaar aan doorgewerkt, met als resultaat circa 50 eigenzinnige en kwaliteitsvolle illustraties. Nooit eerder beleefde ik zulk plezier aan een werk als dit.
Om het geheel nóg meer cachet te geven, heb ik een verzamelbox ontworpen om de vier boekjes veilig in te kunnen bewaren. Met deze 'bloemlezing uit het oude werk' wil ik dan ook héél speciaal hulde brengen aan de dichteres. Ik hoop dat ze heel blij is met haar exemplaar, en er nog lang van zal kunnen genieten!
Praktisch: de boekjes zullen in de toekomst zeker nog tentoongesteld worden, samen met enkele illustraties. Wie toch nieuwsgierig is, en ze wil komen inkijken kan mij een mailtje sturen naar vandeveldenele@gmail.com.
'Kahlo', illustratie bij een gedicht over de kunstenares Frida Kahlo (=één van weinige kunstenaars waar ik drie belangrijke dingen in de geboortehoroscoop mee gemeen heb:
"Frida is met haar Leeuw Ascendant een krachtige, levendige persoonlijkheid. Ze reageert nuchter (Maan in Stier) en is populair (Maan in 10)..." en ook nog "Deze maan in Stier bovenin de horoscoop geeft aan dat zij boven alles een vrouw was die voor de kunst en de liefde leefde en die aantrekkelijk was ondanks al haar operaties en littekens..." )
kaftjes om de originelen in te kunnen bewaren
originelen
hommage héél speciaal aan Jo Govaerts <3
Om het geheel nóg meer cachet te geven, heb ik een verzamelbox ontworpen om de vier boekjes veilig in te kunnen bewaren. Met deze 'bloemlezing uit het oude werk' wil ik dan ook héél speciaal hulde brengen aan de dichteres. Ik hoop dat ze heel blij is met haar exemplaar, en er nog lang van zal kunnen genieten!
Praktisch: de boekjes zullen in de toekomst zeker nog tentoongesteld worden, samen met enkele illustraties. Wie toch nieuwsgierig is, en ze wil komen inkijken kan mij een mailtje sturen naar vandeveldenele@gmail.com.
'Kahlo', illustratie bij een gedicht over de kunstenares Frida Kahlo (=één van weinige kunstenaars waar ik drie belangrijke dingen in de geboortehoroscoop mee gemeen heb:
"Frida is met haar Leeuw Ascendant een krachtige, levendige persoonlijkheid. Ze reageert nuchter (Maan in Stier) en is populair (Maan in 10)..." en ook nog "Deze maan in Stier bovenin de horoscoop geeft aan dat zij boven alles een vrouw was die voor de kunst en de liefde leefde en die aantrekkelijk was ondanks al haar operaties en littekens..." )
kaftjes om de originelen in te kunnen bewaren
originelen
hommage héél speciaal aan Jo Govaerts <3 maandag 25 april 2011
Beelden bij 'waar je naar zit te kijken'
Nu weet ik het wel zeker: er bestaat geen grotere inspiratiebron voor mijn artistiek werk op deze wereld dan Jo Govaerts!!
Reeds tijdens mijn studie Illustratie in Sint Lucas Antwerpen, had ik een grote zwak voor (het illustreren van) poëzie. Toen ik -intussen twee jaar geleden- op een doordeweekse dag in de plaatselijke bibliotheek 'Hanne Ton' vond tussen de vele ruggen, was mijn interesse meteen gewekt. Toevallig noemt mijn zus ook Hanne.
Het lijkt een klein mirakel dat ik de bundel zo laat heb ontdekt, terwijl in vroeger tijden geen enkel boek veilig was voor mij. Na het lezen ervan werd ik warempel nog nieuwsgieriger dan ik al was. Dankzij Google ontdekte ik dat de dichteres een blog heeft. En zo ging de bal aan het rollen. Het lijkt wel of voor het eerst 'alle' puzzelstukjes in elkaar passen. Nog steeds ben ik erg onder de indruk van dit alles, maar laat hier graag de illustraties voor zich spreken...
cover
Reeds tijdens mijn studie Illustratie in Sint Lucas Antwerpen, had ik een grote zwak voor (het illustreren van) poëzie. Toen ik -intussen twee jaar geleden- op een doordeweekse dag in de plaatselijke bibliotheek 'Hanne Ton' vond tussen de vele ruggen, was mijn interesse meteen gewekt. Toevallig noemt mijn zus ook Hanne.
Het lijkt een klein mirakel dat ik de bundel zo laat heb ontdekt, terwijl in vroeger tijden geen enkel boek veilig was voor mij. Na het lezen ervan werd ik warempel nog nieuwsgieriger dan ik al was. Dankzij Google ontdekte ik dat de dichteres een blog heeft. En zo ging de bal aan het rollen. Het lijkt wel of voor het eerst 'alle' puzzelstukjes in elkaar passen. Nog steeds ben ik erg onder de indruk van dit alles, maar laat hier graag de illustraties voor zich spreken...
cover
zondag 20 maart 2011
De mooiste poëtische beelden ter wereld...
...staan op naam van de Italiaanse dramaturg/dichter/kunstenaar Marcello Chiarenza.
Lang geleden heb ik dit ontroerend mooie, kleine boekje cadeau gekregen van zijn zoon Pietro. Mijn eerste reactie (in het Engels) was al gauw: "Oei, maar ik kan geen Italiaans!" Ik begrijp dan ook niet elk gedicht even goed, maar daar valt een mouw aan te passen natuurlijk
(= repeteren en studeren en proberen).
Het boekje is voorzien van een korte inleiding door Giacomo Camuri, en elk beeldgedicht is voorzien van een passende, al even mooie titel.
Marcello maakt in zijn beeldtaal veel gebruik van symboliek. De maan, ladders en (gedeelten van) huizen zijn terugkerende elementen. Dit exemplaar is werkelijk een pareltje van formaat.
Cervo
Corona
Pesce celeste
Lang geleden heb ik dit ontroerend mooie, kleine boekje cadeau gekregen van zijn zoon Pietro. Mijn eerste reactie (in het Engels) was al gauw: "Oei, maar ik kan geen Italiaans!" Ik begrijp dan ook niet elk gedicht even goed, maar daar valt een mouw aan te passen natuurlijk
(= repeteren en studeren en proberen).
Het boekje is voorzien van een korte inleiding door Giacomo Camuri, en elk beeldgedicht is voorzien van een passende, al even mooie titel.
Marcello maakt in zijn beeldtaal veel gebruik van symboliek. De maan, ladders en (gedeelten van) huizen zijn terugkerende elementen. Dit exemplaar is werkelijk een pareltje van formaat.
Cervo
Corona 
Pesce celeste
Abonneren op:
Posts (Atom)