DEEL 3: Mérida, een tien voor 'sfeer en gezelligheid'

In principe komt het bij reizen als deze steeds op hetzelfde neer: uitpakken, inpakken, uitpakken, inpakken,... We mogen nog van geluk spreken dat we in elk hotel twee nachten verblijven.

Vandaag hebben we pech. We zijn namelijk in Mérida op een maandag en dat betekent dat er veel plaatsen en monumenten gesloten zijn. Het is onze eerste vrije dag in ons reisschema, maar deze wordt blijkbaar geheel ingevuld door onze reisleidster. De opties tot het verkennen van deze stad zijn op dit moment dan ook beperkt. 

We ontbijten in het hotel. Er is keuze uit ofwel pannenkoeken ofwel een omelet. Op een tafeltje zie ik enkele exemplaren van het tijdschrift Yucatan Today liggen en ik neem er alvast eentje mee. 

Iemand merkt op dat er tóch een museum open is, namelijk het Mayamuseum. We rijden ernaartoe met de bus, maar bij aankomst blijkt dat er uitgerekend vandaag onderhoudswerken bezig zijn. We kunnen slechts een glimp opvangen van de binnenkant van het gebouw. Het is, vooral aan de buitenkant, erg modern en futuristisch. Op het eerste gezicht verwacht je niet meteen zoiets in een traditionele, koloniale stad als Mérida. Erg jammer dat we het niet mogen bezoeken. 

We stappen terug de bus op en stoppen kort later bij een kunstwerk, gelegen aan een rond punt: het Monumento a la Patria. Deze iconische sculptuur moet je beslist bezoeken als je in Mérida bent. We stappen uit en steken de drukke straat over om het aandachtiger te kunnen bekijken. Het is volledig met de hand gebeeldhouwd uit lokale steengroeve. De Colombiaanse beeldhouwer Rómulo Rozo werkte er maar liefst elf jaar aan. Er staan meer dan 300 figuren op afgebeeld. 

In het midden staat een gouden adelaar die een slang verslindt, met daarachter een ceiba. De muren rondom vormen een halve cirkel waarop de belangrijkste historische figuren van het land worden voorgesteld. 

Rondom de gevel worden alle Mexicaanse staten afgebeeld met hun officiële wapenschilden. Ik maak er een sport van om alle wapenschilden te fotograferen van de staten die wij zullen bezoeken tijdens deze reis: Tabasco, Yucatán, Campeche, Quintana Roo, Chiapas. 

Het totale kunstwerk symboliseert de politieke en historische eenheid van Mexico. Typisch voor een land als dit is dat 'vandalen' gretig gebruik maken van graffiti om hun provocerende boodschappen te verspreiden. Hier zijn vele sporen van te vinden op het monument, en één van de achterliggende oorzaken is dat vrouwen hier nog steeds ondergewaardeerd worden ten opzichte van de man. Feminisme is hier dus een heikel punt. s' Nachts schijnt het monument verlicht te worden met verschillende kleuren, dus probeer misschien bij valavond een kijkje te komen nemen.

Vervolgens mogen we gaan kijken bij een haciënda*, gelegen in een villawijk: (*een groot, historisch landgoed dat tijdens de Spaanse koloniale tijd ontstond en te bezichtigen is voor het publiek): Casa Quinta Montes Molina Museum. De inkom bedraagt, bij schrijven, 120 pesos. De toegangspoort is gemaakt van prachtig smeedwerk. De kamers, zoals die vele eeuwen geleden bewoond waren, zijn een lust voor het oog en een voorbeeld van eclectische architectuur en neoklassieke tendensen. Er is een deur, volledig vervaardigd uit glas-in-lood. De antieke houten meubels zijn vervaardigd uit een sterke, kwalitatieve houtsoort. We treffen er Limoges porselein en christofle zilverwerk. Er staat een grote, smaragdgroene vaas die ze wat mij betreft onmiddellijk mogen inpakken en naar mijn adres zenden. De huidige bewoners stellen dit herenhuis al enkele jaren open voor het publiek. Een klein detail: ze sliepen hier niet in een bed maar in een hangmat, wat gebruikelijk was voor die tijd en met de bedoeling om gevaarlijke insecten en schorpioenen op een veilige afstand te houden. In deze stad kan je trouwens de beste hangmatten kopen. De vloer is gemaakt van Spaanse keramiek, en bedoeld om een tapijt te 'imiteren'* (*zie foto onderaan). Aan het plafond prijkt een Italiaanse kroonluchter in de brons Florentinestijl. Dat gezegd zijnde. 

Vooral de uitgestalde curiosa in de vitrines stelen mijn hart, waaronder een hele parfumcollectie. Dit landgoed geeft een goed beeld van hoe de rijke Mexicanen vroeger leefden, inclusief personeel en een rits kindermeisjes die in de kelder verbleven. Hier treffen we onder andere de keuken. Elke ruimte is authentiek ingericht, zoals het vroeger was. 

Centraal in de gang hangt een collectie foto's van hoe het er vroeger aan toe ging, gecombineerd met een heuse platencollectie inclusief enkele bewaarde partituren. Eén foto in het bijzonder toont studenten die ijverig aan het werk zijn in een kunstatelier. Mijn oog ontwaart verder een fijne collectie typemachines van diverse merken. Speelgoed uit vergane gloriejaren. Een collectie buttons van stripfiguren (het moet zijn dat deze blinkende schijfjes toen al gekend en hip waren). En, last but not least, de restanten van wat een wijnkelder moet voorstellen. Iemand kandidaat om te proeven? Ik hou in elk geval enorm van deze oude voorwerpen met een 'ziel'. 

Aangrenzend is ook een kleine shop aanwezig, maar neem zéker een bezoek aan het restaurant Avelino en Maria, als je achteraan de mooie tuin oversteekt. Ze serveren er heerlijke zoete gebakjes en er is bovendien een boekenwinkeltje met een fijne collectie prentenboeken en enkele hedendaagse, interessante titels. En welk pareltje van Belgische makelij vinden we hier terug? Een vertaalde versie van Het hondje dat Nino niet had van auteur Edward Van de Vendel en illustrator Anton Van Hertbrugge. Natuurlijk heb ik dit boek thuis al in bezit, maar het is een aangename verrassing om het uitgerekend hier te vinden. Ik kies een klein, licht boekje uit en bestel een café latte en een apfelstrudel. Een heel fijn adresje!

