Posts tonen met het label musea. Alle posts tonen
Posts tonen met het label musea. Alle posts tonen
donderdag 17 april 2025
Zomer 2024
zaterdag 3 november 2018
DEEL 9: Als een vogel in de lucht
...De 'moederstad' komt in zicht en de eerste voorbode hiervan vormen de massa golfplaten huisjes van de townships. Voor we het goed en wel beseffen is de Tafelberg daar die, waar je ook bent of staat, heel de stad domineert. We passeren het Kasteel de Goede Hoop, en vanaf daar weet ik de weg terug. Meer zelfs, ik weet elk gebouw nog staan. We stappen even uit voor een korte wandeling: The Slave Lodge, Company's Garden, the Parliament, de musea... Andre wijst er ons op dat we na 16 uur beter binnen blijven, omwille van de onveiligheid.
We rijden naar ons hotel: The Capetonian (en dat zijn wij nu ook allemaal), een metershoog hotel midden in het drukke stadscentrum. Het is helemaal wat ik ervan verwacht had. Mijn kamer bevindt zich op de vierde verdieping, op een hoek. Niet gunstig gelegen, want mijn kamer bevindt zich vlak naast de keuken en er is veel lawaai. Hier zullen we drie nachten verblijven. Ik doe een poging bij de receptie om een taxi te regelen voor morgenvroeg. Ik moet nog wachten tot vanavond op een antwoord, want de verantwoordelijke is momenteel niet aanwezig.
's Avonds gaan de meesten onder ons naar het Waterfront. Elk uur vertrekt er slechts één shuttle voor maximum 8 personen. Eén van de koppels besluit de stad in te gaan, en ik ga na enige twijfel toch met hen mee. Ik maak kennis met een nieuwe app: Here we go. Deze app werkt gratis en ook offline. Je kan eender welke plattegrond downloaden. Superhandig!
We gaan naar een bijzonder restaurant: The Africa Cafe. De serveersters zijn gekleed in mooie, kleurrijke kledij. Ze komen zelfs aan tafel mijn gezicht schminken. Het diner bestaat uit verschillende gangen. Bij elke gang worden er potjes op tafel gezet met daarin allerlei 'proevertjes'. Dit concept is nieuw voor mij. Het is een heel leuke ervaring, in goed gezelschap. We worden getrakteerd op zang en dans.
Wanneer we die avond terug in het hotel arriveren krijg ik slecht nieuws. De taxi's blijken 'te duur' te zijn. De receptionist weet mij te vertellen dat de prijzen de afgelopen 4 jaar enorm gestegen zijn. Hij adviseert mij om een Uber te gebruiken. Ik was wel zo slim op deze app vooraf al te installeren op mijn telefoon. Het is echter te laat om er eentje te bellen, want ze arriveren meestal binnen enkele minuten als je ze belt.
De volgende ochtend ga ik mijn school in Athlone bezoeken, een arme buitenwijk van Kaapstad. *Sunnyside Primary School is de school waar ik 4 jaar geleden vrijwilligerswerk heb gedaan (*deze verslagen kan je ook terug vinden onder het label 'Zuid-Afrika' in de zijbalk).
De komende 2 dagen zal ik dus alleen moeten doorbrengen, aangezien ik alle excursies al heb gedaan. Onze groep vertrekt om 07.30 uur op excursie naar alle hoogtepunten die te vinden zijn in de provincie Westkaap. Ik weet uit ervaring dat dit een zéér vermoeiende dag voor hen zal worden, en wens hen succes. Ik zie velen van hen nog even bij het ontbijt, want ik word pas tussen 8 en 9 uur in de school verwacht. De afstand is ongeveer een half uur rijden.
Ik besluit Uber te gebruiken, maar mijn app werkt niet naar behoren en kan geen verbinding maken. Ook bij de receptie van het hotel kunnen ze mij niet verder helpen. Na ruim een half uur klungelen geef ik het op en begeef mij naar het Waterfront. De eerste de beste metertaxi houd ik aan. Ik heb immers geen tijd te verliezen. De rit kost mij ruim 340 Rand. Dat is, naar Afrikaanse maatstaven, een dure rit. Nu ja, ik was gewaarschuwd. Ik denk enkele seconden na en herinner mij de zwarte 'minibusjes' die mijn compagnon Nicole en ik vroeger wel eens namen. Hiermee kan ik de rit terug ruimschoots compenseren, dus wimpel ik de taxichauffeur beleefd af. Ik vertrouw erop dat het personeel van de school mij wel een 'snelle' lift naar de hoofdbaan kan regelen.
De directeur en de mensen van de directie zijn nog steeds dezelfde, en ze ontvangen mij erg hartelijk. Ik voel mij meteen welkom. Ik vraag meteen of ze nog een pet met het logo van de school hebben, want deze ben ik op de luchthaven kwijt gespeeld. Geen probleem! Ze brengen mij naar de leraarskamer, want het is speeltijd. Ik verneem dat mijn leerkracht destijds, mss. Benjamin, zopas moeder is geworden van een dochter. Ik krijg haar zelfs even aan de lijn!
Mijn klas van toen is inmiddels opgesplitst. Eén van de leerkrachten brengt mij naar het klaslokaal. Ik geef de aanwezige leerkracht beleefd een hand, kijk rond en herken meteen enkele gezichten. Ze weten niet meteen wie ik ben, tot één van de meisjes mij plots toch herkent. Ik slaag er zelfs in om enkele namen op gezichten te plakken! Het lijkt wel of de kinderen na al die jaren uiterlijk niets veranderd zijn. Ze zijn enkel gegroeid. Ze hebben mij 1,5 uur lang vlotjes bestookt met vragen. Dan gaat de bel voor de middagpauze. Iemand van het personeel wil mij graag naar de hoofdbaan voeren. In tussentijd wandel ik nog even rond en nuttig mijn lunchpakket van het hotel. Ik twijfel nog even om bij mijn gastgezin langs te gaan, maar dan moet ik nog 30 minuten te voet wandelen in een onveilige buurt. Dat is het niet waard.
