Vandaag wacht onze finale busrit naar Playa del Carmen, die ongeveer 3,5 uur zal duren. Rond de middag stoppen we nog even bij de ruïnes van Tulum. Onze nieuwe chauffeur wacht ons op.
Maar wat is dat? We worden met allemaal in een klein busje gepropt, waarvan de voorste rij alsook de plaats naast de chauffeur ingenomen wordt door koffers. Er is maar net genoeg plaats voor iedereen. Maar het ergste van al is dat er géén airco aanwezig is. Komt dat wel goed? Het duurt wel een tijdje voor iedereen zijn of haar vaste plek gevonden heeft. Ik denk dat iedereen wel last heeft van de verstikkende warmte in de bus.
Wanneer we dan eindelijk kunnen vertrekken, gebeurt halverwege de rit het onvermijdelijke. Eén van onze medereizigers, die niet zo goed tegen de hitte kan, dreigt het bewustzijn te verliezen. Toegegeven, deze omstandigheden vragen er dan ook naar. Desirée meldt meteen aan de chauffeur om op de pechstrook te gaan staan. Dat blijkt nog niet zo eenvoudig te zijn op een snelweg. Als we eenmaal op de pechstrook staan, gaat Desirée met onze medereiziger naar buiten. Ook de dokter stapt uiteraard mee uit. Zo zie je maar, dat de doorgang in een bus ten alle tijden leeg moet zijn. Desirée vraagt of iemand van ons een handdoek heeft. Ik ben blijkbaar de enige die een koelhanddoek heeft en bied deze onmiddellijk aan, als alternatief. Het blijkt wel degelijk een verschil te maken. Aanvankelijk wil hij geen elektrolytentablet nemen, maar onze dokter overtuigt hem met dwingende stem. Er stappen ook een aantal mensen uit de bus, maar dit is volstrekt onnuttig. "Het is de eerste keer dat ik zoiets meemaak", zegt mijn kamergenote die al ongelooflijk veel reizen op de teller heeft staan.
Na een half uurtje kunnen we terug vertrekken. Desirée belt voor de zekerheid een lokale dokter. "Thank you so much", zegt ze als ze mij passeert in de bus. Moraal van het verhaal: zorg dat je in de tropen steeds een koelhanddoek bij de hand hebt, een onmisbaar accessoire bij een reis als deze!
Na deze korte vertraging arriveren we rond 12.30 uur in Tulum. Dit betekent Yucatec Maya voor 'vestiging' of 'stadsmuur'. Het verwijst naar de stenen muur die de belangrijkste gebouwen van de stad omsluit. Deze site is, door de directe ligging aan zee, een unicum.
De plaatselijke dokter staat ons al op te wachten aan de ingang. Na enig overleg besluit onze medereiziger toch mee te gaan. Het is echter verboden om water mee te nemen naar de site. We staan ervan te kijken. Met deze temperaturen moeten we toch constant hydrateren? Neem in elk geval een parasol mee, want in tegenstelling tot de andere ruïnes die we bezocht hebben is hier geen schaduw. Gelukkig staat er een sterke, frisse zeebries die alsnog de nodige verkoeling brengt.
We kunnen niet zomaar de ingang betreden. Eerst moeten we plaatsnemen in een truck die ons in ongeveer een kwartiertje naar de ruïnes brengt. Deze wagen rijdt volledig over asfalt, dus dit vormt geen probleem voor eventuele stofwolken. Dan rijst de vraag: waarom asfalt aanleggen in een toch al zó warm gebied?
We volgen in het begin een stukje van de vestigingsmuur, aan onze linkerzijde. De ruïnes zijn hier minder groot en indrukwekkend. De site is ook een pak kleiner en overzichtelijker. Zie onderaan voor een fotoverslag van de belangrijkste gebouwen. Onderweg spotten we tal van leguanen. Ik ben een beetje bang voor hen, maar uiteindelijk blijken zij banger te zijn van ons. Er is een ruïne, gelegen op het meest noordelijke punt, waar een cenote onder ligt. Hier buigt de weg een stukje af langs de zee, gelegen aan de linkerzijde.
