Donderdag 9 juli 2026 is het dan éindelijk zover. s' Ochtends vroeg begeef ik mij, gepakt en gezakt met een rugzak en koffer van om en bij de 15 kg (niet slecht, toch?), naar het station van Herentals. Mijn trein is stipt op tijd. Alvast een prima start van de dag. Ik stap tegelijk op met een dame die geladen is met twee zware koffers. Ze helpt mij bij het instappen, want het opstapje is gevaarlijk hoog. 'Naar waar gaat de reis?', vraag ik nieuwsgierig. 'Naar Madrid'. 'Hé, ik ook!' Ze maakt spontaan plaats vrij, zodat ik tegenover haar plaats kan nemen. Later blijkt dat we zo ongeveer dezelfde reizen hebben gemaakt. We staan perplex over hoe toevallig het leven soms kan zijn.
Zonder vertraging komen we aan op de luchthaven van Zaventem. De laatste keer dat ik hier was geraakte ik met mijn code niet door het toegangspoortje, maar nu gelukkig wel. Ik ben ruim 3 uur op voorhand aanwezig en begeef mij meteen naar de vertrekhal. Het is er een drukte van jewelste. Het is niet voor niets zomervakantie, realiseer ik mij. Wat een geluk dat er geen staking gepland staat. Deze werd immers enkele dagen geleden afgeblazen.
Eerst en vooral ga ik mijn 1900 gereserveerde pesos ophalen bij het Ria-kantoor. Hoewel er slechts twee wachtenden voor mij zijn, gaat het tergend traag. Achteraf realiseer ik mij dat ik in het vervolg beter cash geld afhaal in het land van aankomst. Immers, er wordt ruim 25 EURO commissie ingehouden, en dat bedrag is niet bepaald weinig. Wanneer ik uiteindelijk naar de check-in kan gaan, staat er reeds een gigantische rij wachtenden. Het duurt bijna 1,5 uur vooraleer ik aan de beurt ben. Onderzoekend kijk ik rond. Samen met mij staan er immers nog 5 nobele onbekende medereizigers aan te schuiven in de rij. Ik ken reeds hun namen via de whattsappgroep, maar wie zijn zíj? Spannend! Na de controle, die voor de eerste keer in mijn leven vlekkeloos verloopt (!), rep ik mij naar de gate en maak alvast kennis met één medereiziger. Er is helaas geen tijd meer voor een kop koffie, want we moeten dadelijk boarden.
Eenmaal aan boord krijg ik een gunstige plaats, ergens vooraan in het vliegtuig aan het raam. Toevallig zit mijn medereiziger naast mij, hoewel hij zijn vluchten volledig zelf geboekt heeft. En al even toevallig zit de dame die ik in de trein ontmoette vlak voor mij. 'Gaat zij ook mee?', vraagt mijn medereiziger. Voor haar eindigt de reis echter in Madrid. We landen ruim een half uur op voorhand. Maakt dat mee!
De luchthaven van Adolfo Súarez Madrid-Bajaras is enorm groot. We worden met een bus opgehaald en naar de ingang van het gebouw gebracht, alwaar we simpelweg de borden connections volgen. We hebben slechts 2 uur overstaptijd, en moeten in elk geval al geen ondergrondse metro nemen. We kunnen het traject naar de gate gewoon te voet afleggen, en dit neemt ongeveer een klein kwartiertje in beslag. Fijn om eerst nog even de benen te kunnen strekken, want straks zullen we ruim 9 uur stil moeten zitten. Aan de gate staan twee, ongeveer even lange, rijen. Een vriendelijke man maakt ons er op attent dat we blijkbaar in de foute rij staan. De passagiers voor economy class moeten aan de andere kant aanschuiven.
In het vliegtuig heb ik andermaal een zeer gunstige plaats. Ik zit vrijwel helemaal vooraan aan de kant in het midden, en vlak naast mij aan het gangpad zit niemand. Ik zit ook vlak aan het toilet, dus dat is erg handig. Dit betekent ook dat ik straks als eerste mag uitstappen, dus hierdoor win ik tijd. Ik kijk door het raampje, en zie de rechthoekige lapjes grond voorbij trekken. Ze nemen alle kleuren bruin aan, van oker over mokka tot donkerbruin en chocolade. Weldra verlaten we het vasteland van Europa en rest er alleen maar de oceaan. Ik probeer wat kruiswoordpuzzels in te vullen en daarna wat te slapen. Ik ben te gespannen om een film te kijken of muziek te luisteren. Jammer dat er geen camera aan boord is, of een online kaart waarop we de route kunnen volgen. Dat is bij Emirates allemaal wel het geval, maar dus niet bij Air Europa.
De tijd glijdt snel voorbij. Slapen zit er niet in, want tenslotte is het toch een dagvlucht. Het wordt in elk geval een lange dag. Na af en toe wat turbulentie komen we aan op Cancun International Airport. Wanneer ik uiteindelijk opnieuw door het raampje kijk zie ik één en al donkergroen. Weldra zet ik voet op een nieuw continent! Ook nu slaagt de piloot erin om een half uur van tevoren te landen. Het is intussen 18.15 uur. In tegenstelling tot de luchthaven in Bali, valt er hier totaal geen drukte of file te bespeuren aan de douane. We zijn meteen aan de beurt. De dame aan de douane bekijkt mij ietwat argwanend. Gelukkig ben ik voorbereid en heb ik alle nodige documenten bij om mijn verblijf te kunnen staven, want het blijkt nodig te zijn. Ze vraagt in welk hotel ik verblijf, waarop ik prompt het adres van het eerste hotel toon. Ze zet uiteindelijk een stempel in mijn paspoort en wenst me, toch met enige tegenzin in haar stem, welkom in Mexico. We gaan onze koffers ophalen. Tot nog toe is alles heel vlot verlopen. We moeten deze keer zelfs geen speciale documenten invullen, noch de qr-code van onze visitax* (toeristenbelasting) laten scannen. Ik sta versteld hoe vlot alles gaat!
Eenmaal buiten worden we overvallen door de vochtige, drukkende hitte. We vinden op de parking snel onze chauffeur. Het aantal mensen dat met bordjes staat de leuren is beduidend minder dan in Indonesië. Er staat ook een groepje te wachten van Shoestring, het Nederlandse zusje van Koning Aap.
We worden plots vergezeld van vier nieuwe medereizigers, een gezin van vier. We rijden in een uurtje naar ons eerste hotel, Adhara Express. Eenmaal aangekomen staat een dame met getinte huid en lange zwarte haren ons breed glimlachend op te wachten aan de trappen. Zij stelt zich voor als Desirée, onze lokale reisbegeleidster. We maken kennis met twee andere medereizigers. Zij namen een eerdere vlucht (of liever: 3 vluchten) en zijn hier al een dag. In het hotel zijn waterdispensers aanwezig.
De anderen zullen zo dadelijk toekomen. Aan de balie kom ik te weten dat ik een kamer deel met iemand. De vier single mannen hebben blijkbaar wel allemaal een éénpersoonskamer geboekt. Ik installeer mij op de kamer. We verblijven hier slechts één nacht. Ongeveer een half uurtje later komt mijn medereiziger toe. Hoewel ik al bijna 24 uur wakker ben, kan ik s' nachts de slaap niet vatten. Is het de spanning? Hitte? Jetlag? Ik word overmand door een lichte paniek.
De volgende ochtend is er een ontbijtbuffet. Stelselmatig maken we kennis met de andere medereizigers. Bij aanvang, aan de ontbijttafel, lijkt het wel een spelletje wie is het? Later volgt er een kort infomoment (en kennismaking) met heel de groep in de inkomhal. De reisleidster maakt enkele concrete afspraken met ons. Ze maakt tevens een aparte groep aan via Whattsapp. Hierin zal ze alle nodige informatie zetten, alsook enkele nuttige of interessante adresjes via google maps. We moeten weldra voor het eerste deel van onze reis elk een bedrag van 5000 pesos geven, bestemd voor de gezamenlijke groepspot. Het overige bedrag van 4500 pesos volgt dan later. Hiermee worden de kosten van de excursies, toegangsgelden, enkele lunches en fooien grotendeels gedekt. Goede afspraken maken goede vrienden.
Desirée wordt nog even vergezeld van haar vriendin, die eveneens reisleider is en haar vuurdoop als reisleider zal hebben. Ze maakt volop notities. We hebben er zin in. Er worden twee minibussen voorzien, dus de groep wordt verdeeld in 2 ongeveer gelijke groepen. Ik zit achteraan in de bus en helaas is het raampje te laag, dus ik kan niet filmen. De stoelen zijn heel hard en ik heb amper beenruimte. Mijn plaats in het vliegtuig was heel ruim hiermee vergeleken, realiseer ik mij. We maken kennis met onze chauffeurs, Martín en Fernando. Zij zullen ons begeleiden tot in Bacalar.
We zullen tijdens deze reis drie verschillende cenotes bezoeken. De eerste, die vandaag op het programma staat, is cenote D'zitnupt. We bereiken de cenote rond de middag. Deze is gelegen temidden van een prachtige, groene omgeving. Bij de ingang treffen we een man met een prachtige, gigantische ara op zijn schouder. Een foto nemen is natuurlijk niet geheel gratis. Onderweg spotten we de vrouwelijke versie van de ceibaboom. De cenote zelf bereiken we door af te dalen via gelijkmatige trappen in een grot. De cenote* (*een natuurlijke zoetwatergrot die ontstaat doordat kalksteen is ingestort en het onderliggende grondwater blootlegt) is volledig omsloten door de grot. Bovenaan is een klein, open gat waar het licht invalt. Er zijn kleedhokjes aanwezig en een douche vooraf is verplicht. Ook is het verboden om ter plekke zonnecrème te gebruiken. Immers, de Maya's dachten dat cenotes de poort naar de onderwereld waren en tegelijk de woonplaats van de regengod Chaac. Ze brachten dan ook veelvuldig offers om de regengod te vriend te houden. Nog steeds worden er rituelen en ceremoniën gehouden in een nabijgelegen ruimte, bijvoorbeeld ter gelegenheid van een huwelijk.
Een zwemvest is verplicht. De cenote is vrij diep maar aan de kant zijn enkele glibberige rotsen met uitsteeksels, dus waterschoenen zijn aanbevolen. Af en toe zie je een vis of piepkleine visjes, maar veel stelt het niet voor dus een onderwatercamera mag je gerust achterwege laten. Er zijn ook enkele touwen gespannen dwars over de cenote. Dit in de eerste plaats voor de veiligheid en als rustpunt. Het water is heerlijk koel, dus het is aangenaam zwemmen en met deze hitte is afkoeling op zijn plaats. De stalactieten, stalagmieten en muren van de grot zijn natuurlijk uitgesleten, als gevolg van de laatste ijstijd. Hier en daar kan je dus fossielen ontdekken. De cenote zelf is bijzonder en heeft een mystieke sfeer. Het is een populaire cenote, maar het valt wel op dat wij hier de enige zijn op dit moment.
Meteen erna begeven we ons naar cenote Samula. Deze bevindt zich op loopafstand van de andere. Ook hier moet je eerst even douchen omwille van hygiënische redenen. Deze cenote bevindt zich ook in een grot, maar heeft een ruimer gevoel en is minder mooi en sfeervol.
Na het omkleden begeven we ons naar restaurant Los Arcos in Valladolid voor de lunch. Het is ruim half drie, maar dat is een normaal tijdstip voor de Mexicanen om te lunchen. Voor ons is het even wennen. Ik was even bang dat we naar de Burger King zouden gaan, die er recht tegenover ligt.
Het restaurant is erg gezellig en nogal druk ingericht. De muren hangen vol curiosa. In een hoek van de ruimte is een dame voortdurend tortilla's aan het maken. Ze maakt geen aanstalten als we foto's willen nemen. We installeren ons aan een lange tafel en enkele medereizigers proberen een verbinding op te zetten met hun smartphone. Immers, de Rode Duivels zijn aan hun kwartfinale bezig tegen Spanje, en dat willen we natuurlijk niet missen. Het wordt dus nog een spannende middag.
We bestellen een shared platter voor vier personen. Deze schotel wordt vergezeld van vier aparte gerechtjes, waaronder red onion en een portie tomaten met ajuin. Natuurlijk mag de habanerosaus niet ontbreken, maar gelukkig is er ook een minder pikante saus. Het smaakt heerlijk. Als we naar het hotel rijden, vernemen we dat de Rode Duivels hebben verloren met 2-1, maar bij dit schrijven is bekend dat Spanje uiteindelijk wereldkampioen is geworden, dus slecht hebben ze het allerminst gedaan!
Het centrum van Valladolid is overzichtelijk en gezellig. We steken dwars het prachtige groene park met de twee fonteinen over. Typisch, en dit geldt blijkbaar voor veel Latijns-Amerikaanse landen, is dat het om een ronde vorm gaat. Wat meteen opvalt zijn de typisch witte, stenen stoelen met tweezit* (*zie foto), die her en der verspreid staan in het park. Deze stoelen komen we later ook nog tegen op andere plaatsen in Mexico. Er staan een handvol kraampjes waar lekkernijen verkocht worden.
We krijgen een korte rondleiding van onze gids. We steken de straat over en brengen een bezoek aan de prominente Iglesia de San Servacio, gelegen vlak naast het park. Het is het eerste bouwwerk in barok stijl, gerealiseerd door de Spanjaarden, dat we mogen aanschouwen. Het resultaat van bijna vijf eeuwen, gebouwd bovenop de heilige Maya-stad Zakí.
In tegenstelling tot de meeste andere gebouwen, is deze kerk naar het noorden gericht. De ingang is rijkelijk versierd in Churrigueresque-stijl. De kerk herbergt het belangrijke beeld van Virgen de la Candelaria, de beschermheilige van Valladolid. Er worden nog steeds met regelmaat katholieke diensten gehouden in de kerk. We nemen een kijkje binnenin en zetten daarna koers naar het ernaast gelegen Palacio Municipal (oftewel het stadhuis), alweer een typisch voorbeeld van Spaanse koloniale architectuur. De gevels met regelmatige bogen zijn geschilderd in warme gele en lichte tinten. Dit zullen we later nog meer zien in de provincie Yucatán.
Op de eerste verdieping bevindt zich de Schilderijenzaal, waar vier grote olieverfschilderijen te zien zijn van de Yukateekse kunstenaar Manuel Lizama. Deze werken, vol indrukwekkende details, illustreren de geschiedenis en revolutie van de stad Valladolid. Van hieruit krijg je ook een mooi zicht op het tegenoverliggende park. Het gebouw is gratis te bezoeken.
Na dit korte blitzbezoek begeven we ons naar een Banamexkantoor in een aangrenzende zijstraat. We hebben immers dringend pesos nodig. Deze bank hanteert de meest interessante koers, maar zelfs met kosten van de eigen bank doe je nog steeds 15 tot 20 EURO verlies (althans met een Maestrokaart). Ik maak de kapitale fout om slechts een klein bedrag af te halen. Het is interessanter en voordeliger om meteen een groot bedrag te pinnen, en dit kan gaan tot maximaal 500 EURO. Het kan altijd nóg erger, want er is iemand in de groep die er zelfs niet in slaagt om geld te pinnen. Zij stelt voor om een aantal keer ons eten te betalen met de kaart, zodat ze op deze manier aan cash geld kan geraken. Zo zie je maar...
Op 5 minuten loopafstand ligt ons hotel Fundadores. Het is een keurig hotel met ruime kamers. Ik maak meteen, naar traditie, een visitekaartje buit voor mijn verzameling. De kamers zijn gelegen aan een binnenplein met klein zwembad. We treffen geen flesje water op de kamer, maar op de receptie zijn ze zo vriendelijk om onze fles bij te vullen. De badkamer is ontzettend gehorig. We hebben nog een drietal uur om de stad verder te verkennen, maar we zijn moe en we moeten ons nog installeren en een douche nemen. Bovendien breekt er een stortbui los, maar gelukkig zitten we veilig binnen.
Rond 20 uur besluiten we om eerst allemaal een aperitief te gaan drinken. Het is inmiddels pikkedonker buiten. Ook dat is wennen.Ik opteer voor een mojito. De menukaart (*zie foto) toont wat de mogelijkheden zijn. Uiteraard neemt tequila een belangrijk hoofdstuk in. Er is zelfs iemand bij die een cocktail machu picchu bestelt. We merken gauw waarvan de naam komt.
De kop is eraf en we klinken op onze reis met de gevleugelde woorden: "ARRIBA, ABAJO, AL CENTRO, PA'DENTRO!". De toon voor de komende drie weken is gezet. Na afloop besluiten sommigen onder ons niet mee te gaan dineren. In plaats daarvan luister ik naar mijn lichaam, dat al ruim 48 uur lang in wakende toestand verkeert. Ik weet niet wat precies overstemt, het gesnurk van mijn kamergenote of het eindeloze geratel van de airco, maar mijn lichaam vraagt duidelijk om slaap. Hoewel ik uiteindelijk slechts 5 uur geslapen heb, maakt dit al een wereld van verschil. De jetlag zit duidelijk nog onder mijn huid.
de beide vluchten van Brussel naar Madrid en van Madrid naar Cancún, uitgevoerd door Air Europa, verlopen ongewoon vlot
op de bovenverdieping, de Schilderijenzaal, van het Palacio Municipal in Valladolid zijn enkele olieverfschilderijen te bewonderen van Manuel Lizama die samen de geschiedenis van de stad vertellen
deze drankenkaart geeft een idee van de verschillende opties in Mexico