Er komt al meteen een minibus aan, en de herinneringen komen terug. Ik betaal amper 10 Rand voor een enkeltje Kaapstad. Mijn verlies is goed gemaakt. De rest van de namiddag breng ik in mijn hotelkamer door, want er vallen nog enkele zaken te regelen voor morgen.
's Avonds gaan we naar het Waterfront: Caffe Balducci. Ik bestel er mijn andere lievelingsdessert, tiramisu, en het is één van de beste die ik ooit gegeten heb.... En de grootste salade ooit. Neen, honger hebben we hier niet geleden!
...Vandaag ontbijt ik later dan de anderen. Zij gaan deze voormiddag de Tafelberg bezoeken, maar ik ga iets anders doen. Het is alweer een goede, zonnige dag vandaag.
Ik ben van plan om opnieuw naar het Waterfront te gaan. Er staan drie mannen bij hun taxi's. Deze keer géén metertaxi's meer voor mij! Aan één van hen geef ik mijn eindbestemming en vraag zelf naar het tarief. Gelukkig heb ik mijn research grondig gedaan en weet ik wat er gevraagd mag worden. Hij biedt mij het aannemelijke bedrag van 190 Rand en dus ga ik akkoord. De drie mannen kennen elkaar, dus ik heb al vlug door dat concurreren hier geen zin heeft. Al bij al is het een goede prijs. We rijden omhoog naar Signal Hill, en de parking is helemaal op het einde. Het is inmiddels 5 na 10, en ik heb een afspraak om 10 uur.
Ter plekke vind ik meteen mijn contactpersoon. Hij weet mij te vertellen dat we nog even moeten wachten, omdat de windrichting nog niet optimaal is voor mijn geplande paragliding. De wind kan elk ogenblik keren, en dus moet ik nog even geduld oefenen. Ik maak eerst een film van de omgeving, wuif onzichtbaar naar de anderen die nu op de Tafelberg zijn en nestel mij tenslotte onder de schaduw van een boom. De hemel is staalblauw en de zon schijnt naar hartenlust. Er zijn heel wat dagjestoeristen, en ze vertellen mij allemaal dat ze niet durven vliegen. Vier jaar geleden was ik hier ook aan het kijken, net als zij. Even later zie ik dat enkele parachutisten zich klaar maken om te vliegen. Eén voor één gaan ze de lucht in, al is het misschien nog ietsje te vroeg. Geduld loont. Straks is het mijn beurt.
Omstreeks 12 uur is het dan eindelijk zover. Mijn instructeur komt mij melden dat het team onderweg is. Spannend! Een koppel Ieren wenst mij veel plezier.
Ik moet eerst een papier ondertekenen, want deze sport is uiteraard niet zonder risico. De piloten hebben een licentie en pakken ervaring. Ik voel mij in goede handen, en ervaar op geen enkel moment angst.
Ik stel enkele vragen aan mijn piloot. Zo kom ik onder meer te weten dat hij gemiddeld 3 à 4 keer per dag vliegt op een dag en dat er ongeveer 11 goede dagen in een maand zijn om te kunnen vliegen. Dat is minder dan de helft... dus ik ben een gelukzak vandaag! "Today is a good one". Ik had ook geen andere keuze, het was erop of eronder.
Ik word vastgemaakt en krijg instructies. Ruim twee uur later, om 12.15 uur, ga ik de lucht in. Naast mij staat nog een Russisch meisje. Zij heeft een vlucht gereserveerd om 12 uur. Ik krijg een stick in mijn handen. Deze stick filmt heel de vlucht en neemt continu foto's.
Halverwege neemt de piloot over om nog enkele mooie shots te nemen vanuit verschillende hoeken. Ik moet hard lopen en daar gaan we dan... meteen van de eerste poging. Het voelt een beetje als een rollercoaster die niet overkop gaat. Ik zie het beroemde Cape Town Stadium liggen, dat als een witte donut onder ons ligt.... En de plaatsen er rondom waar ik gewandeld heb. We vliegen hoger en hoger. We vliegen ook nog even over het water, vooraleer we landen op Seapoint.
De rit duurt in totaal bijna 6 minuten, een goed gemiddelde. Het mocht zelfs nog ietsje langer duren van mij. Ik kom uit mijn stoel en strek mijn benen uit voor de landing. De teamverantwoordelijke snelt op mij en af en vraagt naar mijn ervaring. Fantastisch! Alles samen kost deze unieke ervaring mij 100 EURO (inclusief foto's en video). De man die het geld ontvangt regelt in een vingerknip een Uber voor mij.
Ik ben nog ruim op tijd terug in het hotel, dus ga ik de stad in zoals voorzien. Ik koop iets te eten in een winkeltje in de drukke Adderley Street en nuttig mijn lunch op een bankje in de Company's Garden. Daarna trek ik naar het Isiko South Africa Museum. Er zijn enkele levensgrote, opgezette dieren te zien. Hier is ook een aflevering van de Vlaamse televisieserie de Mol opgenomen, bedenk ik mij. Tegen half vier ga ik terug naar het hotel. Ik bel meteen Andre aan de receptie, om te zeggen dat ik goed en wel terecht ben.