We krijgen ongeveer een uurtje om het centrum van Mérida te verkennen. We hebben al de ganse week een druk programma gehad, dus het is goed om eens een uurtje vrije tijd te hebben. Ik maak hiervan gebruik om de plaatselijke shops te exploreren. Vooraf maakte ik een lijstje met enkele typische souveniers die je hier kan scoren. Ik ga alvast actief op zoek naar een huipil en enkele potjes talavera keramiek voor het thuisfront. Op deze plek vind je ontzettend veel juwelen gemaakt van kralen, dus wat betreft dit item scoor je op deze plek de mooiste voorbeelden aan een aantrekkelijke prijs. 

De calle 60 staat bekend om zijn hoogwaardige souveniers, en ik vind zelfs een winkeltje dat op mijn lijstje staat. Ik scoor er ook een magneet voor mijn magneetbord. De juwelen kevers, maquechs, kan ik echter nergens vinden. Wel tref je overal in Mexico alebrijen. Dit zijn kleine, fel gekleurde beeldjes van fantastische wezens uit de Oaxaca-Mexicaanse volkskunst. 

Hoewel het niet gebruikelijk is, speel ik 'het spel van vraag en aanbod' in de winkels. Ik schrik er namelijk van dat er in Mérida zulke 'woekerprijzen' worden gehanteerd in de winkels. De prijzen liggen zelfs aanzienlijk hoger dan in Europa. Ik ben druk aan het pingpongen voor de koop van een huipil bovenstuk, met mijn valuta calculator in de hand. Hoewel ik uiteindelijk een paar 'tientjes' kan afwimpelen, betaal ik naar mijn gevoel nog steeds te veel voor het kledingstuk. Als ik na afloop het geborduurde kledingstuk binnenstebuiten keer en zorgvuldig de naden en enkele losse draden bestudeer, geraak ik er niet uit of het al dan niet machinaal dan wel ambachtelijk vervaardigd is. Maar kom, het past als gegoten en ik sta (als helder wintertype) bijzonder goed met de felle, levendige kleuren en grote gebloemde motieven. Bovendien vind je zoiets niet in België en de stof met borduursels is zeer mooi. Later op deze reis zal ik echter nog huipiles tegenkomen in een textielwerkplaats (dus bij 'de bron'), die aanzienlijk minder kosten. 

Na een vol uur vruchteloos zoeken beland ik de laatste vijf minuten dan toch, via een hint, bij Maya Mundo waar ze op de bovenverdieping keramische potjes verkopen. Er is echt énorm veel keuze. Ook hier gelden woekerprijzen en opnieuw ding ik spontaan af. Later kom ik te weten dat zélfs de prijzen in het toeristische Playa del Carmen voor dit soort potjes lager liggen of de prijzen benaderen. Maar op zo'n moment besef je dat er misschien niet veel kansen zullen komen om te kopen en bovendien word je opgejaagd door de tijd. Ik ben al lang blij dat ik deze winkel gevonden heb. Maar mijn devies luidt, desondanks: koop nooit te vroeg! Net op tijd komen we bij de bus aan. 

We lunchen in Museo de la Gastronomia Yucateca, en ik bestel er drie panuchos. We geven onze bestelling alvast door en nemen ondertussen een kort bezoekje aan het aangrenzende museum, waar enkele prominente ingrediënten van deze streek zijn uitgestald. Je kan deze aanraken, ruiken en voelen. Achteraan, in de kleine binnentuin, vindt rondom de pibil-keuken, een yukateekse kookervaring plaats waar je als gast gratis kennis mag maken met de traditionele ondergrondse bereiding van cochinita pibil, een beroemd lokaal varkensgerecht. 

Terwijl we daar in een kring staan te proeven, zien we aan de andere kant plots een bekende Vlaming opduiken: Bart de Pauw. En neen, het is géén look-alike. Vooral de oudere generatie kent hem als televisiemaker van programma's als Meester, hij begint weer!, Schalkse Ruiters en Het Geslacht De Pauw. Zelf ken ik hem nog het meeste als 'De Man Van Melle'. Ik herinner mij dat ik dit typetje ooit verwerkte in een opstel, toen ik nog in de lagere school zat. De wereld is kleiner dan we vaak denken.

Die avond eten we om 19 uur bij La Chaya Maya, waar ze de échte Mexicaanse keuken serveren. Het restaurant staat ook op mijn lijstje én het gerecht dat je daar zeker moet proberen is relleno negro. Zelf bestel ik het niet, maar tip het wel aan een tafelgenoot die altijd bereid is om specialiteiten uit te proberen. Ik mag wel even proeven. Het ziet er visueel gezien niet uit (want inktzwart van kleur), maar het is wel erg lekker met een zure twist. Zelf ga ik voor Joroches, een soort zware soep die bestaat uit maïsdeeg gevuld met longaniza worst, zwarte bonenpuree, tomaat en afgewerkt met zure room. Ik vind het persoonlijk niet zo lekker, maar ik ben blij dat ik het geprobeerd heb. 

Wie komt daar plots mee aanschuiven aan onze lange tafel? De groep van Shoestring. Er zitten veel jonge mensen bij. Meteen is het een gekwebbel van jewelste. Een duiventil is er niets tegen. Desirée moet even orde op zaken stellen, en dat doet ze goed en kordaat. Sommige mensen kennen elkaar blijkbaar al, dus er wordt al snel 'verzusterd'. Na enige tijd besluit de groep toch een andere tafel op te zoeken en keert de rust gelukkig weer. 

Máár het beste moet nog komen, want rond 21 uur begeven ons naar het Plaza Grande alwaar we aan het stadhuis een traditionele Vaqueriá dansshow mogen bijwonen. De dansers en danseressen zijn prachtig uitgedost in het wit, en worden live begeleid door een regionale band. Merk op dat de heren ook hakken dragen om goed te kunnen tapdansen en dat de dames prachtige bloemen dragen in het haar. In de walsen maken ze sierlijke pirouettes. 

De band begeleidt en speelt echter traditionele yucateca-muziek en dus geen mariachi-muziek. Het is een spetterend optreden en het aanwezige publiek gaat helemaal op in de sfeer. Dit moét je meegemaakt hebben. Mérida scoort alvast een tien voor sfeer en gezelligheid. Zo staat er elke dag van de week een ander soort optreden op het programma, dat wekelijks wordt herhaald.

Wij blijven echter niet tot 23 uur maar gaan rond 22.30 uur nog ergens een cocktail drinken. We vergapen ons aan het grote beeldscherm in het restaurant, waar prachtige natuurbeelden op worden vertoond. Ik bestel een mojito fresa. Ook hier zijn ze heel royaal met de porties. 