"Is this the Gulf of Mexico?", vraagt een medereiziger. "Noooo!!", antwoordt Désiree verontwaardigd, alsof hij een onvergeeflijke fout heeft gemaakt. "The Caribbean Sea!" Om heel eerlijk te zijn zou ik het zelf ook niet weten, want we bevinden ons hier ongeveer op een punt waar beide zeeën elkaar raken. We krijgen zicht op de Tempel van de Windgod en passeren een verlaten strand waar vroeger de schepen aanmeerden, om zo handel te kunnen voeren. We buigen af naar rechts tot we het imposante El Castillo bereiken, 12 meter hoog en gelegen op een klif van ruim 12 meter hoog. Helaas is het hier nergens toegestaan om de gebouwen te betreden of te beklimmen. Op de klif loopt een kort aangelegd wandelpad. Volg dit zeker tot het einde, waar je prachtige foto's kunt maken. Van hieruit kan je Playa del Carmen zien liggen.
We trekken verder en komen op een gegeven moment bij een plaats waar je drankjes kan kopen. Helaas voor ons is het op dit moment gesloten, en we stikken van de dorst. We zijn ondertussen toch bij het einde gekomen en nemen de truck terug naar de ruime inkomhal. Daar nuttigen we in het plaatselijke café een verfrissend, gesuikerd drankje. Het is inmiddels bijna 15.30 uur. Het is nog slechts een half uurtje rijden naar Playa del Carmen. Hopelijk houdt onze medereiziger het zolang vol.
We zijn allemaal ontzettend blij als we uit de bus stappen (hoe zou je zelf zijn?) en besluiten om reeds om 17.30 uur te gaan eten. We hebben immers (alweer) geen lunch gehad. Wanneer we aankomen bij ons hotel is het even uitkijken geblazen wanneer we de koffers vervoeren, want er ligt een gevaarlijk fietspad tussen. Het is een hotel met binnenplein en buitenzwembad. Wij liggen op de tweede verdieping. Gelukkig is hier wél een lift.
Desirée leidt ons naar een restaurant vlak aan het strand. Teenslippers zijn hier gewenst. Haar vriendin Kristina is er ook weer bij. Een wel heel bijzondere locatie: Lido, cocina de Playa.
Dit is een thuismatch voor Desirée, dus het plan voor haar is om slechts één nacht in het hotel te blijven en de overige nachten gewoon thuis te slapen. Uiteraard is ze er morgen wel bij tijdens de snorkeltocht naar Cozumel.
Ik kies een plaats in het midden van een lange tafel, op een heel slechte plek. De muziek staat loeihard, maar er staat ook nog eens ontzettend veel wind. Langs beide kanten hoor ik echt niets van wat er gezegd wordt en dat is erg vervelend. Het eten hier is wel super goed. Ik bestel de visfilet Gallo, met rijst. De vis wordt geserveerd op een bananenblad. De portie is niet erg royaal, maar de smaken zitten zeker goed en de presentatie is verzorgd. Ik waag mijn kans en bestel een kokosnoot. Nadat ik alles gedronken heb, eet ik ook het vruchtvlees nog op. Ik bestel geen dessert, maar Desirée en Kristina zitten tegenover mij en laten mij proeven van hun dessert. Bovendien heeft iemand helemaal voor zichzelf een grote kan sangria (!) besteld en krijgt deze bijgevolg niet op. Er worden gretig cocktails besteld. De bediening is in elk geval uitstekend. Uiteindelijk word ik gratis op mijn wenken bediend wat desserts betreft.
Even later komt er ook een vuurspuwer langs. De ambiance zit er goed in en de dansvloer wordt al gauw onveilig gemaakt. Zelf dans ik niet mee. Uiteindelijk ben ik rond 22.45 uur op de kamer. Mijn kamergenote is ongeveer een half uurtje later. Het is warm op de kamer. Niet alleen is er het gesnurk van mijn kamergenote, maar daarnaast ook nog de luide muziek van een plaatselijke nachtclub (het is tenslotte weekend) én daarbovenop ook nog eens het geratel van de airco. Gelukkig weet ik ondertussen als geen ander dat een lichaam dat moe is uiteindelijk toch doorslaapt. En maar goed ook...
