"Ik wil beelden maken die nog niet gezien zijn, en volstrekt mijn eigen stempel drukken als graficus en illustrator."

donderdag 29 november 2018

DEEL 10: Enkele tips en beschouwingen...

Mijn Zuid-Afrika avontuur ligt ondertussen bijna een maand achter mij, en mijn gezondheid is op dit moment nog steeds tiptop. Ik mis vooral het vroege 'licht' en het zonnetje.
Het geeft mij, om te beginnen, een goed gevoel te weten dat ik hard gewerkt heb om deze reis te kunnen bekostigen. Ik ben heel dankbaar voor alles wat ik gezien en gedaan heb, en kan van mijzelf wel zeggen dat ik er ten volle van genoten heb. Tegelijk ben ik mij sterk bewust van mijn ecologische voetafdruk. Dit neemt echter niet weg dat ik in de nabije toekomst beslist nog verre (groeps)reizen zal maken.

Deze reis was gevarieerd, inspirerend en leerrijk. Ik zou niet meteen iets veranderd hebben aan de reisroute, en heb naar mijn gevoel niet echt iets gemist. Op papier ziet het er uiteraard altijd anders uit dan in de realiteit, maar dat is uiteindelijk met alles zo. Go with the flow. Weet waaraan ge begint.

Dit is fysiek gezien absoluut géén zware, inspannende reis. Een camera, een bottel water en enkele contanten, meer hadden we meestal niet nodig. We hebben in totaliteit vrij veel in de bus gezeten, maar op onze bestemmingen werd dit ruimschoots goed gemaakt.
We hebben in totaal ongeveer 3400 kilometer afgelegd met de bus. Ik heb bezienswaardigheden en landschappen gezien die wereldwijd in de top tien terug te vinden zijn, en dat is niet min! De lat ligt dan ook zeer hoog voor komende bestemmingen, aangezien ik al veel moois gezien heb... of ik moest op reis gaan naar de Maan?

Op mijn lijstje staan in elk geval nog Peru en Bolivia, de westkust van Amerika, Noorwegen, Ijsland en Patagonië. Ik zou ook graag eens een avontuurlijke, internationale kampeerreis willen ondernemen naar Namibië. Hoe zou ik aarden in primitieve omstandigheden? Het zou in elk geval goed zijn voor mijn talen. ...Maar ook Mexico/de Mayaroute is een aanrader, omwille van de cultuur en natuur. Ik ben van beide een even grote liefhebber. Ik hou evenveel van dieren als van panorama's, en dat reflecteert zich ook in de voorkeuren van mijn tekeningen.

De kwaliteit van het eten was met momenten 'uitzonderlijk' goed. Dankzij deze reis heb ik ook enkele fijne mensen leren kennen. Onze groep was nogal hecht, en we zullen elkaar zeker nog terug zien. Het is goed mogelijk dat ik in de toekomst nog groepsreizen zal maken.

Vroeger was ik steeds ruim op tijd bij afspraken, maar ik merk dat ik tegenwoordig voor alles mijn tijd neem. Gewoon op tijd zijn (of zelfs 5 of 10 minuten later) vind ik meer dan genoeg. Op dat vlak ben ik veel rustiger geworden, maar dat is vermoed ik weer een nadeel voor anderen.
Het is verder heel bijzonder om dieren in hun natuurlijke habitat te kunnen zien. De geluiden en indrukken van de safari's zullen mij voor altijd bijblijven. Eén van de rangers zei: "Geen enkele safari is dezelfde, want je weet nooit op voorhand welke dieren je allemaal te zien krijgt."

Zoals sommigen onder jullie wel weten ben ik ondertussen bezig met een megabucketlist. Door mijn ziekte heeft dit enige vertraging opgelopen, maar nu krijg ik weer zin om 'de grenzen van mijn kunnen' op te zoeken.
Ook professioneel gaat het vanaf volgend jaar terug drukker worden voor mij, want als alles goed gaat zal ik op een gegeven moment maar liefst drie artistieke bijverdiensten tegelijk combineren, naast mijn vaste job in de week! Extra inkomsten zijn uiteraard altijd welkom, maar het is absoluut geen must. Mijn gezondheid gaat voortaan altijd voor, en er moeten voldoende rustmomenten aanwezig zijn. Het overkomt mij gewoon, en ik kan toch maar beter gewoon 'ja' zeggen omdat het ook boeiend is. Als klap op de vuurpijl kan ik na de zomer van 2019 een half jaar lang enkele van mijn etsen exposeren in de 'minitentoonstellingsruimte' van een dokterspraktijk. Gratis reclame is altijd tof, en al zeker als je ervoor gevraagd wordt.