Die nacht slaap ik goed. Wat een dosis alchohol al niet kan doen! De ene keer slaap ik al wat beter dan de andere, en soms slaap ik zelfs door het alarm. Ik heb in elk geval geslapen als een roos wanneer ik wakker word om 06.30 uur, ondanks een korte nacht. 

Bij het ontbijt, opnieuw in het hotel, opteer ik deze keer voor een omelet in plaats van pannenkoeken. Steeds voorafgegaan door een bordje vers fruit. En altijd kies ik resoluut voor koffie. Anders kan mijn dag niet beginnen. :)

De volgende bestemming op het lijstje is Campeche, gelegen aan de golf van Mexico. We rijden dus in zuidelijke richting. In tussentijd bezoeken we een andere, iets minder populaire, archeologische site genaamd Uxmal. Dit was vroeger één van de grootste Mayasteden. Onderweg passeren we de luchthaven van Mérida. 

Het is ongeveer twee uurtjes rijden van Mérida. Zoals steeds nemen we de autosnelweg, wat uiteraard geen al te mooie uitzichten oplevert. Ik slaap dan ook tijdens het grootste gedeelte van de rit. 

Uxmal is een goed onderhouden site, en bovendien is het er veel minder druk dan Chichén Itza. Er zijn ook minder verkopers. Onze spullen worden nagekeken en onze tickets gescand. Wat ik persoonlijk heel leuk vind, is dat je voor elke activiteit een papieren polsbandje krijgt. Op deze manier krijg je op drie weken tijd makkelijk een verzameling bij elkaar van om en bij de tien stuks in diverse kleuren, dus ik besluit ze allemaal te bewaren (bij wijze van tijdsdocument). Zelfs in sommige hotels krijg je een polsbandje. Dat heb ik nooit eerder meegemaakt bij vorige reizen.

We stoten al meteen op de grote Piramide van de Tovenaar. Deze piramide schijnt zelfs groter te zijn dan die van Chichén Itza, maar op het eerste gezicht kunnen we dat moeilijk beoordelen. Er zijn over het hele domein in elk geval een heleboel leguanen te spotten.

En het moet gezegd, zowel de omgeving (gelegen midden in de jungle) als de ruïnes zijn mooier en beter bewaard gebleven dan die van Chichén Itza. 

Het volgende gebouw dat we doorkruisen is het Nonnenklooster. We bereiken dit via een klein, apart binnenplein: de Vierhoek van de Vogels, dat voorzien is van vogelsculpturen op de gevels. Vogels werden beschouwd als de heilige boodschappers die de verbinding vormen tussen de goden en de mensheid. We passeren ook veel lege kamers die door de cellenstructuur zogezegd aan nonnenkamers doen denken). De functie van deze kamers is nog steeds een raadsel. Er zijn opmerkelijk veel details verwerkt aan de gevels, vooral het westelijke deel bezit overvloedig veel decoratie. De god van de regen, Chaac, wordt veelvuldig afgebeeld, en verder véél slangen en spiralen. 

In het midden van het plein bevindt zich een laag, vierkant stenen platform dat dienst deed als offerplaats aan de goden. Het balspeelveld vormt de verbindingsroute naar het volgende grote bouwwerk. Een belangrijk verschil met Chichén Itza is, bijvoorbeeld, dat zélfs de stenen ringen rijkelijk gedecoreerd zijn met inscripties.

 

Het volgende gebouw dat we bezoeken is het Paleis van de Gouverneur. Het is ruim 96 meter lang. De enorm lange gevel is rijkelijk gedecoreerd met Chaac-maskers en geometrische motieven. De Maya's waren goed op de hoogte van de kalender, zo getuige de ligging van het gebouw ten opzichte van (de stand van) de hemellichamen. Je kan de smalle treden beklimmen, en vervolgens op het platform krijg je een prachtig overzicht op de jungle en de omliggende gebouwen die mooi boven het groen uitsteken.

Aan de onderkant van het gebouw staat een jongen te huilen. Hij weigert de piramide te beklimmen. Zijn moeder probeert hem met alle macht te overtuigen, maar slaagt niet in haar opzet. Voorzichtigheid blijkt echter geboden bij het beklimmen en afdalen!

Net op het moment dat we de uitgang bereiken komen we toch wel opnieuw een bekend gezicht tegen, namelijk... Bart de Pauw. We kunnen het nauwelijks bevatten. Kennelijk volgt hij ongeveer dezelfde route als ons, dus het is best mogelijk dat we hem in de nabije toekomst nog wel eens zouden kunnen treffen. Dat kan enkel de tijd uitwijzen... 

We kopen nog wat snacks of drankjes in het winkeltje bij de inkom en trekken verder naar onze lunchplaats. We stoppen onderweg bij Halach Huinic, een gezellige plek waar we een driegangenmenu krijgen voorgeschoteld. We passen met heel de groep rond de lange tafel. Met man en macht, en enig gepruts en geklungel, wordt een televisietoestel aangesloten zodat we de halve finale van het WK voetbal Frankrijk-Spanje kunnen volgen. Ze slagen uiteindelijk in hun opzet, maar het toestel wordt zó geplaatst dat we amper iets kunnen zien van de wedstrijd. 

En daar krijgen we alweer gezelschap van een grote groep toeristen. Het menu is lekker. Eerst krijgen we limoensoep (zij het een vereenvoudigde en kariger versie dan die ik eerder al proefde), gevolgd door rijst met groenten, een kippenbout en een portie guacamole. Als dessert krijgen we de keuze tussen watermeloen of flan. Om te drinken bestel ik een limonade. Het verdict valt en Spanje speelt de finale.

Op naar Campeche, de hoofdstad van de deelstaat Campeche. Het is nog een tweetal uurtjes rijden. Hoe zuidelijker we rijden, hoe meer palmbomen er opduiken in het landschap. Ook in Campeche hebben we een vrije dag, dus daarvoor heb ik alvast een hele rits aan bezienswaardigheden opgelijst. 