Zondag 16 juli 2026: onze snorkeltocht naar Cozumel. Het is bewolkt weer vandaag, dus een gunstig scenario voor sommigen onder ons (waaronder mijn kamergenote) om niet nóg meer te verbranden.
Na een verzorgd ontbijt om 8 uur bij Jarrita (er is keuze tussen continentaal, Amerikaans en Mexicaans) dicht bij het hotel gelegen, begeven we ons naar de ferry. We doorkruisen de beroemde winkelstraat, 5th avenue, tot we aan het dek komen. Daar schepen we in naar Cozumel. Het is fijn om nog eens een ferry te mogen nemen. Het is een héél groot schip, voor ontzettend veel passagiers.
Ik neem binnen plaats. De overtocht naar Cozumel duurt bijna een vol uur. Hier geen Bollywood-taferelen op het televisiescherm. :)
Bij aankomst geeft Desirée ons wat bijkomende uitleg en tips. Ik wist het alweer niet op voorhand, maar het blijkt dat we hier een ganse dag zullen doorbrengen. Ze maakt ons duidelijk dat zij niet de hele dag gaat blijven. "Let erop dat jullie de juiste ferry terug nemen." Er zijn immers twee verschillende kleuren boten.
De boottour duurt in totaal drie uur en we zullen onderweg drie koraalriffen bezoeken: Palancar, Cielo en Cielito. In deze boot heb je zeker een drybag en waterschoenen nodig. Ik heb mijn eigen snorkelspullen mee. We kunnen met allemaal in één boot en er zijn twee kapiteins aan boord. Eerst volgen er enkele belangrijke veiligheidsinstructies, want voor velen blijkt het de eerste keer te zijn dat ze snorkelen.
Het duurt bijna drie kwartier vooraleer we bij het eerste punt komen, maar de boottocht is zalig! Het is de bedoeling dat we één voor één in het water springen, en dit om de beurt aan beide zijden van de boot. Immers, het gewicht van de boot is bepalend en moet constant in evenwicht worden gehouden.
Cozumel is het op één na grootste snorkelgebied ter wereld, en schijnt één van de mooiste snorkelplekken wereldwijd te zijn. Bij elke plek blijven we ongeveer 30 minuten.
Ik maak een beginnersfout en vergeet mijn snorkelbril vooraf door het zoute water te halen. Ik zie de eerste keer dan ook weinig, doordat mijn bril half aangedampt is. Mijn onderwatercamera heb ik in elk geval bij. Blijkbaar is er een verpleegsterhaai te zien, maar die is snel weg en ontsnapt jammer genoeg aan mijn gezichtsveld. Op deze plek zijn opvallend weinig vissen.
Op de tweede plek zijn er wel veel kleurrijke vissen te spotten. De gids spot een rog en ik kan enkele mooie foto's nemen. Hier zitten heel veel roggen. Dat heb ik gemist in Indonesië, maar daar waren dan weer veel schildpadden. De gids zegt dat het momenteel helaas niet hún seizoen is.
De derde en laatste stop is vlak aan het strand. We kunnen hier met gemak staan. Af en toe passeren er enkele roggen. Ik schrik ervan dat ze zó dicht aan land komen zwemmen! Even ben ik bang, als ze vlak tussen ons heen zwemmen. Er wordt ook weer een drijvende maaltijd voorzien. Het is deze keer uitstekende ceviche* (*rauwe vis, gegaard in limoen). Bijzonder lekker.
Ik merk op hoe bruin mijn benen vandaag zijn geworden. Wat een ongelooflijk mooie dag! Al vind ik wel dat de onderwaterwereld in Indonesië op de meeste plaatsen nog een pak gevarieerder is. Hier zie je wel veel dezelfde scholen vissen.