Deze items kan ik na deze reis alvast afstrepen van mijn lijstje:

-minstens drie nationale parken bezoeken
-rond een kampvuur zitten
-gaan glamperen (in Kruger)
-op safari gaan (meerdere malen)
-in twee landen tegelijk zijn (Lesotho en Swaziland liggen 'in' Zuid-Afrika + 4 x niemandsland)
-enkele dingen eten die je nog nooit eerder at (moet even bekijken of het er 10 zijn?)
-paragliding
-een locale delicatesse eten
-een gebied bezoeken dat op de lijst staat van Unesco Werelderfgoed (iSimangaliso Wetland Park Sint Lucia)

Hoogtepunten tijdens deze reis:

-Kruger Nationaal Park 4 x 4 full day safari (!)
-panoramaroute en Blyde River Canyon (met uitzondering van God's Window) (!)
-Mlillwane walk, 2 hours (!)
-Mantenga Village Show Tour in Swaziland
-Hluhluwe 4 x 4 safari
-zonsondergang Valley of Desolation, Graaff Reinet (!)
-elephant park in Knysna (!)
-cango caves in Oudtshoorn
-bezoek wijnlandgoed in Stellenbosch
-walvissen spotten in Hermanus én Tsitsikamma
-Addo Elephant National Park (!)
-mijn school bezoeken in Athlone (!)
-paragliding in Kaapstad (!)
-dinosaur footprint hike én village tour in Lesotho (!)
-Cascades Trail + falls én de grotschilderingen van de San in de Drakensbergen (!)
-Mouth Trail Path en Storms River Mouth in Tsitsikamma National Park (!)

Deze excursies vielen letterlijk in het water door de regen of waren net iets minder goed:

-Soweto Tour in Johannesburg
-Sint Lucia hippo boat cruise
-het feit dat de walvissenboottocht jammer genoeg 2 x niet kon doorgaan

Bijzondere accommodaties waar je zeker MOET boeken als je naar Zuid-Afrika reist:

-Indaba Hotel in Johannesburg (in het bijzonder voor de indrukwekkende buffetten met live cooking)
-Unyati Tented Camp in Hectorspruit (verzorgde tenten, goede organisatie, lekker eten, prachtige omgeving met mooi zwembad)
-Lugogo Sun in Swaziland (nogal luxueus en erg druk, maar daar tegenover staan overheerlijke buffetten, mooi zwembad)
-Zulu Nyala Heritage in Hluhluwe (prachtige omgeving, zéér ruime chalets, maar probeer hier vooral niet te verdwalen in het donker!)
-Hlahlanathi Berg Resort in Bergville (louter voor de omgeving én omdat het strategisch goed gelegen is, mooi zwembad)
-Trading Post Guest House in Lesotho (én probeer hier een rondavel te bemachtigen voor 'de ervaring')
-Zuurberg Mountain Village in Zuurberg (mooi gelegen, mooie tuin + zwembad, heerlijke en verzorgde buffetten, mooie chalets)
-Windsor Hotel in Hermanus (regel een kamer met zicht op de oceaan, karaktervol en stijlvol hotel)

...én boek op zijn minst twee nachten in deze hotels

Enkele 'willekeurige' tips voor bezienswaardigheden die ik graag met jullie deel:

-Johannesburg: kunstenaarswijk 'Mabomeng'
-Pilgrim's Rest: Alanglade landhuis (ticket kopen in het dorp)
-Graskop: Big Swing
-Swaziland: bezoek glasblazerij(*), Mantenga Craft Center en Swazi Candles(*), Beauty Spa, Happy Valley Casino (dit casino ligt vlakbij het hierboven vernoemde hotel)
-Sint Lucia: Cosi Bay strand, Cape Vidal, Charters Creek
-Drakensbergen: dagwandeling(en) in het Royal Natal National Park(*)
-Lesotho: bezoek Basotho dorp(*), ponytrek, Maletsunyane Falls
-Graaff Reinet: Museum Reinet House (heb het enkel van buiten gezien) en Pierneff Museum, Bethesda 'Owl House'
-Tsitsikamma: Zipline Tour of Canopy Tour, Featherbed Nature Reserve, Noetzie beach in Plettenberg Bay, oesters eten (specialiteit)
-Hermanus: Fernkloof Nature Reserve, Old Harbour Museum(*)
-Stellenbosch: stadswandeling(*)