Ook deze stad is ingedeeld volgens het typische schaakbordpatroon. Dit maakt het moeilijker om over te steken door het éénrichtingsverkeer. De meeste auto's stoppen echter dadelijk, omdat er wellicht veel toeristen zijn in deze stad. Ons hotel, H177, ligt vlak aan een voetgangersstraat. Dit maakt het makkelijk om te navigeren, alsook om het centrum en centrale plein vlot te kunnen bereiken. 

maandag op de Plaza Grande in Mérida: we wonen een traditionele Vaqueriá dansshow bij, merk op dat de mannen ook hakken dragen

de dansshow vindt plaats aan het stadhuis, het gebouw rechts op de foto

jammer maar helaas, het Mayamuseum blijkt gesloten te zijn voor bezoekers door onderhoudswerken, wel fijn om het van dichtbij te mogen aanschouwen

detail van het Monumento a la Patria (het monument van het Vaderland): graffiti, in de vorm van protest, is een groot probleem in Mérida

op de buitenste rij van het monument staan alle wapenschilden afgebeeld van alle deelstaten in Mexico

in het midden van het werk staat een beeld dat een gouden adelaar voorstelt die een slang verslindt

we zijn alvast in de goede provincie op dit moment :)

de statige voorgevel van het landhuis Montes Molino Museum, bemerk het prachtige smeedwerk van de poort (dat hier zo typisch is)

deze Italiaanse kroonluchter in Florentinestijl is een lust voor het oog

het ontwerp van de print op deze keramische vloer is bedoeld om tapijt te 'imiteren'

een uitgebreide parfumcollectie

men was in elk geval voorzien op de tropische temperaturen

een detail van de slaapkamer, hoewel het gebruikelijker was dat men vroeger in een hangmat sliep

detail plafond

deze smaragdgroene vaas is duidelijk het pronkstuk in de kamer, inpakken en wegwezen!

een achterdeur die vervaardigd is uit glas-in-lood, waardoor het licht mooi invalt

typemachines

een platencollectie

speelgoed uit vervlogen tijden, dit zou niet misstaan in het Speelgoedmuseum

een huis zonder een wijnkelder is als een café zonder... (vul zelf maar aan)

er is een prachtige boekhandel gevestigd in het restaurant dat tegenover de haciënda ligt: Avelino en Maria resto

...en we treffen hier toch wel een parel van Belgische makelij, dit boek is een vaste waarde in mijn boekenkast

nog een voorbeeld van het typische smeedwerk (omgeving Mérida)

omgeving Mérida

véél leguanen in de archeologische site Uxmal

site Uxmal: de Vierhoek van de Vogels, op deze gevel zijn een aantal vogels gebeeldhouwd, hiermee stonden de inwoners in verbinding met de goden

de fameuze Piramide van de Tovenaar tref je vrijwel meteen als je het domein betreedt, deze is groter dan de piramide van Chichén Itza

detail van een Chaak-masker, de regengod (te vinden op de gevel van het Nonnenklooster)

bovenaan in het midden van het gebouw (Nonnenklooster), vlak boven de ingang, wordt een Chaak-masker afgebeeld

het indrukwekkende Paleis van de Gouverneur is ruim 96 meter lang, merk op hoe klein de mensen op de voorgrond zijn in verhouding tot het gebouw, dat volledig is uitgevoerd in de Puuc-bouwstijl

detail op de gevel van het Nonnenklooster (te vinden op het middenplein): slangen en spiralen werden veelvuldig afgebeeld, ze symboliseren vruchtbaarheid en kosmos alsook de verbinding van de onderwereld, de aarde en de goden

de overzijde van het binnenplein (Nonnenklooster)

een belangrijk verschil met Chichén Itza: de stenen ringen op het Balspelveld zijn wél versierd met inscripties

het balspelveld vormt de verbinding naar een ander gedeelte van de site

hoewel het op deze foto niet erg duidelijk is, zijn de treden om het Paleis van de Gouverneur te beklimmen nogal smal

de rijkelijk gedecoreerde gevel van het Paleis van de Gouverneur, met tal van Chaak-maskers en geometrische motieven

een blik op de zijkant van de gevel

boven op het plateau van het Paleis van de Gouverneur heb je een prachtig zicht op de omliggende gebouwen, die zichtbaar zijn boven de jungle

een apfelstrudel eten bij Avelino en Maria resto

lunchen onderweg bij Halach Huinic

Joroches, een traditionele soep die onder andere te vinden is bij restaurant La Chaya Maya in Mérida

DEEL 2: Een levende degenkrab, een zevende wereldwonder en 'the golden hour'

Om 6 uur moeten we al uit de veren want vandaag staat er een excursie naar de zoutvlakte Las Coloradas, een klein vissersdorpje, en natuurreservaat Río Lagartos op de planning. Uitzonderlijk slaan we het ontbijt vandaag over. We stoppen even bij een winkeltje om boodschappen te doen voor het ontbijt en om wat snacks te kopen voor onderweg. Ik neem sowieso een pak zoute koekjes (immers, zout houdt het vocht op), fruitsap en een groot pak cornflakes met chocoladesmaak. De rit duurt ongeveer 2,5 uur. Omdat we straks terugkeren naar Valladolid, gaan we met één minibus. 

Af en toe film ik onderweg, vanuit het raam. Ik neem twee aparte rugzakken mee: een grotere en een opvouwbare kleine rugzak waarin ik de meest essentiële spullen steek: een fles water (die tot mijn grote ergernis lekt), zonnebril, zonnecrème. De bus is voorzien van een beeldscherm, waarop een film wordt getoond. 

Het landschap onderweg is saai, want we rijden veelal over de autosnelweg. Er wordt heel hard gereden. Volgens mij kennen de Mexicanen geen snelheidsbeperkingen. Iets lezen of schrijven (of zelfs nemen) in de bus is not done, omdat we veel te gekneld zitten en de ruimte beperkt is. Af en toe passeren we een klein dorpje, waar marktkramers hun koopwaar aan de man proberen te brengen. Zelfs op de meest afgelegen plekken staat vaak, moederziel alleen, een kraampje. Het logo van Coca Cola verschijnt opvallend vaak in het straatbeeld. 

We passeren even later de zoutfabriek en zien de vele bergen zout langs de kant opgestapeld liggen. Dit herinnert me aan Indonesië, maar deze aanblik is spectaculairder. 

Er is een kleine infobalie op het domein aanwezig, alsook een shop met pluchen flamingo's. Wie dat wenst kan de toren beklimmen, wat iemand van onze groep ook effectief doet. Onze gids stelt voor om het traject per fiets te verkennen. Het traject is hooguit 2 km ver. De fiets is een speciaal model, want om te remmen moeten we onze voet telkens een halve draai naar achteren duwen. 