Op de terugweg droogt mijn bikini snel, dus doe ik gewoon mijn kleren aan over mijn bikini. Rond 15.45 uur komen we aan wal. Mijn waterschoenen zitten vol zand. We gaan eerst naar een plaatselijke bar om onze spullen te organiseren en om ons om te kleden. Desirée neemt de boot terug. Wij gaan met vier mensen nog iets drinken op het dakterras van de Aqui + Ahora Coffee Bar. Ik bestel er een vanille ijs milkshake met chocolade. Dat smaakt. Dit is een topadres! We nemen de witte ferry terug omstreeks 18 uur.
We spreken af om 20.30 uur bij de Italiaan Don Mario, waar we eerder op de dag al gereserveerd hebben. Dit restaurant is echt vlak aan ons hotel gelegen, en absoluut een voltreffer! Ik laat mij gaan en sluit aan met een goed wijntje bij mijn risotto met seafood. De tafeltjes zijn bedekt met van die typisch rood-wit geruite kleedjes. We kunnen ook volgen wat er in de keuken gebeurt. We krijgen héérlijke broodjes als aperitief, en een soort van deegbroodjes. Ze tonen ons een selectie van pasta's en desserts waar je vooraf uit kan kiezen. Uiteraard ga ik voor de huisbereide tiramisu. Ook deze is één van de betere versies die ik al gegeten heb (en geloof mij, dat zijn er al wat). We krijgen ook een gratis glaasje tequila. Het was een heerlijke avond. We gaan pas slapen rond 23.30 uur.
De laatste dag vóór vertrek breekt aan, na een minder goede nachtrust. Ik besluit de winkelstraat van Playa del Carmen, de Avenida 5 Norte, te exploreren. Ik moet nog op zoek naar een geschikte vingerhoed voor mijn mama, maar het heeft heel wat aarde in de voeten vooraleer ik er één vind. Je vindt er verder ook gekende kledingwinkels zoals Mango. Ik kuier op mijn gemak door de straat, en ondertussen check ik de prijzen van de keramische potjes en tequila.
s' Middags eet ik een broodje bij Starbucks. Daarna ga ik terug naar het hotel om alvast mijn koffer in te pakken. Ik ben bang dat ik te veel kilo's meeneem met al die souveniers, dus ik verdeel alles zorgvuldig tussen handbagage en ruimbagage.
Zwemmen zit er vandaag niet meer in, want er zijn blijkbaar onderhoudswerken bezig aan het zwembad wegens een defect. In de namiddag gaan ikzelf en twee mensen nog naar een lokale drankenhandel (een tip van Desirée). Het is ongeveer een half uurtje wandelen maar het loont, want we kunnen een goede fles tequila op de kop tikken aan slechts een fractie van de normale prijs! Een prijsje, en dat mag ook wel eens.
De laatste avond breekt aan. Uiteraard gaan we met de volledige groep van 15 personen eten. Desirée kiest voor ons Zitla Playa uit. Eerlijk gezegd is het eten een échte tegenvaller. Ik zou zelfs durven stellen dat dit de slechtste maaltijd in drie weken is. De vis is te droog en een beetje taai, en de groenten zijn niet helemaal beetgaar. Het gerecht smaakt in het algemeen wat flauw, maar er ligt een spicy ingrediënt op de vis dat het gerecht iets meer pit geeft. Ik ga zelf niet zover om te zeggen dat het 'niet eetbaar' is, maar het verdict is duidelijk. De cocktails zijn wel goed. Ik ga voor een tropische mojito Zitla (zie het recept onderaan).
Kristina, de vriendin van Desirée, is ook weer aanwezig. Binnen de context van 'een laatste avondmaal' met de groep zou ik persoonlijk mijn partner niet meenemen. Zij laten meteen een extra fles wijn aanrukken voor hun beide. Het wordt nog een zotte avond, me dunkt. :) Als afsluiter krijgen we nog een slaapmutsje van het personeel: een smurfendrankje. Erg lekker! Van één persoon nemen we nu al afscheid, omdat hij morgen in alle vroegte moet vertrekken om zijn vlucht te halen.
En dan breekt de dag van vertrek aan. Druppelsgewijs, in de loop van de dag, nemen we afscheid van iedereen. Twee personen kiezen voor een verlenging van deze reis met drie dagen Mexico-City. Ook zij vertrekken vandaag. Wij vertrekken met zes personen als laatste om 16.45 uur.