*heb ik zelf (ooit) gedaan

...En hier eindigt mijn reisverslag. Nu rest mij nog te dromen van mijn volgende reis...

p.s.: De branden in de Tuinroute hebben aan minstens zeven mensen het leven gekost, waaronder een zwangere vrouw! https://www.hln.be/nieuws/buitenland/natuurbranden-in-zuid-afrika-eisen-7-doden-onder-wie-zwangere-vrouw-en-baby~a89dce69/




zaterdag 3 november 2018

DEEL 9: Als een vogel in de lucht

...De 'moederstad' komt in zicht en de eerste voorbode hiervan vormen de massa golfplaten huisjes van de townships. Voor we het goed en wel beseffen is de Tafelberg daar die, waar je ook bent of staat, heel de stad domineert. We passeren het Kasteel de Goede Hoop, en vanaf daar weet ik de weg terug. Meer zelfs, ik weet elk gebouw nog staan. We stappen even uit voor een korte wandeling: The Slave Lodge, Company's Garden, the Parliament, de musea... Andre wijst er ons op dat we na 16 uur beter binnen blijven, omwille van de onveiligheid.

We rijden naar ons hotel: The Capetonian (en dat zijn wij nu ook allemaal), een metershoog hotel midden in het drukke stadscentrum. Het is helemaal wat ik ervan verwacht had. Mijn kamer bevindt zich op de vierde verdieping, op een hoek. Niet gunstig gelegen, want mijn kamer bevindt zich vlak naast de keuken en er is veel lawaai. Hier zullen we drie nachten verblijven. Ik doe een poging bij de receptie om een taxi te regelen voor morgenvroeg. Ik moet nog wachten tot vanavond op een antwoord, want de verantwoordelijke is momenteel niet aanwezig.

's Avonds gaan de meesten onder ons naar het Waterfront. Elk uur vertrekt er slechts één shuttle voor maximum 8 personen. Eén van de koppels besluit de stad in te gaan, en ik ga na enige twijfel toch met hen mee. Ik maak kennis met een nieuwe app: Here we go. Deze app werkt gratis en ook offline. Je kan eender welke plattegrond downloaden. Superhandig!
We gaan naar een bijzonder restaurant: The Africa Cafe. De serveuzes zijn gekleed in mooie, kleurrijke kledij. Ze komen zelfs aan tafel mijn gezicht schminken. Het diner bestaat uit verschillende gangen. Bij elke gang worden er potjes op tafel gezet met daarin allerlei 'proevertjes'. Dit concept is nieuw voor mij. Het is een heel leuke ervaring, in goed gezelschap. We worden getrakteerd op zang en dans.
Wanneer we die avond terug in het hotel arriveren krijg ik slecht nieuws. De taxi's blijken 'te duur' te zijn. De receptionist weet mij te vertellen dat de prijzen de afgelopen 4 jaar enorm gestegen zijn. Hij adviseert mij om een Uber te gebruiken. Ik was wel zo slim op deze app vooraf al te installeren op mijn telefoon. Het is echter te laat om er eentje te bellen, want ze arriveren meestal binnen enkele minuten als je ze belt.

De volgende ochtend ga ik mijn school in Athlone bezoeken, een arme buitenwijk van Kaapstad. *Sunnyside Primary School is de school waar ik 4 jaar geleden vrijwilligerswerk heb gedaan (*deze verslagen kan je ook terug vinden onder het label 'Zuid-Afrika' in de zijbalk).
De komende 2 dagen zal ik dus alleen moeten doorbrengen, aangezien ik alle excursies al heb gedaan. Onze groep vertrekt om 07.30 uur op excursie naar alle hoogtepunten die te vinden zijn in de provincie Westkaap. Ik weet uit ervaring dat dit een zéér vermoeiende dag voor hen zal worden, en wens hen succes. Ik zie velen van hen nog even bij het ontbijt, want ik word pas tussen 8 en 9 uur in de school verwacht. De afstand is ongeveer een half uur rijden.