Onder de brandende zon bewegen we ons voort over het mulle zand. Af en toe lassen we een stop in bij een uitkijkpunt. We hebben het geluk met ons. De talrijke aanwezige wolken breken het felle zonlicht en zorgen voor voldoende reflectie waardoor eindeloze kleurschakeringen tevoorschijn worden getoverd. Vrijwel elke minuut veranderen en variëren de kleuren van lichtroze over magenta tot purper. De zoutkorrels glinsteren en blinken in de zon. Het lijkt wel een sneeuwlandschap. Het zoute water komt rechtstreeks van de oceaan en stroomt de vlaktes op, alwaar ondiepe lagunes ontstaan. Door verdamping blijft enkel het zout over. Dit zout wordt gebruikt voor commerciële doeleinden, al worden er tegenwoordig machines ingezet om het zout te winnen. Het vormt, naast de visserij, een belangrijke bron van inkomsten voor het dorp. 

Halverwege treffen we een grote glazen bak waarin talrijke microscopisch kleine visjes zwemmen: pekelkreeftjes, roze algen en plankton. Hierdoor krijgt het water zijn typisch roze kleur en danken de flamingo's hun mooie roze verenkleed (want wordt chemisch omgezet in bètacaroteen). Dit is echt een prima plek om mooie foto's te nemen. 

We maken rechtsomkeer en gaan met de bus verder naar het nabijgelegen Rio Lagartos. Daar wordt de groep opgesplitst en nemen we plaats in één van de twee motorboten (= een lancha), onder begeleiding van een plaatselijke gids. Het wordt een ontspannende boottocht die ongeveer 3 uur duurt, van 10 uur tot 13 uur. Telkens wanneer de gids iets zegt of opmerkt (zij zijn uiteraard geoefend in hun vak), legt hij de motor even stil zodat we de kans krijgen om foto's te nemen. 

De naam Rio Lagartos is een mysterie, want uiteindelijk is de ligging niet bij een rivier, noch zijn er hagedissen in de buurt. Uiteraard zien we flamingo's, maar in deze tijd van het jaar (het seizoen van de flamingo's) had ik verwacht om honderden zo niet duizenden flamingo's te spotten. In werkelijkheid zien we er slechts enkele tientallen. De gids legt uit dat je de vrouwtjes kan herkennen aan het feit dat ze lichtroze gekleurd zijn. Tijdens de paartijd, maart-april, verleiden de mannetjes de vrouwtjes met een dans (vandaar de naam flamenco). De flamingo legt slechts één ei en in juni worden de jongen geboren. Er leven ongeveer 7000 à 8000 flamingo's in dit unieke gebied. De flamingo is een monogame vogel. Ik stel vragen, want de gids zit vlak achter mij.

We leggen aan bij enkele eeuwenoude mangroves, en daarbij valt vooral het 'oorverdovende' geluid van de krekels op. We zien enkele krokodillen liggen aan de kant, maar ze duiken snel weer onder als ze ons zien. Het zijn grote exemplaren, want ze kunnen tot wel vier meter lang worden. Verder zien we aalscholven, zilverreigers, pelikanen en ibissen. De zwarte havik spotten we ook geregeld. 

De boottocht is heerlijk ontspannend. Halverwege, want de bodem is hier erg ondiep, spot de gids een levende degenkrab aan het wateroppervlak. Hij haalt met veel gemak het beestje uit het water. Dit blijkt een zeldzame vondst te zijn, want tegenwoordig vind je hooguit hun karkas. De gids legt uit dat de degenkrab tien ogen heeft: twee bovenaan, onderaan aan de zijkant en zelfs op de staart. Vooral de bevruchting van de eitjes schijnt speciaal te zijn. We zijn in onze nopjes met deze vondst, en geven het diertje snel terug de vrijheid. 

Tot slot parkeert de boot op een verlaten strand om ons af te zetten, en verdwijnt met de noorderzon. We moeten wachten op een andere boot die ons komt oppikken, en in tussentijd nemen we een duik in de zee. We voelen ons net Robinson Crusoe of een kandidaat in het televisieprogramma Expeditie Robinson. Wie krijgt de begeerde amulet? De zon brandt aan de hemel, en een aantal mensen verbranden genadeloos. Na ongeveer een half uurtje komt de boot ons oppikken, en deze moet drie keer over en weer vooraleer we allemaal goed en wel aan wal zijn. 

Typisch, en ook leuk, in Mexico is dat er bij elke stad of dorp reuzegrote letters in het straatbeeld opgesteld staan. Die van de grotere steden zijn vaak fel gekleurd en mooi gedecoreerd, terwijl die van de kleinere dorpen minder opvallend en van hout zijn gemaakt. Héél fotogeniek. 

Net op het moment dat we restaurant Wacumba binnen wandelen voor de lunch, valt er een enorme stortbui. Een deel van het restaurant is open, dus onder onze tafel staat alles al gauw onder water. Gelukkig heb ik een drybag bij. Het is gebruikelijk om eerst de handen te wassen voor het eten. De muur is beschilderd met flamingo's. Ook hier vind je een eerbetoon aan de maagd Guadelupe. 

Ik bestel de camarones de ajo (10 Euro). Pas achteraf realiseer ik mij dat ajo look betekent. Het is echter een heerlijke maaltijd, en de rijst wordt gepresenteerd in de vorm van een vis in combinatie met een eenvoudige salade en niet te vergeten een schijfje limoen. We nemen elk een andere versie van de camarones en wisselen onderling uit. Ook hier krijgt de habanero een vaste plek op tafel. Bij elke maaltijd wordt ook steevast een bruine bonenpasta geserveerd. Deze is vrij smaakloos. We krijgen ook gratis een voorgerecht: taquito's (maistortilla). We nemen nog een groepsfoto bij de letters en vertrekken terug naar het hotel. De vissersbootjes liggen keurig aan de kade. Het was een mooie dag vandaag. 

Die avond, omstreeks 19.30 uur, eten we in het lievelingsrestaurant van Desirée: Paladar de Cura. Ze serveren er de typische yucateekse specialiteiten zoals cochinita pibil, queso relleno en sopa de lima. Het restaurant ligt helaas niet op loopafstand van ons hotel, dus nemen we de bus. Ik ben een echte soepaddict, dus de keuze is snel gemaakt. Wanneer we toekomen worden we getrakteerd op een live optreden. Het is immers weekend, dus dan is er altijd wel een special guest aanwezig. De zanger begeleid zijn (overigens bekende) nummers, zoals bijvoorbeeld Aline van Christophe uit 1965, met een gitaar. 

De sopa de lima, op basis van kip en limoen, is er zowel in een grote als kleine portie. De grote versie is echt wel de moeite waard. Bomvol groenten en vitaminen. Mijn medereizigers schrikken van de grote portie, maar ik lepel alles geduldig op. Wat een smaakbom! Dit gerecht is een échte voltreffer. Ik zal deze maaltijdsoep thuis zeker eens uitproberen. Naar het schijnt is deze soep ook heel effectief bij griep en verkoudheden. 

Terwijl we eten kunnen we op het scherm genieten van de halve finale van de Wereldbeker Voetbal. Omwille van het optreden wordt praten met elkaar erg moeilijk. We hebben vandaag ook een jarige in de groep. Hij wordt getrakteerd op een gebakje en de zanger zet prompt een 'verjaardagslied' in. 

Dit restaurant is een supertip! Door het raam kijk je recht op het klooster Convent de San Bernardino de Sienna, gelegen aan de overzijde. Er is momenteel een nachtelijke lichtshow bezig. Deze projectie start om 21 uur en vertelt de geschiedenis, in tekst en beeld, van Valladolid. Om het kwartier volgt er een herhaling van de voorstelling. We gaan even van dichterbij een kijkje nemen. Er is blijkbaar ook iets aan de gang op het omliggende plein, maar dit kunnen we niet zo goed volgen. 

Overigens kost een eenvoudig hoofdgerecht met drankje hier rond de 200 pesos (omgerekend zo'n 10 tot 13 Euro), maar we bezoeken plekken waar het toch flink wat meer is. Mexico is dus inderdaad iets goedkoper dan België, maar er zijn best veel restaurants waarbij vrijwel Europese prijzen worden gehanteerd en die liggen niet noodzakelijk in toeristische gebieden. Althans, dat zijn mijn bevindingen.

Na een verkwikkende nachtrust is het alweer tijd om de koffers in te laden (of liever: we 'leven uit onze koffer' en als we er als iets uit nemen is het onze toiletzak of een kledingstuk om te verluchten of te drogen). Om eerlijk te zijn ben ik altijd opgelucht als ik in een hotelkamer of bus kom, ware het niet dat de hitte de reis aanzienlijk zwaarder maakt. Hydrateren is echt 'een voltijdse opgave' tijdens deze reis. Voordrinken is daarom altijd een goed idee, want je zweet het er toch meteen af. Ik vergeet zelfs gewoon dat ik elektrolytentabletten bij heb. 

Om elektriciteit te besparen wordt de airco in het hotel door het personeel automatisch afgezet. Wij zetten hem in elk geval niet te koud. Toch krijgt de ene na de andere een verkoudheid. Ik lijk wel de enige die eraan ontsnapt. Wellicht heb ik mijn deel al gehad de afgelopen winters. :) Ook vandaag prima weersomstandigheden. Vanaf nu zal de zon altijd ons deel zijn, want van een 'regenseizoen' valt voorlopig bitter weinig te merken. 

We ontbijten om 8 uur in het nabijgelegen La Palapita De Los Tamales. We krijgen, naar traditie, een bordje met exotisch fruit. Vervolgd door een zoet broodje en een omelet mexicano. De reisleidster zit vandaag tegenover mij en we hebben een kort gesprek. Ze vertelt dat ze zich heel graag zou willen verdiepen in de mayataal. Zelf is ze afkomstig uit een heel andere regio in het noorden van Mexico, maar ze woont nu al een tijdje in Playa del Carmen. Dat wordt onze eindetappe tijdens deze reis. 

Ze heeft een tijdje dagexcursies begeleid en heeft nog niet zoveel ervaring met het begeleiden van pakketreizen. Europa bezoeken staat zeker op haar verlanglijstje. Ze vraagt waarom ik Mexico heb gekozen als bestemming. 'Omdat jullie alles hebben.' Ze moet erom lachen. 

Deze week wordt algemeen ervaren als een ontzettend drukke week, en vandaag vormt daar geen uitzondering op. We bezoeken maar liefst drie verschillende plaatsen op één dag, waaronder een héél populaire archeologische site: Chichén Itzá, een eeuwenoude Mayastad. We arriveren er rond 10.30 uur, kort voor de middag. De zon brandt hevig, dus mocht je huid snel verbranden dan is het aangewezen om regelmatig zonnecrème te smeren. Desirée vertelt dat het momenteel zelfs voor hen Mexicanen te warm is, en zij zijn toch al heel wat gewoon.

Bij de ingang staan twee mannen te dansen in een verenpak, en uiteraard gaan ze niet gratis met jou op de foto. Dit zijn traditionele Mayadansers en hun veren verwijzen naar de god Kukulcán. Nog voor we goed en wel de ingang bereiken passeren we eerst nog een hele vloot marktkraampjes. We passeren eerst een veiligheidscontrole. Dit lijkt wel de luchthaven. Onze bezittingen worden wel erg nauw onder de loep genomen. Onze rugzak wordt geopend, en alles wordt eruit gehaald. 'Woman things', leg ik uit aan de beambte. Voor professionele camera's wordt een toeslag gerekend van 5 euro. Gelukkig hoort mijn compactcamera daar niet bij. 

Desirée is slim en loopt met ons de route van achteren naar voren. Dezelfde strategie zou je kunnen toepassen in een pretpark. Eerst moeten we alweer een lange rechte straat vol koopwaar doorlopen. Soms zitten er interessante voorwerpen bij, zoals bijvoorbeeld een rond spiegeltje waardoor je de zon kunt bekijken (een soort eclipsbril in spiegelvorm). Verder zijn er huipiles* (*een traditionele, loszittende tuniek of blouse die door inheemse vrouwen in Mexico en midden-Amerika wordt gedragen) in alle soorten en maten, alsook een instrument waarmee je vogelgeluiden kunt nabootsen. Er heerst een gezellige bedrijvigheid. Hier vind je letterlijk mensen van over de hele wereld. Het is over de koppen lopen, en dat is natuurlijk niet onlogisch op zo'n gekende site. 

Bij het wandelen passeren we de wereldberoemde Piramide van Kukulcán. Deze symboliseert de Mayakalender en is 25 meter hoog. Het bouwwerk is intussen officieel erkend als een van de Zeven nieuwe Wereldwonderen. Ik merk op dat het voorste deel van de piramide gerestaureerd is, maar de achterkant nog steeds authentiek is. Een tip is dan ook om een selfie te nemen waarbij beide zijden van de piramide in beeld komen.