In de voormiddag maak ik nog een schets in het hotel. s' Middags gaan we nog één keer lunchen bij Don Mario. We kiezen een pesto pasta. De rest van de namiddag gaan we eerst nog langs bij de Walmart (zo'n grote winkel heb ik nog nooit in mijn leven gezien!) en blijven het laatste uur voor vertrek wachten in het hotel. Desirée komt elke keer even langs als er iemand vertrekt, en dat moet ze wel een keer of zes doen.
Het busje is stipt op tijd. Op de luchthaven blijkt dat mijn koffer 'amper' 18 kg weegt! Ik kan het zelf amper geloven. In dat geval had ik die grote sombrero nog met gemak in mijn koffer gekregen. ;) Al die inpakstress voor niets.
De eerste vlucht naar Madrid is voor een groot deel een nachtvlucht. De vlucht verloopt vlot, maar er is behoorlijk wat turbulentie onderweg waardoor slapen amper lukt. Eenmaal geland in Madrid hebben we meteen een overstap. Ik denk voor één keer te ontsnappen, maar ook deze keer heb ik weer prijs bij de controle, en word voor de zoveelste keer apart genomen. Het moet zijn dat ik er toch echt wel verdacht uitzie, want een andere verklaring kan ik niet vinden.
De man naast mij, in het vliegtuig naar Brussel, zit niet graag aan het raam omdat hij daar niet tegen kan. Prompt stel ik voor om te wisselen, zodat ik nog enkele foto's kan nemen. Allebei tevreden.
In België woedt er momenteel ook een hittegolf, de zoveelste op rij deze zomer. Inderdaad zie ik enkele rookwolken onderweg. We passeren ook enkele grote Franse steden (in oostelijke richting, want ik zit deze keer aan de rechterzijde van het vliegtuig), maar ik weet niet precies welke het zijn. Bij aankomst onze koffer nog even ophalen, so far so good, en bij de exit staat mijn familie mij al op te wachten. Alweer kan ik terugblikken op een fantastische reis! In het volgende, en laatste, verslag blik ik graag nog even terug op deze reis.
welkom op het eiland Cozumel!
Casa del Cenote, het meest noordelijke punt van de archeologische site
detail
Templo del Dios Descendente (= het Huis van de Dalende goden), bovenaan de ingang prijkt een ondersteboven gevleugelde figuur en wie de figuur voorstelt is nog steeds onderwerp van discussie onder archeologen
dit gebouw zou al een onderwerp voor een artistieke opdracht kunnen zijn...
een vuurspuwer aan het werk op het strand van Playa del Carmen
het uitzicht vanuit onze hotelkamer in Hacienda Real del Caribe
gratis en voor niets: het recept om een 'tropische' mojito te maken
hoewel het een Italiaans restaurant is, valt een bezoek aan Don Mario zéér aan te bevelen, het eten is er super lekker en ze serveren er bijvoorbeeld ook gnocchi
mijn lievelingsdessert tiramisu
de prijs voor het 'best gepresenteerde ontbijt' gedurende deze reis gaat met stip naar dit bordje
een bijzondere manier om koffie te drinken
een cocktail Zitla, afgewerkt met kokosschilfers
ons laatste avondmaal, niet zo heel bijzonder
een goede fles Tequila scoren aan een bijzonder scherpe prijs
tip voor een goede Mexicaanse wijn, die steeds populairder wordt
een pesto pasta eten in restaurant Don Mario
wachten aan onze gate op de luchthaven van Cancún, bij zonsondergang
foto's nemen tijdens de vlucht van Madrid naar België, dit moet vast en zeker de rivier de Loire zijn
we vliegen over de Pyreneeën
er is een rookwolk zichtbaar (linksboven in beeld), wat zeer waarschijnlijk een bosbrand is
er hangt duidelijk een soort smog in de lucht
wie weet wat er te zien is op deze foto (is het Frankrijk of al België?), mag het antwoord altijd geven onder deze blogpost
home sweet home, in de bovenste helft van het beeld de stad Brussel, kan u de bollen van het atomium spotten? Succes!
het was een mooie reis vol indrukken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten