Om 6 uur moeten we al uit de veren want vandaag staat er een excursie naar de zoutvlakte Las Coloradas, een klein vissersdorpje, en natuurreservaat Río Lagartos op de planning. Uitzonderlijk slaan we het ontbijt vandaag over. We stoppen even bij een winkeltje om boodschappen te doen voor het ontbijt en om wat snacks te kopen voor onderweg. Ik neem sowieso een pak zoute koekjes (immers, zout houdt het vocht op), fruitsap en een groot pak cornflakes met chocoladesmaak. De rit duurt ongeveer 2,5 uur. Omdat we straks terugkeren naar Valladolid, gaan we met één minibus.
Af en toe film ik onderweg, vanuit het raam. Ik neem twee aparte rugzakken mee: een grotere en een opvouwbare kleine rugzak waarin ik de meest essentiële spullen steek: een fles water (die tot mijn grote ergernis lekt), zonnebril, zonnecrème. De bus is voorzien van een beeldscherm, waarop een film wordt getoond.
Het landschap onderweg is saai, want we rijden veelal over de autosnelweg. Er wordt heel hard gereden. Volgens mij kennen de Mexicanen geen snelheidsbeperkingen. Iets lezen of schrijven (of zelfs nemen) in de bus is not done, omdat we veel te gekneld zitten en de ruimte beperkt is. Af en toe passeren we een klein dorpje, waar marktkramers hun koopwaar aan de man proberen te brengen. Zelfs op de meest afgelegen plekken staat vaak, moederziel alleen, een kraampje. Het logo van Coca Cola verschijnt opvallend vaak in het straatbeeld.
We passeren even later de zoutfabriek en zien de vele bergen zout langs de kant opgestapeld liggen. Dit herinnert me aan Indonesië, maar deze aanblik is spectaculairder.
Er is een kleine infobalie op het domein aanwezig, alsook een shop met pluchen flamingo's. Wie dat wenst kan de toren beklimmen, wat iemand van onze groep ook effectief doet. Onze gids stelt voor om het traject per fiets te verkennen. Het traject is hooguit 2 km ver. De fiets is een speciaal model, want om te remmen moeten we onze voet telkens een halve draai naar achteren duwen.
Onder de brandende zon bewegen we ons voort over het mulle zand. Af en toe lassen we een stop in bij een uitkijkpunt. We hebben het geluk met ons. De talrijke aanwezige wolken breken het felle zonlicht en zorgen voor voldoende reflectie waardoor eindeloze kleurschakeringen tevoorschijn worden getoverd. Vrijwel elke minuut veranderen en variëren de kleuren van lichtroze over magenta tot purper. De zoutkorrels glinsteren en blinken in de zon. Het lijkt wel een sneeuwlandschap. Het zoute water komt rechtstreeks van de oceaan en stroomt de vlaktes op, alwaar ondiepe lagunes ontstaan. Door verdamping blijft enkel het zout over. Dit zout wordt gebruikt voor commerciële doeleinden, al worden er tegenwoordig machines ingezet om het zout te winnen. Het vormt, naast de visserij, een belangrijke bron van inkomsten voor het dorp.
Halverwege treffen we een grote glazen bak waarin talrijke microscopisch kleine visjes zwemmen: pekelkreeftjes, roze algen en plankton. Hierdoor krijgt het water zijn typisch roze kleur en danken de flamingo's hun mooie roze verenkleed (want wordt chemisch omgezet in bètacaroteen). Dit is echt een prima plek om mooie foto's te nemen.
We maken rechtsomkeer en gaan met de bus verder naar het nabijgelegen Rio Lagartos. Daar wordt de groep opgesplitst en nemen we plaats in één van de twee motorboten (= een lancha), onder begeleiding van een plaatselijke gids. Het wordt een ontspannende boottocht die ongeveer 3 uur duurt, van 10 uur tot 13 uur. Telkens wanneer de gids iets zegt of opmerkt (zij zijn uiteraard geoefend in hun vak), legt hij de motor even stil zodat we de kans krijgen om foto's te nemen.
De naam Rio Lagartos is een mysterie, want uiteindelijk is de ligging niet bij een rivier, noch zijn er hagedissen in de buurt. Uiteraard zien we flamingo's, maar in deze tijd van het jaar (het seizoen van de flamingo's) had ik verwacht om honderden zo niet duizenden flamingo's te spotten. In werkelijkheid zien we er slechts enkele tientallen. De gids legt uit dat je de vrouwtjes kan herkennen aan het feit dat ze lichtroze gekleurd zijn. Tijdens de paartijd, maart-april, verleiden de mannetjes de vrouwtjes met een dans (vandaar de naam flamenco). De flamingo legt slechts één ei en in juni worden de jongen geboren. Er leven ongeveer 7000 à 8000 flamingo's in dit unieke gebied. De flamingo is een monogame vogel. Ik stel vragen, want de gids zit vlak achter mij.
We leggen aan bij enkele eeuwenoude mangroves, en daarbij valt vooral het 'oorverdovende' geluid van de krekels op. We zien enkele krokodillen liggen aan de kant, maar ze duiken snel weer onder als ze ons zien. Het zijn grote exemplaren, want ze kunnen tot wel vier meter lang worden. Verder zien we aalscholven, zilverreigers, pelikanen en ibissen. De zwarte havik spotten we ook geregeld.
De boottocht is heerlijk ontspannend. Halverwege, want de bodem is hier erg ondiep, spot de gids een levende degenkrab aan het wateroppervlak. Hij haalt met veel gemak het beestje uit het water. Dit blijkt een zeldzame vondst te zijn, want tegenwoordig vind je hooguit hun karkas. De gids legt uit dat de degenkrab tien ogen heeft: twee bovenaan, onderaan aan de zijkant en zelfs op de staart. Vooral de bevruchting van de eitjes schijnt speciaal te zijn. We zijn in onze nopjes met deze vondst, en geven het diertje snel terug de vrijheid.
Tot slot parkeert de boot op een verlaten strand om ons af te zetten, en verdwijnt met de noorderzon. We moeten wachten op een andere boot die ons komt oppikken, en in tussentijd nemen we een duik in de zee. We voelen ons net Robinson Crusoe of een kandidaat in het televisieprogramma Expeditie Robinson. Wie krijgt de begeerde amulet? De zon brandt aan de hemel, en een aantal mensen verbranden genadeloos. Na ongeveer een half uurtje komt de boot ons oppikken, en deze moet drie keer over en weer vooraleer we allemaal goed en wel aan wal zijn.
Typisch, en ook leuk, in Mexico is dat er bij elke stad of dorp reuzegrote letters in het straatbeeld opgesteld staan. Die van de grotere steden zijn vaak fel gekleurd en mooi gedecoreerd, terwijl die van de kleinere dorpen minder opvallend en van hout zijn gemaakt. Héél fotogeniek.
Net op het moment dat we restaurant Wacumba binnen wandelen voor de lunch, valt er een enorme stortbui. Een deel van het restaurant is open, dus onder onze tafel staat alles al gauw onder water. Gelukkig heb ik een drybag bij. Het is gebruikelijk om eerst de handen te wassen voor het eten. De muur is beschilderd met flamingo's. Ook hier vind je een eerbetoon aan de maagd Guadelupe.
Ik bestel de camarones de ajo (10 Euro). Pas achteraf realiseer ik mij dat ajo look betekent. Het is echter een heerlijke maaltijd, en de rijst wordt gepresenteerd in de vorm van een vis in combinatie met een eenvoudige salade en niet te vergeten een schijfje limoen. We nemen elk een andere versie van de camarones en wisselen onderling uit. Ook hier krijgt de habanero een vaste plek op tafel. Bij elke maaltijd wordt ook steevast een bruine bonenpasta geserveerd. Deze is vrij smaakloos. We krijgen ook gratis een voorgerecht: taquito's (maistortilla). We nemen nog een groepsfoto bij de letters en vertrekken terug naar het hotel. De vissersbootjes liggen keurig aan de kade. Het was een mooie dag vandaag.
Die avond, omstreeks 19.30 uur, eten we in het lievelingsrestaurant van Desirée: Paladar de Cura. Ze serveren er de typische yucateekse specialiteiten zoals cochinita pibil, queso relleno en sopa de lima. Het restaurant ligt helaas niet op loopafstand van ons hotel, dus nemen we de bus. Ik ben een echte soepaddict, dus de keuze is snel gemaakt. Wanneer we toekomen worden we getrakteerd op een live optreden. Het is immers weekend, dus dan is er altijd wel een special guest aanwezig. De zanger begeleid zijn (overigens bekende) nummers, zoals bijvoorbeeld Aline van Christophe uit 1965, met een gitaar.
De sopa de lima, op basis van kip en limoen, is er zowel in een grote als kleine portie. De grote versie is echt wel de moeite waard. Bomvol groenten en vitaminen. Mijn medereizigers schrikken van de grote portie, maar ik lepel alles geduldig op. Wat een smaakbom! Dit gerecht is een échte voltreffer. Ik zal deze maaltijdsoep thuis zeker eens uitproberen. Naar het schijnt is deze soep ook heel effectief bij griep en verkoudheden.
Terwijl we eten kunnen we op het scherm genieten van de halve finale van de Wereldbeker Voetbal. Omwille van het optreden wordt praten met elkaar erg moeilijk. We hebben vandaag ook een jarige in de groep. Hij wordt getrakteerd op een gebakje en de zanger zet prompt een 'verjaardagslied' in.
Dit restaurant is een supertip! Door het raam kijk je recht op het klooster Convent de San Bernardino de Sienna, gelegen aan de overzijde. Er is momenteel een nachtelijke lichtshow bezig. Deze projectie start om 21 uur en vertelt de geschiedenis, in tekst en beeld, van Valladolid. Om het kwartier volgt er een herhaling van de voorstelling. We gaan even van dichterbij een kijkje nemen. Er is blijkbaar ook iets aan de gang op het omliggende plein, maar dit kunnen we niet zo goed volgen.
Overigens kost een eenvoudig hoofdgerecht met drankje hier rond de 200 pesos (omgerekend zo'n 10 tot 13 Euro), maar we bezoeken plekken waar het toch flink wat meer is. Mexico is dus inderdaad iets goedkoper dan België, maar er zijn best veel restaurants waarbij vrijwel Europese prijzen worden gehanteerd en die liggen niet noodzakelijk in toeristische gebieden. Althans, dat zijn mijn bevindingen.
Na een verkwikkende nachtrust is het alweer tijd om de koffers in te laden (of liever: we 'leven uit onze koffer' en als we er als iets uit nemen is het onze toiletzak of een kledingstuk om te verluchten of te drogen). Om eerlijk te zijn ben ik altijd opgelucht als ik in een hotelkamer of bus kom, ware het niet dat de hitte de reis aanzienlijk zwaarder maakt. Hydrateren is echt 'een voltijdse opgave' tijdens deze reis. Voordrinken is daarom altijd een goed idee, want je zweet het er toch meteen af. Ik vergeet zelfs gewoon dat ik elektrolytentabletten bij heb.
Om elektriciteit te besparen wordt de airco in het hotel door het personeel automatisch afgezet. Wij zetten hem in elk geval niet te koud. Toch krijgt de ene na de andere een verkoudheid. Ik lijk wel de enige die eraan ontsnapt. Wellicht heb ik mijn deel al gehad de afgelopen winters. :) Ook vandaag prima weersomstandigheden. Vanaf nu zal de zon altijd ons deel zijn, want van een 'regenseizoen' valt voorlopig bitter weinig te merken.
We ontbijten om 8 uur in het nabijgelegen La Palapita De Los Tamales. We krijgen, naar traditie, een bordje met exotisch fruit. Vervolgd door een zoet broodje en een omelet mexicano. De reisleidster zit vandaag tegenover mij en we hebben een kort gesprek. Ze vertelt dat ze zich heel graag zou willen verdiepen in de mayataal. Zelf is ze afkomstig uit een heel andere regio in het noorden van Mexico, maar ze woont nu al een tijdje in Playa del Carmen. Dat wordt onze eindetappe tijdens deze reis.
Ze heeft een tijdje dagexcursies begeleid en heeft nog niet zoveel ervaring met het begeleiden van pakketreizen. Europa bezoeken staat zeker op haar verlanglijstje. Ze vraagt waarom ik Mexico heb gekozen als bestemming. 'Omdat jullie alles hebben.' Ze moet erom lachen.
Deze week wordt algemeen ervaren als een ontzettend drukke week, en vandaag vormt daar geen uitzondering op. We bezoeken maar liefst drie verschillende plaatsen op één dag, waaronder een héél populaire archeologische site: Chichén Itzá, een eeuwenoude Mayastad. We arriveren er rond 10.30 uur, kort voor de middag. De zon brandt hevig, dus mocht je huid snel verbranden dan is het aangewezen om regelmatig zonnecrème te smeren. Desirée vertelt dat het momenteel zelfs voor hen Mexicanen te warm is, en zij zijn toch al heel wat gewoon.