We starten onze tour bij het Nonnenklooster, een kleine versierde Mayatempel opgezet in de klassieke PUUC-stijl. De gevel staat vol stenen maskers van Chaac, de regengod. Verder zijn er schildpadden, slakken en krabben te zien. In feite staat heel de geschiedenis van de Maya's via inscripties, symboliek en codetaal gebeiteld in steen. We vervolgen onze route en houden één voor één kort halt bij alle gebouwen die we tegenkomen. 

Het grote balspelveld maakt wel indruk. Dit veld is 116 meter lang en 68 meter breed. De lange muren aan weerszijden zijn voorzien van prachtige bas-reliëfs. De afbeeldingen tonen de spelers als warriors die de pok-ta-pok (= pelota) spelen. De winnaar van het spel werd geofferd aan de goden. 

Hoog op de muur bevinden zich grote stenen ringen, ongeveer 9 meter hoog. We krijgen ook de traditionele bal te zien waarmee gespeeld werd. Deze werd gemaakt uit rubber van de rubberboom. De bal werd gespeeld met de heupen, dus de handen mochten niet gebruikt worden. Lijkt mij niet simpel... Iemand in de groep probeert het even uit, en slaagt dermate in zijn opzet. Om de sfeer van vroeger op te roepen, vraagt de reisleider om allemaal naast elkaar met onze rug tegen de muur te gaan staan en onze hoofden gericht naar het plein. We roepen gezamenlijk "CHAAC", om hem water te vragen. 

Na ons bezoek aan de site zullen we nog een cenote bezoeken: Ik Kil. Deze is warempel nog mooier dan de vorige, maar het is er erg druk. Ik heb interesse in astrologie, en bij de ingang treffen we een afbeelding van de mayaanse zodiac. Mijn geboortedatum komt overeen met het mayateken 'ch'en', wat staat voor ...gratitud, hospitalidad, consecration, and blessings against evil* (*vrij vertaald betekent dit: dankbaarheid, gastvrijheid, toewijding en zegeningen tegen het kwaad).

Het is de bedoeling dat we hier gaan lunchen. Het is heerlijk koel in het restaurant. Er wordt een lunchbuffet voorzien, dus je mag teruggaan zoveel je wilt. Er is ook een gratis drankje inbegrepen in de prijs. Ik bestel meestal een vruchtensap. Het is opvallend hoe snel een bord wordt weggehaald wanneer een maaltijd is beëindigd. Het irriteert mij een beetje, omdat ik zelf van nature een trage eter ben. De reden hiervoor is dat Mexico geen echte 'eetcultuur' kent zoals wij die kennen. Een medereiziger verwijst naar een boek van auteur Bart Van Loo* (*zie de link naar zijn blog in de zijbalk van deze blog), die onze cultuur zo treffend weet te schetsen in zijn bestseller De Bourgondiërs: Aartsvaders van de Lage Landen. En het klopt, wij zijn nu eenmaal bourgondiërs. Met dank aan onze geschiedenis. De Mexicanen zijn in elk geval erg efficiënt. Met drank zijn ze in elk geval niet zo gierig als bij ons, want je krijgt meermaals een 'kuip' voorgeschoteld in plaats van een glas, en dat voor veel minder geld. Zou dat met de warmte te maken kunnen hebben? 

Je kan je omkleden in de toiletten, alvorens te douchen. Een veiligheidsvest is ook hier verplicht. Zelf kan ik door omstandigheden even niet zwemmen, dus ik besluit om enkele foto's te nemen. De cenote is bovenaan helemaal open, zoals op de foto hieronder te zien is. Voor de kalkstenen rotsen hangen allemaal lianen, wat een soort jungle-vibe creëert. Dit is in elk geval een totaal andere ervaring dan de vorige cenote. Het water is hier circa 40 meter diep. Er hangt een poster met vissen, dus er is zeker leven aanwezig in het water. Er is ook een platform aanwezig van 5 meter hoog, waar je vanaf kan springen. Jammer dat ik dit niet kan afstrepen van mijn bucketlist. Volgende keer beter. 

Later is er alsnog ruimte voor de nodige afkoeling met een waterijsje. Ze hebben er in veel verschillende smaken, en ik neem watermeloen. Het smaakt ijskoud en héérlijk verfrissend. Zeker een aanrader! Ook mijn kamergenote komt aan haar trekken, want haar watersandalen zijn stuk gegaan en hier kan ze in elk geval een nieuw paar op de kop tikken. Hopelijk is de kwaliteit van het schoeisel deze keer beter. 

Even is er verwarring. We hadden afgesproken op een bepaald tijdstip met onze reisbegeleidster, maar ze is nergens te bespeuren. Ook in het restaurant is ze nergens te vinden. Ten einde raad begeven we ons naar de uitgang. Daar treffen de onze chauffeur, die meteen telefoneert. Enkele minuten later komt Desirée eraan. We begrijpen niet wat er is misgelopen, maar we zijn voltallig en kunnen in elk geval vertrekken. Ik denk hierbij onwillekeurig aan dat ene moment dat ik had afgesproken met iemand op een specifieke plek, en zij toen nergens te zien was. Achteraf bleek dat zij er daadwerkelijk stond.

Het is gebruikelijk, zij het niet 'verplicht', om in Mexico aan alles en iedereen een fooi te geven. Zelden of nooit zit deze fooi al vervat in de rekening. Op de meeste betaaltoestellen kan je tegenwoordig automatisch een keuze doorgeven van 10%, 15% (als de service erg goed is) of zelfs 20%. Desirée legt hier meermaals de nadruk op. Ze maakt ons duidelijk dat dit voor veel mensen hier een enorm verschil maakt, aangezien de lonen zo laag liggen in Mexico. 

In België geef ik meestal altijd een fooi van enkele euro's op restaurant. Al ga ik echter een handvol keer per jaar op restaurant, dus deze reis is voor mij totaal uit mijn comfortzone. Bovendien moet je alles in verhouding leren zien. De lonen liggen hier weliswaar lager, maar ook de kosten en lasten zijn in verhouding. In België moet ik persoonlijk elk jaar gigantisch veel van mijn loon afgeven aan de belastingen. Ook vakantiegeld en eindejaarspremie worden (in mijn geval nog steeds dubbel) in rekening gebracht en dekken de lading lang niet. 

Zelf heb ik in mijn studententijd (die ik overigens mooi binnen de tijd afrondde :)) ruim 5 jaar lang doorlopend elke week 3 dagen op rij in de horeca gewerkt, maar nooit heb ik een fooi gezien. Dit werd goedgemaakt doordat ik een flink aantal keer opslag kreeg, maar toch... Ik ben een nuchtere vrouw en wéét dus heel goed wat het is om hard te werken én bovendien kan ik, naar eigen zeggen, uitstekend met geld omgaan. Ik herinner mij dat ik een keer ging logeren bij mijn zus, en dat haar kast bezaaid lag met drinkgeld. Alles is dus relatief... 

Je zou dus kunnen stellen dat ikzelf op het einde van het schooljaar een soort 'fooi' krijg van ouders en leerlingen in de vorm van een 'attentie'. Om op deze manier wellicht hun 'waardering' aan mij uit te drukken. Al kan je dit dan eerder bekijken als een gunst. Dus ja, ik snap deze opmerking maar vind in elk geval wel dat de boodschap aan ons een beetje 'opgedrongen' en geforceerd wordt. In elk geval: als de service bovengemiddeld goed is geef ik altijd wel meer iets meer. :)

Om de dag af te sluiten, en vooraleer we Mérida bereiken, bezoeken we het stadje Izamal. Ik begrijp waarom dit de gele stad genoemd wordt. Onwillekeurig moet ik aan Vincent Van Gogh denken. Er wordt nog met paard en kar gereden en de sfeer is dan ook gemoedelijk. 

We nemen een kijkje in het klooster Convente de San Antonia de Padua. Het is momenteel the golden hour, het moment vlak voor zonsondergang wanneer het licht gunstig is om foto's te nemen. Mijn kamergenote volgt al enkele jaren een fotografiecursus met telkens een nieuw thema, en ik kan mij perfect voorstellen dat deze setting ideaal zou zijn binnen het thema 'architectuur'. Ik bezit zelf geen professioneel toestel, maar wie weet volg ik ooit zo'n cursus bij wijze van verdieping. 

De koloniale bogen werpen dramatische schaduwen op het grasveld. Binnenin het klooster is een kerk, die eveneens gratis te bezoeken is. Vergeet vooral ook geen bezoek te brengen aan de tuin op het binnenplein. De muren hebben een roze gloed en dat levert prachtige plaatjes op. Iets verder merk ik enkele (vervaagde) fresco's op aan de muren. 

We houden nog even halt bij een drietal kleurrijke kraampjes. Ze verkopen er marquesitas, pannenkoeken en ijsjes. Jammer dat ik uiteindelijk niet voor de eerste optie heb gekozen, want het is de lokale specialiteit en ik ging toch proberen om hier zoveel mogelijk te proeven, niet?

Het is al donker wanneer we in Mérida arriveren bij hotel Maria Jose, dus avondeten zit er niet meer in. Ik vind het best een leuk hotel, alleen is het wat gedateerd. De gangen zijn met veel smaak ingericht. Het doet een beetje denken aan het hotel in Hermanus, vele jaren geleden. We logeren in een kamer op het gelijkvloers. Er is een klein zwembad op het binnenplein. 

met een fiets verkennen we de omgeving van Las Coloradas, een grote zoutvlakte, een goede zonnebril is hier dan ook aan te bevelen!

de zoutvlakte van Las Coloradas: detail, het water verdampt en er blijven enkel zoutkorrels over

de roze kleur wordt verkregen door minuscuul roze plankton dat in het water leeft

de aanwezige wolken dragen bij tot een fantastisch kleurenspel

de zoutvijvers beslaan een totale oppervlakte van ongeveer 23 vierkante kilometer

de typische witte stoelen, die we nog wel een aantal keer zullen aantreffen tijdens deze reis

met een lancha gaan we op bootexcursie in het natuurreservaat Río Lagartos

links op de achtergrond komt onze gids in beeld, gelukkig voor ons spreekt hij goed Engels :)

er vallen heel wat vogels te spotten, waaronder pelikanen

het is volop het seizoen van de flamingo's, en inderdaad kunnen we talrijke exemplaren spotten

een verrassing van jewelste: de gids spot een levende degenkrab aan het wateroppervlak, een zeldzame vondst!

krokodillen zijn er aan de waterkant ook volop te vinden

één van de oudste mangroves in het gebied, maar vooral het oorverdovende geluid van de krekels is bijzonder

Rio Lagartos komt in zicht...

we lunchen bij Wacumba, waar we een groot muurschilderij aantreffen

in elk restaurant is er wel een beeld te vinden van de Maagd van Guadelupe

ons restaurant in Valladolid bevindt zich recht tegenover het Convent de San Bernardino, waar elke avond omstreeks 21 uur een lichtshow wordt geprojecteerd

een kort filmpje van de diavoorstelling 

onze reisleidster Desirée geeft wat meer uitleg bij het Nonnenklooster in Chichén Itza

de gevel van het Nonnenklooster in Chichén Itza

een detail van de gevel van het Nonnenklooster, hier wordt de regengod Chaak afgebeeld

Het observatorium van Chichén Itza : El Caracol (= de slak)

de ganse geschiedenis van de Maya's staat gebeiteld in de stenen, detail

de slangenkop met open muil, onderaan de hoofdpiramide El Castillo, stelt de gevederde slang Kukulkan voor

de hoofdpiramide El Castillo in Chichén Itza is één van de Zeven recente Wereldwonderen,  er is een gerestaureerde zijde en een authentieke zijde

het balspelveld, een detail van de lange stenen muur: hier worden krijgers afgebeeld

het balspelveld, met aan weerszijden de lange muren met stenen ringen

een ceiba

deze plaats werd gebruikt om te offeren aan de goden

bij de ingang van de cenote Ik Kil hangt een Mayaanse astrologiekalender

de cenote van Ik Kil wordt omgeven door lianen, met een groot gat bovenaan

bovenaanzicht van de cenote Ik Kil

in het charmante gele stadje Izamal rijdt men nog met paard en kar

een blik op de gevel van het Convente de San Antonia De Padua

het binnenplein van het klooster met aan de overkant van het plein de kerk, het is 'the golden hour', dus dit zorgt voor dramatische schaduwen op het grasveld

het klooster is gebouwd in de typisch Spaanse koloniale stijl

een kijkje nemen binnen in de kerk

de muren van het aangrenzende tuintje zijn roze

een goed bewaard gebleven fresco

een verkoper probeert zijn marquesitas aan te prijzen, een lokale lekkernij die je beslist eens moet proeven

in restaurant Wacumba bestel ik de camarones de ajo, heerlijk!

de onovertroffen sopa de lima, ik krijg een stevige portie voorgeschoteld in Paladar de Cura, het lievelingsrestaurant van Desirée en absoluut een aanrader!