Ik besluit Uber te gebruiken, maar mijn app werkt niet naar behoren en kan geen verbinding maken. Ook bij de receptie van het hotel kunnen ze mij niet verder helpen. Na ruim een half uur klungelen geef ik het op en begeef mij naar het Waterfront. De eerste de beste metertaxi houd ik aan. Ik heb immers geen tijd te verliezen. De rit kost mij ruim 340 Rand. Dat is, naar Afrikaanse maatstaven, een dure rit. Nu ja, ik was gewaarschuwd. Ik denk enkele seconden na en herinner mij de zwarte 'minibusjes' die mijn compagnon Nicole en ik vroeger wel eens namen. Hiermee kan ik de rit terug ruimschoots compenseren, dus wimpel ik de taxichauffeur vriendelijk af. Ik vertrouw erop dat het personeel van de school mij wel een 'snelle' lift naar de hoofdbaan kan regelen.

De directeur en de mensen van de directie zijn nog steeds dezelfde, en ze ontvangen mij erg hartelijk. Ik voel mij meteen welkom. Ik vraag meteen of ze nog een pet met het logo van de school hebben, want deze ben ik op de luchthaven kwijt gespeeld. Geen probleem! Ze brengen mij naar de leraarskamer, want het is speeltijd. Ik verneem dat mijn leerkracht destijds, mss. Benjamin, zopas moeder is geworden van een dochter. Ik krijg haar zelfs even aan de lijn!

Mijn klas van toen is inmiddels opgesplitst. Eén van de leerkrachten brengt mij naar het klaslokaal. Ik geef de aanwezige leerkracht beleefd een hand, kijk rond en herken meteen enkele gezichten. Ze weten niet meteen wie ik ben, tot één van de meisjes mij plots toch herkent. Ik slaag er zelfs in om enkele namen op gezichten te plakken! Het lijkt wel of de kinderen na al die jaren uiterlijk niets veranderd zijn. Ze zijn enkel gegroeid. Ze hebben mij 1,5 uur lang vlotjes bestookt met vragen. Dan gaat de bel voor de middagpauze. Iemand van het personeel wil mij graag naar de hoofdbaan voeren. In tussentijd wandel ik nog even rond en nuttig mijn lunchpakket van het hotel. Ik twijfel nog even om bij mijn gastgezin langs te gaan, maar dan moet ik nog 30 minuten te voet wandelen in een onveilige buurt. Dat is het niet waard.
Er komt al meteen een minibus aan, en de herinneringen komen terug. Ik betaal amper 10 Rand voor een enkeltje Kaapstad. Mijn verlies is goed gemaakt. De rest van de namiddag breng ik in mijn hotelkamer door, want er vallen nog enkele zaken te regelen voor morgen.

's Avonds gaan we naar het Waterfront: Caffe Balducci. Ik bestel er mijn andere lievelingsdessert, tiramisu, en het is één van de beste die ik ooit gegeten heb.... En de grootste salade ooit. Neen, honger hebben we hier niet geleden!

...Vandaag ontbijt ik later dan de anderen. Zij gaan deze voormiddag de Tafelberg bezoeken, maar ik ga iets anders doen. Het is alweer een goede, zonnige dag vandaag.
Ik ben van plan om opnieuw naar het Waterfront te gaan. Er staan drie mannen bij hun taxi's. Deze keer géén metertaxi's meer voor mij! Aan één van hen geef ik mijn eindbestemming en vraag zelf naar het tarief. Gelukkig heb ik mijn research grondig gedaan en weet ik wat er gevraagd mag worden. Hij biedt mij het aannemelijke bedrag van 190 Rand en dus ga ik akkoord. De drie mannen kennen elkaar, dus ik heb al vlug door dat concurreren hier geen zin heeft. Al bij al is het een goede prijs. We rijden omhoog naar Signal Hill, en de parking is helemaal op het einde. Het is inmiddels 5 na 10, en ik heb een afspraak om 10 uur.