Bij de ingang staan twee mannen te dansen in een verenpak, en uiteraard gaan ze niet gratis met jou op de foto. Dit zijn traditionele Mayadansers en hun veren verwijzen naar de god Kukulcán. Nog voor we goed en wel de ingang bereiken passeren we eerst nog een hele vloot marktkraampjes. We passeren eerst een veiligheidscontrole. Dit lijkt wel de luchthaven. Onze bezittingen worden wel erg nauw onder de loep genomen. Onze rugzak wordt geopend, en alles wordt eruit gehaald. 'Woman things', leg ik uit aan de beambte. Voor professionele camera's wordt een toeslag gerekend van 5 euro. Gelukkig hoort mijn compactcamera daar niet bij.
Desirée is slim en loopt met ons de route van achteren naar voren. Dezelfde strategie zou je kunnen toepassen in een pretpark. Eerst moeten we alweer een lange rechte straat vol koopwaar doorlopen. Soms zitten er interessante voorwerpen bij, zoals bijvoorbeeld een rond spiegeltje waardoor je de zon kunt bekijken (een soort eclipsbril in spiegelvorm). Verder zijn er huipiles* (*een traditionele, loszittende tuniek of blouse die door inheemse vrouwen in Mexico en midden-Amerika wordt gedragen) in alle soorten en maten, alsook een instrument waarmee je vogelgeluiden kunt nabootsen. Er heerst een gezellige bedrijvigheid. Hier vind je letterlijk mensen van over de hele wereld. Het is over de koppen lopen, en dat is natuurlijk niet onlogisch op zo'n gekende site.
Bij het wandelen passeren we de wereldberoemde Piramide van Kukulcán. Deze symboliseert de Mayakalender en is 25 meter hoog. Het bouwwerk is intussen officieel erkend als een van de Zeven nieuwe Wereldwonderen. Ik merk op dat het voorste deel van de piramide gerestaureerd is, maar de achterkant nog steeds authentiek is. Een tip is dan ook om een selfie te nemen waarbij beide zijden van de piramide in beeld komen.
We starten onze tour bij het Nonnenklooster, een kleine versierde Mayatempel opgezet in de klassieke PUUC-stijl. De gevel staat vol stenen maskers van Chaac, de regengod. Verder zijn er schildpadden, slakken en krabben te zien. In feite staat heel de geschiedenis van de Maya's via inscripties, symboliek en codetaal gebeiteld in steen. We vervolgen onze route en houden één voor één kort halt bij alle gebouwen die we tegenkomen.
Het grote balspelveld maakt wel indruk. Dit veld is 116 meter lang en 68 meter breed. De lange muren aan weerszijden zijn voorzien van prachtige bas-reliëfs. De afbeeldingen tonen de spelers als warriors die de pok-ta-pok (= pelota) spelen. De winnaar van het spel werd geofferd aan de goden.
Hoog op de muur bevinden zich grote stenen ringen, ongeveer 9 meter hoog. We krijgen ook de traditionele bal te zien waarmee gespeeld werd. Deze werd gemaakt uit rubber van de rubberboom. De bal werd gespeeld met de heupen, dus de handen mochten niet gebruikt worden. Lijkt mij niet simpel... Iemand in de groep probeert het even uit, en slaagt dermate in zijn opzet. Om de sfeer van vroeger op te roepen, vraagt de reisleider om allemaal naast elkaar met onze rug tegen de muur te gaan staan en onze hoofden gericht naar het plein. We roepen gezamenlijk "CHAAC", om hem water te vragen.
Na ons bezoek aan de site zullen we nog een cenote bezoeken: Ik Kil. Deze is warempel nog mooier dan de vorige, maar het is er erg druk. Ik heb interesse in astrologie, en bij de ingang treffen we een afbeelding van de mayaanse zodiac. Mijn geboortedatum komt overeen met het mayateken 'ch'en', wat staat voor ...gratitud, hospitalidad, consecration, and blessings against evil* (*vrij vertaald betekent dit: dankbaarheid, gastvrijheid, toewijding en zegeningen tegen het kwaad).
Het is de bedoeling dat we hier gaan lunchen. Het is heerlijk koel in het restaurant. Er wordt een lunchbuffet voorzien, dus je mag teruggaan zoveel je wilt. Er is ook een gratis drankje inbegrepen in de prijs. Ik bestel meestal een vruchtensap. Het is opvallend hoe snel een bord wordt weggehaald wanneer een maaltijd is beëindigd. Het irriteert mij een beetje, omdat ik zelf van nature een trage eter ben. De reden hiervoor is dat Mexico geen echte 'eetcultuur' kent zoals wij die kennen. Een medereiziger verwijst naar een boek van auteur Bart Van Loo* (*zie de link naar zijn blog in de zijbalk van deze blog), die onze cultuur zo treffend weet te schetsen in zijn bestseller De Bourgondiërs: Aartsvaders van de Lage Landen. En het klopt, wij zijn nu eenmaal bourgondiërs. Met dank aan onze geschiedenis. De Mexicanen zijn in elk geval erg efficiënt. Met drank zijn ze in elk geval niet zo gierig als bij ons, want je krijgt meermaals een 'kuip' voorgeschoteld in plaats van een glas, en dat voor veel minder geld. Zou dat met de warmte te maken kunnen hebben?
Je kan je omkleden in de toiletten, alvorens te douchen. Een veiligheidsvest is ook hier verplicht. Zelf kan ik door omstandigheden even niet zwemmen, dus ik besluit om enkele foto's te nemen. De cenote is bovenaan helemaal open, zoals op de foto hieronder te zien is. Voor de kalkstenen rotsen hangen allemaal lianen, wat een soort jungle-vibe creëert. Dit is in elk geval een totaal andere ervaring dan de vorige cenote. Het water is hier circa 40 meter diep. Er hangt een poster met vissen, dus er is zeker leven aanwezig in het water. Er is ook een platform aanwezig van 5 meter hoog, waar je vanaf kan springen. Jammer dat ik dit niet kan afstrepen van mijn bucketlist. Volgende keer beter.
Later is er alsnog ruimte voor de nodige afkoeling met een waterijsje. Ze hebben er in veel verschillende smaken, en ik neem watermeloen. Het smaakt ijskoud en héérlijk verfrissend. Zeker een aanrader! Ook mijn kamergenote komt aan haar trekken, want haar watersandalen zijn stuk gegaan en hier kan ze in elk geval een nieuw paar op de kop tikken. Hopelijk is de kwaliteit van het schoeisel deze keer beter.
Even is er verwarring. We hadden afgesproken op een bepaald tijdstip met onze reisbegeleidster, maar ze is nergens te bespeuren. Ook in het restaurant is ze nergens te vinden. Ten einde raad begeven we ons naar de uitgang. Daar treffen de onze chauffeur, die meteen telefoneert. Enkele minuten later komt Desirée eraan. We begrijpen niet wat er is misgelopen, maar we zijn voltallig en kunnen in elk geval vertrekken. Ik denk hierbij onwillekeurig aan dat ene moment dat ik had afgesproken met iemand op een specifieke plek, en zij toen nergens te zien was. Achteraf bleek dat zij er daadwerkelijk stond.
Het is gebruikelijk, zij het niet 'verplicht', om in Mexico aan alles en iedereen een fooi te geven. Zelden of nooit zit deze fooi al vervat in de rekening. Op de meeste betaaltoestellen kan je tegenwoordig automatisch een keuze doorgeven van 10%, 15% (als de service erg goed is) of zelfs 20%. Desirée legt hier meermaals de nadruk op. Ze maakt ons duidelijk dat dit voor veel mensen hier een enorm verschil maakt, aangezien de lonen zo laag liggen in Mexico.
In België geef ik meestal altijd een fooi van enkele euro's op restaurant. Al ga ik echter een handvol keer per jaar op restaurant, dus deze reis is voor mij totaal uit mijn comfortzone. Bovendien moet je alles in verhouding leren zien. De lonen liggen hier weliswaar lager, maar ook de kosten en lasten zijn in verhouding. In België moet ik persoonlijk elk jaar gigantisch veel van mijn loon afgeven aan de belastingen. Ook vakantiegeld en eindejaarspremie worden (in mijn geval nog steeds dubbel) in rekening gebracht en dekken de lading lang niet.
Zelf heb ik in mijn studententijd (die ik overigens mooi binnen de tijd afrondde :)) ruim 5 jaar lang doorlopend elke week 3 dagen op rij in de horeca gewerkt, maar nooit heb ik een fooi gezien. Dit werd goedgemaakt doordat ik een flink aantal keer opslag kreeg, maar toch... Ik ben een nuchtere vrouw en wéét dus heel goed wat het is om hard te werken én bovendien kan ik, naar eigen zeggen, uitstekend met geld omgaan. Ik herinner mij dat ik een keer ging logeren bij mijn zus, en dat haar kast bezaaid lag met drinkgeld. Alles is dus relatief...
Je zou dus kunnen stellen dat ikzelf op het einde van het schooljaar een soort 'fooi' krijg van ouders en leerlingen in de vorm van een 'attentie'. Om op deze manier wellicht hun 'waardering' aan mij uit te drukken. Al kan je dit dan eerder bekijken als een gunst. Dus ja, ik snap deze opmerking maar vind in elk geval wel dat de boodschap aan ons een beetje 'opgedrongen' en geforceerd wordt. In elk geval: als de service bovengemiddeld goed is geef ik altijd wel meer iets meer. :)
Om de dag af te sluiten, en vooraleer we Mérida bereiken, bezoeken we het stadje Izamal. Ik begrijp waarom dit de gele stad genoemd wordt. Onwillekeurig moet ik aan Vincent Van Gogh denken. Er wordt nog met paard en kar gereden en de sfeer is dan ook gemoedelijk.
We nemen een kijkje in het klooster Convente de San Antonia de Padua. Het is momenteel the golden hour, het moment vlak voor zonsondergang wanneer het licht gunstig is om foto's te nemen. Mijn kamergenote volgt al enkele jaren een fotografiecursus met telkens een nieuw thema, en ik kan mij perfect voorstellen dat deze setting ideaal zou zijn binnen het thema 'architectuur'. Ik bezit zelf geen professioneel toestel, maar wie weet volg ik ooit zo'n cursus bij wijze van verdieping.
De koloniale bogen werpen dramatische schaduwen op het grasveld. Binnenin het klooster is een kerk, die eveneens gratis te bezoeken is. Vergeet vooral ook geen bezoek te brengen aan de tuin op het binnenplein. De muren hebben een roze gloed en dat levert prachtige plaatjes op. Iets verder merk ik enkele (vervaagde) fresco's op aan de muren.
We houden nog even halt bij een drietal kleurrijke kraampjes. Ze verkopen er marquesitas, pannenkoeken en ijsjes. Jammer dat ik uiteindelijk niet voor de eerste optie heb gekozen, want het is de lokale specialiteit en ik ging toch proberen om hier zoveel mogelijk te proeven, niet?
Het is al donker wanneer we in Mérida arriveren bij hotel Maria Jose, dus avondeten zit er niet meer in. Ik vind het best een leuk hotel, alleen is het wat gedateerd. De gangen zijn met veel smaak ingericht. Het doet een beetje denken aan het hotel in Hermanus, vele jaren geleden. We logeren in een kamer op het gelijkvloers. Er is een klein zwembad op het binnenplein.
met een fiets verkennen we de omgeving van Las Coloradas, een grote zoutvlakte, een goede zonnebril is hier dan ook aan te bevelen!
het is volop het seizoen van de flamingo's, en inderdaad kunnen we talrijke exemplaren spotten
een verrassing van jewelste: de gids spot een levende degenkrab aan het wateroppervlak, een zeldzame vondst!
krokodillen zijn er aan de waterkant ook volop te vinden
één van de oudste mangroves in het gebied, maar vooral het oorverdovende geluid van de krekels is bijzonder
we lunchen bij Wacumba, waar we een groot muurschilderij aantreffen
in elk restaurant is er wel een beeld te vinden van de Maagd van Guadelupe
ons restaurant in Valladolid bevindt zich recht tegenover het Convent de San Bernardino, waar elke avond omstreeks 21 uur een lichtshow wordt geprojecteerd
een kort filmpje van de diavoorstelling
de hoofdpiramide El Castillo in Chichén Itza is één van de Zeven recente Wereldwonderen, er is een gerestaureerde zijde en een authentieke zijde
het balspelveld, met aan weerszijden de lange muren met stenen ringen
in het charmante gele stadje Izamal rijdt men nog met paard en kar
een verkoper probeert zijn marquesitas aan te prijzen, een lokale lekkernij die je beslist eens moet proeven