Door een klein misverstand neem ik die avond als enige de late shuttle van 19 uur naar het Waterfront voor ons 'laatste avondmaal'. We bedanken Andre met een kaart en een flinke gezamenlijke fooi. Meer dan verdiend! Halverwege het diner geef ik hem mijn persoonlijke kaart, want hij zit schuin tegenover mij. Onze chauffeur is er helaas niet bij, want er zijn stukken aan onze bus. Ik werp nog een laatste blik uit het raam, naar de vele sfeervolle lichtjes buiten.
's Ochtends bij het ontbijt tref ik Andre opnieuw. Hij komt mij meteen tegemoet en bedankt mij voor het kaartje. Zo dadelijk vertrekken we naar het Waterfront om te shoppen. Hier kan ik mijn laatste contanten opmaken, want souveniers heb ik nog niet gekocht. De prijzen hier zijn bijna dezelfde als in België.
Ik koop al mijn cadeaus in Out Of Africa. Voor mijzelf koop ik een grote, geborduurde zak. De kassierster aanvaardt geen briefje van 100 Rand omdat er kennelijk een vlek op staat, dus moet ik alsnog 100 Rand betalen met Creditcard. Later raak ik het briefje toch nog kwijt in een andere winkel. Missie geslaagd!
Ik wandel nog wat door de gangen, maar rond 13 uur ben ik het beu en begeef ik mij naar de uitgang. Ik wacht op de anderen. Even later bewegen we ons naar de bus, klaar om naar de luchthaven te vertrekken. Eén iemand heeft een trommel gekocht, maar zoiets geraakt helaas niet in mijn propvolle koffer.
Andre begeleidt ons op de luchthaven meteen naar de juiste check-inn. We omhelzen hem nog een laatste keer. Onze vakantie zit erop. Het was een fantastische reis, en ik heb er ten volle van 'kunnen' genieten. Daar ben ik heel erg dankbaar en blij om, want het had heel anders kunnen lopen als er niet een NKO-arts was geweest die kordaat heeft opgetreden en mij beter heeft gemaakt! Zuid-Afrika, misschien zie ik je toch nog ooit weer? ...Maar het zal niet voor meteen zijn, want er staan nóg bestemmingen op mijn lijstje!
The Africa Cafe, dotpainting op mijn gezicht
The Africa Cafe, de vele gangen (= proevertjes) worden opgediend in al even smaakvolle kommetjes, een fijne ervaring
Signal Hill, zicht op de Tafelberg
Isiko South Africa Museum, opgezette leeuw mét prooi in zijn bek = net echt
Isiko South Africa Museum, skelet van een dinosaurus, in tegenlicht gefotografeerd
Isiko South Africa Museum
Isiko South Africa Museum, onderwaterwereld
Isiko South Africa Museum, onderwaterwereld
paragliding vanaf Signal Hill met Fly Cape Town, wachtend op een goede windstoot
paragliding, shots vanuit verschillende hoeken...
linksonder: het Cape Town Stadium ligt als een witte donut ver onder ons
op de achtergrond, in het midden: Lions Head
...maar vliegen over de oceaan is ook leuk!
...een geslaagde landing!
We rijden naar ons hotel: The Capetonian (en dat zijn wij nu ook allemaal), een metershoog hotel midden in het drukke stadscentrum. Het is helemaal wat ik ervan verwacht had. Mijn kamer bevindt zich op de vierde verdieping, op een hoek. Niet gunstig gelegen, want mijn kamer bevindt zich vlak naast de keuken en er is veel lawaai. Hier zullen we drie nachten verblijven. Ik doe een poging bij de receptie om een taxi te regelen voor morgenvroeg. Ik moet nog wachten tot vanavond op een antwoord, want de verantwoordelijke is momenteel niet aanwezig.
's Avonds gaan de meesten onder ons naar het Waterfront. Elk uur vertrekt er slechts één shuttle voor maximum 8 personen. Eén van de koppels besluit de stad in te gaan, en ik ga na enige twijfel toch met hen mee. Ik maak kennis met een nieuwe app: Here we go. Deze app werkt gratis en ook offline. Je kan eender welke plattegrond downloaden. Superhandig!
We gaan naar een bijzonder restaurant: The Africa Cafe. De serveersters zijn gekleed in mooie, kleurrijke kledij. Ze komen zelfs aan tafel mijn gezicht schminken. Het diner bestaat uit verschillende gangen. Bij elke gang worden er potjes op tafel gezet met daarin allerlei 'proevertjes'. Dit concept is nieuw voor mij. Het is een heel leuke ervaring, in goed gezelschap. We worden getrakteerd op zang en dans.
Wanneer we die avond terug in het hotel arriveren krijg ik slecht nieuws. De taxi's blijken 'te duur' te zijn. De receptionist weet mij te vertellen dat de prijzen de afgelopen 4 jaar enorm gestegen zijn. Hij adviseert mij om een Uber te gebruiken. Ik was wel zo slim op deze app vooraf al te installeren op mijn telefoon. Het is echter te laat om er eentje te bellen, want ze arriveren meestal binnen enkele minuten als je ze belt.
De volgende ochtend ga ik mijn school in Athlone bezoeken, een arme buitenwijk van Kaapstad. *Sunnyside Primary School is de school waar ik 4 jaar geleden vrijwilligerswerk heb gedaan (*deze verslagen kan je ook terug vinden onder het label 'Zuid-Afrika' in de zijbalk).
De komende 2 dagen zal ik dus alleen moeten doorbrengen, aangezien ik alle excursies al heb gedaan. Onze groep vertrekt om 07.30 uur op excursie naar alle hoogtepunten die te vinden zijn in de provincie Westkaap. Ik weet uit ervaring dat dit een zéér vermoeiende dag voor hen zal worden, en wens hen succes. Ik zie velen van hen nog even bij het ontbijt, want ik word pas tussen 8 en 9 uur in de school verwacht. De afstand is ongeveer een half uur rijden.