Ter plekke vind ik meteen mijn contactpersoon. Hij weet mij te vertellen dat we nog even moeten wachten, omdat de windrichting nog niet optimaal is voor mijn geplande paragliding. De wind kan elk ogenblik keren, en dus moet ik nog even geduld oefenen. Ik maak eerst een film van de omgeving, wuif onzichtbaar naar de anderen die nu op de Tafelberg zijn en nestel mij tenslotte onder de schaduw van een boom. De hemel is staalblauw en de zon schijnt naar hartenlust. Er zijn heel wat dagjestoeristen, en ze vertellen mij allemaal dat ze niet durven te vliegen. Vier jaar geleden was ik hier ook aan het toekijken, net als zij. Even later zie ik dat enkele parachutisten zich klaar maken om te vliegen. Eén voor één gaan ze de lucht in, al is het misschien nog ietsje te vroeg. Geduld loont. Straks is het mijn beurt.

Omstreeks 12 uur is het dan eindelijk zover. Mijn instructeur komt mij melden dat het team onderweg is. Spannend! Een koppel Ieren wenst mij veel plezier.
Ik moet eerst een papier ondertekenen, want deze sport is uiteraard niet zonder risico. De piloten hebben een licentie en pakken ervaring. Ik voel mij in goede handen, en ervaar op geen enkel moment angst.
Ik stel enkele vragen aan mijn piloot. Zo kom ik onder meer te weten dat hij gemiddeld 3 à 4 keer per dag vliegt op een dag en dat er ongeveer 11 goede dagen in een maand zijn om te kunnen vliegen. Dat is minder dan de helft... dus ik ben een gelukzak vandaag! "Today is a good one". Ik heb ook geen andere keuze, het was erop of eronder.

Ik word vastgemaakt en krijg instructies. Ruim twee uur later, om 12.15 uur, ga ik de lucht in. Naast mij staat nog een Russisch meisje. Zij heeft een vlucht gereserveerd om 12 uur. Ik krijg een stick in mijn handen. Deze stick filmt heel de vlucht en neemt continu foto's.
Halverwege neemt de piloot over om nog enkele mooie shots te nemen vanuit verschillende hoeken. Ik moet hard lopen en daar gaan we dan... meteen van de eerste poging. Het voelt een beetje als een rollercoaster die niet overkop gaat. Ik zie het beroemde Cape Town Stadium liggen, dat als een witte donut onder ons ligt.... En de plaatsen er rondom waar ik gewandeld heb. We vliegen hoger en hoger. We vliegen ook nog even over het water, vooraleer we landen op Seapoint.
De rit duurt in totaal bijna 6 minuten, een goed gemiddelde. Het mocht zelfs nog ietsje langer duren van mij. Ik kom uit mijn stoel en strek mijn benen uit voor de landing. De teamverantwoordelijke snelt op mij en af en vraagt naar mijn ervaring. Fantastisch! Alles samen kost deze unieke ervaring mij 100 EURO (inclusief foto's en video). De man die het geld ontvangt regelt in een vingerknip een Uber voor mij.

Ik ben nog ruim op tijd terug in het hotel? dus ga ik de stad in zoals voorzien. Ik koop iets te eten in een winkeltje in de drukke Adderley Street en nuttig mijn lunch op een bankje in de Company's Garden. Daarna trek ik naar het Isiko South Africa Museum. Er zijn enkele levensgrote, opgezette dieren te zien. Hier is ook een aflevering van de Vlaamse televisieserie de Mol opgenomen, bedenk ik mij. Tegen half vier ga ik terug naar het hotel. Ik bel meteen Andre aan de receptie om te zeggen dat ik goed en wel terecht ben.

Door een klein misverstand neem ik die avond als enige de late shuttle van 19 uur naar het Waterfront voor ons 'laatste avondmaal'. We bedanken Andre met een kaart en een flinke gezamenlijke fooi. Meer dan verdiend! Halverwege het diner geef ik hem mijn persoonlijke kaart, want hij zit schuin tegenover mij. Onze chauffeur is er helaas niet bij, want er zijn stukken aan onze bus. Ik werp nog een laatste blik uit het raam, naar de vele sfeervolle lichtjes buiten.

's Ochtends bij het ontbijt tref ik Andre opnieuw. Hij komt mij meteen tegemoet en bedankt mij voor het kaartje. Zo dadelijk vertrekken we naar het Waterfront om te shoppen. Hier kan ik mijn laatste contanten opmaken, want souveniers heb ik nog niet gekocht. De prijzen hier zijn bijna dezelfde als in België.
Ik koop al mijn cadeaus in Out Of Africa. Voor mijzelf koop ik een grote, geborduurde zak. De kassierster aanvaardt geen briefje van 100 Rand omdat er kennelijk een vlek op staat, dus moet ik alsnog 100 Rand betalen met Creditcard. Later raak ik het briefje toch nog kwijt in een andere winkel. Missie geslaagd!
Ik dwaal nog wat door de gangen, maar rond 13 uur ben ik het beu en begeef ik mij naar de uitgang. Ik wacht op de anderen. Even later bewegen we ons naar de bus, klaar om naar de luchthaven te vertrekken. Eén iemand heeft een trommel gekocht, maar zoiets geraakt helaas niet in mijn propvolle koffer.

Andre begeleidt ons op de luchthaven meteen naar de juiste gate om in te checken. We omhelzen hem nog een laatste keer. Onze vakantie zit erop. Het was een fantastische reis, en ik heb er ten volle van 'kunnen' genieten. Daar ben ik heel erg dankbaar en blij om, want het had heel anders kunnen lopen als er niet een NKO-arts was geweest die kordaat heeft opgetreden en mij beter heeft gemaakt! Zuid-Afrika, misschien zie ik je toch nog ooit weer? ...Maar het zal niet voor meteen zijn, want er staan nóg bestemmingen op mijn lijstje!

 The Africa Cafe, dotpainting op mijn gezicht
  The Africa Cafe, de vele gangen (= proevertjes) worden opgediend in al even smaakvolle kommetjes, een fijne ervaring
 Signal Hill, zicht op de Tafelberg

 Isiko South Africa Museum, opgezette leeuw mét prooi in zijn bek = net echt

 Isiko South Africa Museum, skelet van een dinosaurus, in tegenlicht gefotografeerd

Isiko South Africa Museum

  Isiko South Africa Museum, onderwaterwereld

 Isiko South Africa Museum, onderwaterwereld

 paragliding vanaf Signal Hill met Fly Cape Town, wachtend op een goede windstoot

 paragliding, shots vanuit verschillende hoeken...



linksonder: het Cape Town Stadium ligt als een witte donut ver onder ons

 op de achtergrond, in het midden: Lions Head

...maar vliegen over de oceaan is ook leuk!

...een geslaagde landing!

woensdag 31 oktober 2018

DEEL 8: A WHALE of a time

De volgende ochtend, rond 08.30 uur, zijn we alweer op weg met de bus richting Oudtshoorn. We trekken terug het binnenland in, de Kleine Karoo ofwel halfwoestijn. Als je hier 's nachts aan het rijden bent, kom je terecht in een aardedonker ET-landschap. Op het zuidelijk halfrond zijn de sterren immers een pak helderder en beter waar te nemen dan op het noordelijk halfrond. Met wat geluk kan je de ganse Melkweg zien.

Ik ben wakker met de kippen op stok, zoals vrijwel iedere ochtend. Ik realiseer mij dat een alarm voor mij eigenlijk overbodig is, maar je weet toch maar nooit...
Vandaag wordt het maar liefst 40°C, en dat is wel even wennen. Gelukkig is het maar voor één dag. Tot nog toe hebben we steeds aangename temperaturen gehad rond de 25°C.

In Oudtshoorn rijden we rechtstreeks naar de Safari Ostrich Farm. We bestellen eerst onze lunch aan de kassa, en dit werkt via een nummersysteem. Iedereen bestelt iets en krijgt dan een nummer mee. Daarna staat er een rondleiding op het programma, maar aangezien ik vier jaar geleden al een struivogelboerderij heb bezocht pas ik hiervoor. Er is nog een koppel dat niet meegaat, dus met hen vermaak ik mij prima in 'de loden hitte'. We bestellen een koffie en zetten ons aan een tafeltje. Ik laat hen foto's zien van mijn vorige reis naar Kaapstad. Vanaf nu hebben ze een streepje voor op de rest van de groep.
Vervolgens bezoeken we de winkel vol koopwaar: plumeaus met struisvogelveren, lederen (hand)tassen, portemonnees en clutches in alle soorten, maten en kleuren,... En nog zó veel meer.

s' Middags vervoegen de anderen ons en gaan we lunchen. In het restaurant worden de nummers afgeroepen. Het lijkt wel een loterij. Mijn nummer wordt als eerste afgeroepen en ik moet mijn kaartje afgeven (en maar goed ook, want ik ben een trage eter). Een handig systeem, bedenk ik mij. Zoiets zouden ze bij ons in de horeca ook wel kunnen invoeren. Ze grappen allemaal dat ik de eerste prijs heb gewonnen.  Helaas is de portie, twee sandwiches en een massa garnituur, iets te hoog gegrepen voor mij.

Na de maaltijd rijden we naar ons hotel: Oudtshoorn Inn Hotel. Het hotel valt mij in eerste instantie een beetje tegen. De kamer is voorlopig de minste die ik al heb gehad, met grote witte, doorzichtige gordijnen die uitzicht bieden op een saaie straat. Het doet verder ook een beetje gedateerd aan. Stel je voor, er is niet eens een vuilbakje. Gelukkig is het wel een propere kamer, maar het is er bloedheet. Ik kan niet anders dan de airco even op te zetten.
We krijgen even de kans om ons te installeren in onze kamer, en ik zet intussen wat foto's over. Er is een televisie, maar daar is nooit tijd voor.
Even later verzamelen we, met 'bijna' iedereen, voor een bezoek aan de Cango Caves. Ik verneem van Andre dat hij telefonisch contact heeft gelegd met mijn school. Een hele opluchting! We vernemen ook dat de walvissentocht in Hermanus niet zal doorgaan, omwille van de sterke wind. Onze herkansing lijkt dus ook in rook op te gaan.

We vertrekken om 15 uur naar 'de druipsteengrotten'. Het is er erg druk. Er zijn drie gidsen beschikbaar: Duits, Engels en Nederlands. De Nederlandse Koning Aap-groep neemt de Nederlandse gids dus besluiten wij voor de Engelse gids te gaan, omdat die groep een pak kleiner is.
Er wachten ons zes verschillende kamers om te ontdekken, en de tour duurt ongeveer anderhalf uur. Eerst geeft de gids uitleg bij elke kamer. In de prehistorie was deze grot een doortocht voor de oorspronkelijke bewoners. De stalactieten en stalagmieten hebben er miljoenen jaren over gedaan om zich te vormen. Via aangelegde trappen gaan we van ruimte naar ruimte.
In de tweede ruimte worden eerst enkele seconden lang alle lichten en spots uitgedaan, precies zoals het vroeger was. Na elke uitleg worden bepaalde 'speciale' formaties van de grot in de spotlights gezet, zodat we de gelegenheid krijgen om foto's te maken. Op een gegeven moment komen we in een ruimte waar ook gekleurde spots zijn, maar het witte licht is toch veel mooier en zachter.
Vervolgens mogen de twee aanwezige bruidsparen (waaronder een koppel uit onze groep) de bruidskamer inleiden. Er is namelijk een constructie aanwezig die, met wat verbeelding, sterk lijkt op een bed. De laatste ruimte is de drumkamer, en de gids voegt meteen de daad bij het woord door op de rotsen te trommelen met haar handen. Er weerklinkt inderdaad een drumgeluid. Er zijn zelfs toiletten aanwezig, maar het wordt sterk afgeraden om hier gebruik van te maken!
Aan mijn linkerzijde zie ik een trap naar beneden. Hier begint de adventure tour. Erg jammer dat het hier stopt, want ikzelf en een groepsgenoot hadden hem maar wat graag gedaan. Ik was vroeger al een grote fan van de speleobox.

's Avonds gaan we eten in The Black Swan, en dat is absoluut een aanrader als je in Oudtshoorn bent en de beste struisvogelsteak ter wereld wilt eten! Er staat een lange tafel op ons te wachten en die is prachtig gedekt: wit tafellinnen met zilveren details. Ik durf al bijna niet plaats te nemen met mijn 'afgedankte' kleren aan. Aanvankelijk durf ik de struisvogelsteak niet te bestellen, omdat ik een taaie lap vlees verwacht. Gelukkig weet mijn buurvrouw mij te overtuigen. Je kunt er verschillende bijgerechten kiezen, en ik opteer voor de salade, de potatoes en een pepersaus. Ik neem een hap en...  dit is werkelijk 'hemels'. De steak is perfect gebakken (ik heb geleerd dat je een struisvogelsteak nooit well done ofwel bien cuit mag eten, rare is het beste) en zacht als boter. Elk ingrediënt op mijn bord zit bomvol smaak. Dit is wat men noemt een 'culinair orgasme', en er zullen er nog volgen... Ik heb zelden zo heerlijk gegeten als vandaag. Dit is de overtreffende trap.
Ik bedenk in stilte dat Andre er steeds de beste restaurants weet uit te pikken. Rond 22.30 uur arriveren we terug goed en wel in het hotel. Ik val vrijwel meteen in slaap.