Ik besluit Uber te gebruiken, maar mijn app werkt niet naar behoren en kan geen verbinding maken. Ook bij de receptie van het hotel kunnen ze mij niet verder helpen. Na ruim een half uur klungelen geef ik het op en begeef mij naar het Waterfront. De eerste de beste metertaxi houd ik aan. Ik heb immers geen tijd te verliezen. De rit kost mij ruim 340 Rand. Dat is, naar Afrikaanse maatstaven, een dure rit. Nu ja, ik was gewaarschuwd. Ik denk enkele seconden na en herinner mij de zwarte 'minibusjes' die mijn compagnon Nicole en ik vroeger wel eens namen. Hiermee kan ik de rit terug ruimschoots compenseren, dus wimpel ik de taxichauffeur beleefd af. Ik vertrouw erop dat het personeel van de school mij wel een 'snelle' lift naar de hoofdbaan kan regelen.
De directeur en de mensen van de directie zijn nog steeds dezelfde, en ze ontvangen mij erg hartelijk. Ik voel mij meteen welkom. Ik vraag meteen of ze nog een pet met het logo van de school hebben, want deze ben ik op de luchthaven kwijt gespeeld. Geen probleem! Ze brengen mij naar de leraarskamer, want het is speeltijd. Ik verneem dat mijn leerkracht destijds, mss. Benjamin, zopas moeder is geworden van een dochter. Ik krijg haar zelfs even aan de lijn!
Mijn klas van toen is inmiddels opgesplitst. Eén van de leerkrachten brengt mij naar het klaslokaal. Ik geef de aanwezige leerkracht beleefd een hand, kijk rond en herken meteen enkele gezichten. Ze weten niet meteen wie ik ben, tot één van de meisjes mij plots toch herkent. Ik slaag er zelfs in om enkele namen op gezichten te plakken! Het lijkt wel of de kinderen na al die jaren uiterlijk niets veranderd zijn. Ze zijn enkel gegroeid. Ze hebben mij 1,5 uur lang vlotjes bestookt met vragen. Dan gaat de bel voor de middagpauze. Iemand van het personeel wil mij graag naar de hoofdbaan voeren. In tussentijd wandel ik nog even rond en nuttig mijn lunchpakket van het hotel. Ik twijfel nog even om bij mijn gastgezin langs te gaan, maar dan moet ik nog 30 minuten te voet wandelen in een onveilige buurt. Dat is het niet waard.
Er komt al meteen een minibus aan, en de herinneringen komen terug. Ik betaal amper 10 Rand voor een enkeltje Kaapstad. Mijn verlies is goed gemaakt. De rest van de namiddag breng ik in mijn hotelkamer door, want er vallen nog enkele zaken te regelen voor morgen.
's Avonds gaan we naar het Waterfront: Caffe Balducci. Ik bestel er mijn andere lievelingsdessert, tiramisu, en het is één van de beste die ik ooit gegeten heb.... En de grootste salade ooit. Neen, honger hebben we hier niet geleden!
...Vandaag ontbijt ik later dan de anderen. Zij gaan deze voormiddag de Tafelberg bezoeken, maar ik ga iets anders doen. Het is alweer een goede, zonnige dag vandaag.
Ik ben van plan om opnieuw naar het Waterfront te gaan. Er staan drie mannen bij hun taxi's. Deze keer géén metertaxi's meer voor mij! Aan één van hen geef ik mijn eindbestemming en vraag zelf naar het tarief. Gelukkig heb ik mijn research grondig gedaan en weet ik wat er gevraagd mag worden. Hij biedt mij het aannemelijke bedrag van 190 Rand en dus ga ik akkoord. De drie mannen kennen elkaar, dus ik heb al vlug door dat concurreren hier geen zin heeft. Al bij al is het een goede prijs. We rijden omhoog naar Signal Hill, en de parking is helemaal op het einde. Het is inmiddels 5 na 10, en ik heb een afspraak om 10 uur.
Ter plekke vind ik meteen mijn contactpersoon. Hij weet mij te vertellen dat we nog even moeten wachten, omdat de windrichting nog niet optimaal is voor mijn geplande paragliding. De wind kan elk ogenblik keren, en dus moet ik nog even geduld oefenen. Ik maak eerst een film van de omgeving, wuif onzichtbaar naar de anderen die nu op de Tafelberg zijn en nestel mij tenslotte onder de schaduw van een boom. De hemel is staalblauw en de zon schijnt naar hartenlust. Er zijn heel wat dagjestoeristen, en ze vertellen mij allemaal dat ze niet durven vliegen. Vier jaar geleden was ik hier ook aan het kijken, net als zij. Even later zie ik dat enkele parachutisten zich klaar maken om te vliegen. Eén voor één gaan ze de lucht in, al is het misschien nog ietsje te vroeg. Geduld loont. Straks is het mijn beurt.
Omstreeks 12 uur is het dan eindelijk zover. Mijn instructeur komt mij melden dat het team onderweg is. Spannend! Een koppel Ieren wenst mij veel plezier.
Ik moet eerst een papier ondertekenen, want deze sport is uiteraard niet zonder risico. De piloten hebben een licentie en pakken ervaring. Ik voel mij in goede handen, en ervaar op geen enkel moment angst.
Ik stel enkele vragen aan mijn piloot. Zo kom ik onder meer te weten dat hij gemiddeld 3 à 4 keer per dag vliegt op een dag en dat er ongeveer 11 goede dagen in een maand zijn om te kunnen vliegen. Dat is minder dan de helft... dus ik ben een gelukzak vandaag! "Today is a good one". Ik had ook geen andere keuze, het was erop of eronder.
Ik word vastgemaakt en krijg instructies. Ruim twee uur later, om 12.15 uur, ga ik de lucht in. Naast mij staat nog een Russisch meisje. Zij heeft een vlucht gereserveerd om 12 uur. Ik krijg een stick in mijn handen. Deze stick filmt heel de vlucht en neemt continu foto's.
Halverwege neemt de piloot over om nog enkele mooie shots te nemen vanuit verschillende hoeken. Ik moet hard lopen en daar gaan we dan... meteen van de eerste poging. Het voelt een beetje als een rollercoaster die niet overkop gaat. Ik zie het beroemde Cape Town Stadium liggen, dat als een witte donut onder ons ligt.... En de plaatsen er rondom waar ik gewandeld heb. We vliegen hoger en hoger. We vliegen ook nog even over het water, vooraleer we landen op Seapoint.
De rit duurt in totaal bijna 6 minuten, een goed gemiddelde. Het mocht zelfs nog ietsje langer duren van mij. Ik kom uit mijn stoel en strek mijn benen uit voor de landing. De teamverantwoordelijke snelt op mij en af en vraagt naar mijn ervaring. Fantastisch! Alles samen kost deze unieke ervaring mij 100 EURO (inclusief foto's en video). De man die het geld ontvangt regelt in een vingerknip een Uber voor mij.
Ik ben nog ruim op tijd terug in het hotel, dus ga ik de stad in zoals voorzien. Ik koop iets te eten in een winkeltje in de drukke Adderley Street en nuttig mijn lunch op een bankje in de Company's Garden. Daarna trek ik naar het Isiko South Africa Museum. Er zijn enkele levensgrote, opgezette dieren te zien. Hier is ook een aflevering van de Vlaamse televisieserie de Mol opgenomen, bedenk ik mij. Tegen half vier ga ik terug naar het hotel. Ik bel meteen Andre aan de receptie, om te zeggen dat ik goed en wel terecht ben.
Door een klein misverstand neem ik die avond als enige de late shuttle van 19 uur naar het Waterfront voor ons 'laatste avondmaal'. We bedanken Andre met een kaart en een flinke gezamenlijke fooi. Meer dan verdiend! Halverwege het diner geef ik hem mijn persoonlijke kaart, want hij zit schuin tegenover mij. Onze chauffeur is er helaas niet bij, want er zijn stukken aan onze bus. Ik werp nog een laatste blik uit het raam, naar de vele sfeervolle lichtjes buiten.
's Ochtends bij het ontbijt tref ik Andre opnieuw. Hij komt mij meteen tegemoet en bedankt mij voor het kaartje. Zo dadelijk vertrekken we naar het Waterfront om te shoppen. Hier kan ik mijn laatste contanten opmaken, want souveniers heb ik nog niet gekocht. De prijzen hier zijn bijna dezelfde als in België.
Ik koop al mijn cadeaus in Out Of Africa. Voor mijzelf koop ik een grote, geborduurde zak. De kassierster aanvaardt geen briefje van 100 Rand omdat er kennelijk een vlek op staat, dus moet ik alsnog 100 Rand betalen met Creditcard. Later raak ik het briefje toch nog kwijt in een andere winkel. Missie geslaagd!
Ik wandel nog wat door de gangen, maar rond 13 uur ben ik het beu en begeef ik mij naar de uitgang. Ik wacht op de anderen. Even later bewegen we ons naar de bus, klaar om naar de luchthaven te vertrekken. Eén iemand heeft een trommel gekocht, maar zoiets geraakt helaas niet in mijn propvolle koffer.
Andre begeleidt ons op de luchthaven meteen naar de juiste check-inn. We omhelzen hem nog een laatste keer. Onze vakantie zit erop. Het was een fantastische reis, en ik heb er ten volle van 'kunnen' genieten. Daar ben ik heel erg dankbaar en blij om, want het had heel anders kunnen lopen als er niet een NKO-arts was geweest die kordaat heeft opgetreden en mij beter heeft gemaakt! Zuid-Afrika, misschien zie ik je toch nog ooit weer? ...Maar het zal niet voor meteen zijn, want er staan nóg bestemmingen op mijn lijstje!
zondag 28 oktober 2018
DEEL 7: De poort naar de Garden Route
Vandaag andermaal een hoogdag voor mij: een bezoek aan het Tsitsikamma Nationaal Park. Ik heb reeds enkele nationale parken kunnen afvinken, en mijn bucketlist is intussen al fel afgeslankt.
Dit park staat hoog op mijn verlanglijstje. Ik zou hier vandaag bijvoorbeeld heel graag een canopy tour of zipline falls adventure tour willen doen, maar aan de plannen van Andre te horen zal daar helaas te weinig tijd voor zijn. Jammer! Aangezien we niet in het park zelfs overnachten (zoals aanvankelijk de bedoeling was) maar wel in het badplaatsje Knysna, zullen we slechts één dag hier doorbrengen.
We vertrekken reeds om 8 uur. In ons hotel, nabij Addo, ontdek ik achterin nog een mooie, aangelegde tuin met zwembad. Er staan prachtig onderhouden perkjes vol bloemen en planten. De moeite waard en heel rustgevend! We vermaken ons nog met enkele poezen die er rondlopen, alvorens we vertrekken met de bus. We rijden terug naar beneden langs diepe kloven, ravijnen en via haarscherpe bochten. Mijn buurman in de bus heeft het er niet zo mee, máár we hebben een ervaren chauffeur aan boord!
Het landschap verandert gestaag onderweg. We rijden naar de kust toe, dus het wordt minder bergachtig. Op een gegeven moment duiken er enorme aantallen grote, lange, smalle sparren op met splinterdunne stammen.
Onderweg parkeren we de bus even op een parking en gaan een kijkje nemen op de Paul Sauer Bridge. Wanneer je recht naar beneden kijkt heb je een duizelingwekkend zicht op de Sormsrivier die zich als een glinsterend lint door het landschap slingert. Onderweg passeren we met de bus ook de Canopy én de Zipline tours, maar dat zal toch voor een volgende keer zijn...
Aan het park staat reeds een hele rij wachtenden. Andre stapt uit om alles te regelen. Enkele minuten later kan onze bus probleemloos iedereen passeren, terwijl hij ons opwacht aan de ingang. Slim gezien! Andre kent niet alleen zijn wereld maar ook zijn connecties, en dat levert in de praktijk vaak een grote tijdwinst op.
Onderweg krijgen we prachtige uitzichten op de oceaan. We hebben prijs, want tot onze grote verbazing zien we walvissen opduiken. Eerst gaan we lunchen bij een restaurant vlak naast de oceaan. Een prachtig uitzicht!
Omdat we met een grote groep zijn en we niet veel tijd hebben, neem ik een starter. Ik bestel de zalmrolletjes met een salade. Plots komen er weer walvissen tevoorschijn. Iedereen rent als een gek naar het raam, maar ik waag het erop en ga op mijn zitplaats staan om foto's te nemen. Dat lukt mij aardig, want ik heb een mooi overzicht. Er worden door iedereen fraaie foto's genomen. De walvissen laten zich goed opmerken vandaag.
We gaan de Mouth Trail doen. Deze wandeling start op een mooi stukje strand met wit zand: Mooi Baai genaamd. Het is een stralende dag, maar tot nog toe is het nooit echt té warm geweest.
Het wandelpad is gemaakt van houten palen. We beklimmen trede na trede, en passeren in het begin een kleine waterval. Onderweg zijn er een aantal uitkijkpunten voorzien.
De wandeling omhoog duurt ongeveer een half uur. Op het einde nemen we de trap naar beneden en steken vervolgens over via een hangende brug, naar de monding van de Stormsrivier. Andre vertelt dat hier ook de start is van de vijfdaagse Otter Trail. Hier groeit ook veel stinkhout, en dat wordt geëxporteerd naar Europa om onze meubels van te maken. Straf!
Beneden op de rivier peddelen een aantal kajakkers. We maken enkele foto's en keren terug. Er zijn twee mogelijkheden om terug te keren: ofwel via de hangbrug, ofwel terug naar boven. Omdat ik nog geen foto's heb genomen van bovenuit, besluit ik het pad terug omhoog te gaan. Ik zet er stevig de pas in, en samen met een medereiziger leg ik het laatste stuk af. Alsof ik midden in het tropisch regenwoud ben beland... De tijd dringt, en we zijn maar net op tijd terug bij de bus. Dit is een onvergetelijke wandeling die mij zal bijblijven. In het echt krijg je een heel andere indruk dan wanneer je de foto's vooraf ziet.
Met de bus reizen we verder naar Knysna, een lagune die uitmondt in de oceaan. De naam betekent: 'plaats van veel water'. In principe is Mosselbaai de officiële toegangspoort tot de Garden Route, en daar passeren we uiteraard ook met de bus. Evenals Jeffreys Bay, een waar surfparadijs én vakantiebestemming. Onderweg vertelt Andre ons waar we wel en niet mogen komen. Er is ook een hele mooie, gezellige haven om te ontdekken.
We houden halt bij het Aha The Rex Hotel. Het hotel geeft mij een beetje een zakelijke, onpersoonlijke indruk. Het zwembad is erg klein. Ik ben ook een beetje teleurgesteld over mijn kamer, helemaal verscholen in een hoekje met zicht op een doodlopende straat. Ik mis warmte en persoonlijkheid. Dit hotel is het minste tot nu toe, maar zeker ook niet slecht te noemen. Het is gewoon mijn ding niet.
Die avond trekken we met z'n allen naar de haven om een hapje te eten. De lichtjes branden, boten meren aan en er zijn vele, leuke winkeltjes. Hier koop ik ook een toepasselijke kaart voor Andre. Ik had hem graag één van mijn originele dierentekeningen gegeven, maar die liggen helaas thuis (OF zijn trouwens nog steeds te bezichtigen op mijn website).
We komen ergens boven terecht, in een heel druk restaurant. Ik bestel een pasta met zeevruchten, en nadien nog een dessert. Zoals steeds moeten we lang wachten, maar uiteindelijk wordt alles ineens wel 'perfect synchroon' gebracht. Een dikke pluim voor het personeel! Andre valt nergens te bespeuren vandaag. Vroeg of laat duikt hij wel weer ergens op.
De volgende dag een voormiddag 'OFF'. Wakker worden in dit hotel is geen pretje. Er is constant gepraat en rumoer in mijn gang, en dat al van 5 uur 's ochtends. Verder irritante koffergeluiden en als klap op de vuurpijl een poetsvrouw die mij 'terroriseert'.
Sommigen zijn een boottocht gaan maken... in de hardnekkige mist! Of is het toch rook? We horen even later van Andre dat er een natuurlijke brand is uitgebroken in het bos nabij Tsitsikamma. Het vuur verspreidt zich nu snel. Er zijn al een aantal mensen geëvacueerd. Dat is even schrikken! Hierdoor zal de bus morgen een andere route moeten rijden dan voorzien. We zullen dus iets vroeger moeten vertrekken.
Ik ga eerst ontbijten, en in de ontbijtzaal tref ik nog mensen van onze groep. De rest van de voormiddag breng ik op mijn kamer door. Ik zet onder meer een skypesessie op, zet foto's over op mijn computer en ruim wat op... met de poetsvrouw op vinkenslag om mijn kamer onder handen te nemen.
Tegen de middag ga ik andermaal richting Waterfront voor een lichte lunch. Ik wandel er even helemaal door. Aan een stalletje bestel ik 2 sandwiches en een bananenmilkshake. Er komen nog twee medereizigers aan. Wanneer we naar boven kijken, wuiven nog anderen ons toe.
Omstreeks 2 uur gaan we met ongeveer de helft van de groep naar het olifantenpark. Het is een half uur rijden. Onze gids Andre is, zoals steeds, stipt.
Aangekomen bekijken we eerst het minimuseum, over de geschiedenis van het park. Daarna volgt een korte documentaire. Vervolgens mogen we plaatsnemen in voertuigen die ons naar de olifanten brengen. Die lopen vrij rond in het park. We krijgen allen een emmer vol fruit.
De 'tamme' olifanten wachten ons al op. Het is een fijn gevoel om hen eten te geven, want hun slurf is net een stofzuiger. 'Floep', en het is weg. We mogen ook allemaal met een olifant op de foto en hem aanraken. Andre speelt onze fotograaf en neemt verschillende foto's. Een mooi souvenier. In de shop koop ik nog een cadeautje voor Amber en Elise (wat mis ik ze!) en drinken we nog een kop koffie als vieruurtje. We tonen onze foto's aan elkaar en aan Andre.
's Avonds kijk ik vanuit onze eetplek naar de vele fonkelende lichtjes in de haven. Wanneer we terug naar het hotel gaan, zien we enkele roggen zwemmen in het glinsterende water. Magisch!
Tsitsikamma National Park
Tsitsikamma National Park, uitzicht vanop de Paul Sauer Bridge, helemaal beneden slingert de Stormsrivier zich een weg om uiteindelijk uit te monden in de oceaan
Tsitsikamma National Park, walvissen spotten vanuit het restaurant, lucky we!
Tsitsikamma National Park, Storms River Mouth
Tsitsikamma National Park, Mouth Trail met uitzicht op de hangbrug, en beneden zie ik bekend volk
Tsitsikamma National Park, Mouth Trail path
Tsitsikamma National Park, Mouth Trail path
Tsitsikamma National Park, Mouth Trail, Mooi Baai is de startplaats van deze wandeling
Tsitsikamma National Park, in de verte (rechts in beeld) ligt het restaurant
de haven van Knysna by night, gezellig met al die sfeervolle lichtjes
...en dit was het dessert, een heerlijke chocolademousse
een prachtige mozaïek ontdekt op de grond van ons hotel in Knysna
in de haven van Knysna zijn tal van kraampjes waar ze eigengemaakte en unieke creaties verkopen, zoals deze vogels (gemaakt van ijzerdraad)
Olifantenpark, plaatselijk museum
Olifantenpark, olifanten voederen (de olifanten staan reeds mooi op een rij te wachten, een vast ritueel dat meerdere keren op een dag plaats vindt)
Olifantenpark, olifanten mogen aanraken is erg bijzonder
Olifantenpark, pure liefde als je het mij vraagt!
Dit park staat hoog op mijn verlanglijstje. Ik zou hier vandaag bijvoorbeeld heel graag een canopy tour of zipline falls adventure tour willen doen, maar aan de plannen van Andre te horen zal daar helaas te weinig tijd voor zijn. Jammer! Aangezien we niet in het park zelfs overnachten (zoals aanvankelijk de bedoeling was) maar wel in het badplaatsje Knysna, zullen we slechts één dag hier doorbrengen.
We vertrekken reeds om 8 uur. In ons hotel, nabij Addo, ontdek ik achterin nog een mooie, aangelegde tuin met zwembad. Er staan prachtig onderhouden perkjes vol bloemen en planten. De moeite waard en heel rustgevend! We vermaken ons nog met enkele poezen die er rondlopen, alvorens we vertrekken met de bus. We rijden terug naar beneden langs diepe kloven, ravijnen en via haarscherpe bochten. Mijn buurman in de bus heeft het er niet zo mee, máár we hebben een ervaren chauffeur aan boord!
Het landschap verandert gestaag onderweg. We rijden naar de kust toe, dus het wordt minder bergachtig. Op een gegeven moment duiken er enorme aantallen grote, lange, smalle sparren op met splinterdunne stammen.
Onderweg parkeren we de bus even op een parking en gaan een kijkje nemen op de Paul Sauer Bridge. Wanneer je recht naar beneden kijkt heb je een duizelingwekkend zicht op de Sormsrivier die zich als een glinsterend lint door het landschap slingert. Onderweg passeren we met de bus ook de Canopy én de Zipline tours, maar dat zal toch voor een volgende keer zijn...
Aan het park staat reeds een hele rij wachtenden. Andre stapt uit om alles te regelen. Enkele minuten later kan onze bus probleemloos iedereen passeren, terwijl hij ons opwacht aan de ingang. Slim gezien! Andre kent niet alleen zijn wereld maar ook zijn connecties, en dat levert in de praktijk vaak een grote tijdwinst op.
Onderweg krijgen we prachtige uitzichten op de oceaan. We hebben prijs, want tot onze grote verbazing zien we walvissen opduiken. Eerst gaan we lunchen bij een restaurant vlak naast de oceaan. Een prachtig uitzicht!
Omdat we met een grote groep zijn en we niet veel tijd hebben, neem ik een starter. Ik bestel de zalmrolletjes met een salade. Plots komen er weer walvissen tevoorschijn. Iedereen rent als een gek naar het raam, maar ik waag het erop en ga op mijn zitplaats staan om foto's te nemen. Dat lukt mij aardig, want ik heb een mooi overzicht. Er worden door iedereen fraaie foto's genomen. De walvissen laten zich goed opmerken vandaag.
We gaan de Mouth Trail doen. Deze wandeling start op een mooi stukje strand met wit zand: Mooi Baai genaamd. Het is een stralende dag, maar tot nog toe is het nooit echt té warm geweest.
Het wandelpad is gemaakt van houten palen. We beklimmen trede na trede, en passeren in het begin een kleine waterval. Onderweg zijn er een aantal uitkijkpunten voorzien.
De wandeling omhoog duurt ongeveer een half uur. Op het einde nemen we de trap naar beneden en steken vervolgens over via een hangende brug, naar de monding van de Stormsrivier. Andre vertelt dat hier ook de start is van de vijfdaagse Otter Trail. Hier groeit ook veel stinkhout, en dat wordt geëxporteerd naar Europa om onze meubels van te maken. Straf!
Beneden op de rivier peddelen een aantal kajakkers. We maken enkele foto's en keren terug. Er zijn twee mogelijkheden om terug te keren: ofwel via de hangbrug, ofwel terug naar boven. Omdat ik nog geen foto's heb genomen van bovenuit, besluit ik het pad terug omhoog te gaan. Ik zet er stevig de pas in, en samen met een medereiziger leg ik het laatste stuk af. Alsof ik midden in het tropisch regenwoud ben beland... De tijd dringt, en we zijn maar net op tijd terug bij de bus. Dit is een onvergetelijke wandeling die mij zal bijblijven. In het echt krijg je een heel andere indruk dan wanneer je de foto's vooraf ziet.
Met de bus reizen we verder naar Knysna, een lagune die uitmondt in de oceaan. De naam betekent: 'plaats van veel water'. In principe is Mosselbaai de officiële toegangspoort tot de Garden Route, en daar passeren we uiteraard ook met de bus. Evenals Jeffreys Bay, een waar surfparadijs én vakantiebestemming. Onderweg vertelt Andre ons waar we wel en niet mogen komen. Er is ook een hele mooie, gezellige haven om te ontdekken.
We houden halt bij het Aha The Rex Hotel. Het hotel geeft mij een beetje een zakelijke, onpersoonlijke indruk. Het zwembad is erg klein. Ik ben ook een beetje teleurgesteld over mijn kamer, helemaal verscholen in een hoekje met zicht op een doodlopende straat. Ik mis warmte en persoonlijkheid. Dit hotel is het minste tot nu toe, maar zeker ook niet slecht te noemen. Het is gewoon mijn ding niet.
Die avond trekken we met z'n allen naar de haven om een hapje te eten. De lichtjes branden, boten meren aan en er zijn vele, leuke winkeltjes. Hier koop ik ook een toepasselijke kaart voor Andre. Ik had hem graag één van mijn originele dierentekeningen gegeven, maar die liggen helaas thuis (OF zijn trouwens nog steeds te bezichtigen op mijn website).
We komen ergens boven terecht, in een heel druk restaurant. Ik bestel een pasta met zeevruchten, en nadien nog een dessert. Zoals steeds moeten we lang wachten, maar uiteindelijk wordt alles ineens wel 'perfect synchroon' gebracht. Een dikke pluim voor het personeel! Andre valt nergens te bespeuren vandaag. Vroeg of laat duikt hij wel weer ergens op.
De volgende dag een voormiddag 'OFF'. Wakker worden in dit hotel is geen pretje. Er is constant gepraat en rumoer in mijn gang, en dat al van 5 uur 's ochtends. Verder irritante koffergeluiden en als klap op de vuurpijl een poetsvrouw die mij 'terroriseert'.
Sommigen zijn een boottocht gaan maken... in de hardnekkige mist! Of is het toch rook? We horen even later van Andre dat er een natuurlijke brand is uitgebroken in het bos nabij Tsitsikamma. Het vuur verspreidt zich nu snel. Er zijn al een aantal mensen geëvacueerd. Dat is even schrikken! Hierdoor zal de bus morgen een andere route moeten rijden dan voorzien. We zullen dus iets vroeger moeten vertrekken.
Ik ga eerst ontbijten, en in de ontbijtzaal tref ik nog mensen van onze groep. De rest van de voormiddag breng ik op mijn kamer door. Ik zet onder meer een skypesessie op, zet foto's over op mijn computer en ruim wat op... met de poetsvrouw op vinkenslag om mijn kamer onder handen te nemen.
Tegen de middag ga ik andermaal richting Waterfront voor een lichte lunch. Ik wandel er even helemaal door. Aan een stalletje bestel ik 2 sandwiches en een bananenmilkshake. Er komen nog twee medereizigers aan. Wanneer we naar boven kijken, wuiven nog anderen ons toe.
Omstreeks 2 uur gaan we met ongeveer de helft van de groep naar het olifantenpark. Het is een half uur rijden. Onze gids Andre is, zoals steeds, stipt.
Aangekomen bekijken we eerst het minimuseum, over de geschiedenis van het park. Daarna volgt een korte documentaire. Vervolgens mogen we plaatsnemen in voertuigen die ons naar de olifanten brengen. Die lopen vrij rond in het park. We krijgen allen een emmer vol fruit.
De 'tamme' olifanten wachten ons al op. Het is een fijn gevoel om hen eten te geven, want hun slurf is net een stofzuiger. 'Floep', en het is weg. We mogen ook allemaal met een olifant op de foto en hem aanraken. Andre speelt onze fotograaf en neemt verschillende foto's. Een mooi souvenier. In de shop koop ik nog een cadeautje voor Amber en Elise (wat mis ik ze!) en drinken we nog een kop koffie als vieruurtje. We tonen onze foto's aan elkaar en aan Andre.
's Avonds kijk ik vanuit onze eetplek naar de vele fonkelende lichtjes in de haven. Wanneer we terug naar het hotel gaan, zien we enkele roggen zwemmen in het glinsterende water. Magisch!
Abonneren op:
Posts (Atom)