De volgende ochtend ben ik een uur vroeger op, en ik heb mij blijkbaar vergist. Wanneer ik in het restaurant kom, is er nog bijna niemand. Er zit al één koppel van onze groep, en Andre is ook aanwezig. Mij valt meteen het zwembad in de tuin op, te zien vanuit het open raam. Het nodigt uit om een duik te nemen, maar helaas vertrekken we al om 09.30 uur.
Ik besluit om een tafeltje van vier te nemen. Het is nog vroeg en er is amper volk. Plaats genoeg dus. Ik zet mijn kopje koffie op de tafel, maar wanneer ik een minuut later terug kom met de rest zie ik dat de plaats naast mij is ingenomen. Ik wil aanstalten maken om te vertrekken, maar daar komt Andre aan: 'Please don't leave'. Aha, dat wist ik natuurlijk niet! Kennelijk heeft hij zichzelf uitgenodigd aan mijn tafel? Uiteindelijk wordt het nog een open, aangenaam gesprek.
Halverwege het gesprek vraagt hij plots waarom ik niet voorgoed naar Zuid-Afrika kom. Er zijn immers veel mogelijkheden voor iemand zoals ik. Dit moet ik toch even laten bezinken. In eerste instantie lijkt het een drastische utopie, maar eigenlijk... Wat heb ik te verliezen? Er is thuis niemand die op mij wacht, buiten mijn familie. 
Andre zegt: 'You're an introvert'. Ik blijk een combinatie te zijn van zijn beide dochters. Fijn om te horen! Ik maak hem duidelijk dat ik weliswaar een introvert ben, maar daarom niet minder geniet van deze fantastische reis. Integendeel! Na afloop bedank ik hem voor het gesprek. Ik ben ineens minder bang van hem geworden, en bekijk hem nu toch anders.

Met de bus rijden we verder naar Hermanus. De bosbranden gaan inmiddels al richting Knysna, dus moeten we alweer omrijden. Deze keer rijden we een stukje langs de befaamde Route 62, en die heeft zijn naam allerminst gestolen. Ongelooflijk mooie uitzichten!! Deze heeft als bijnaam 'de wijnroute'.  In de bergen zien we de oorspronkelijke wegen nog lopen, waar de boeren zich vroeger met hun ossenwagen verplaatsten.

Onderweg op de N2 zie ik het al: we naderen de Indische Oceaan. Ik zit aan de goede kant van de bus. We naderen bekend terrein voor mij, en we rijden langs de Walker Bay. Ons hotel is gelegen vlak tegenover de oceaan: het Windsor hotel. Ik vind het een prachtig, stijlvol hotel. Het past wel bij mij. Het heeft historie en karakter. Er staan prachtige voorwerpen. Dit is zo'n hotel waar ik nog wel een nachtje langer zou willen slapen, maar helaas is het maar voor één nacht. Mijn kamer is op de eerste verdieping. Andre heeft ervoor gezorgd dat we allemaal zicht op zee heeft. Hoe lief! Hier geniet ik zo van...

We trekken met z'n allen via het paadje naar een uitkijkpunt. De zee is inderdaad erg woest, en niet zo kalm en vredig als toen ik hier 4 jaar geleden was. Geen bootje te bespeuren, walvissen daarentegen wel. Andre zegt ons: "You can sit here the whole day. It's like a never ending movie."
Op een gegeven moment worden we zelfs vanuit onze 'spotplaats' overspoeld door een grote golf, maar gelukkig weet ik snel te ontkomen. Sommigen echter krijgen de volle laag. Het is erg koud, en iedereen is warm ingeduffeld. Een sjaal is echt onontbeerlijk.
De harde en barre wind zorgt ervoor dat het moeilijk wordt om de walvissen te fotograferen. Na een tijdje verkleumen mijn handen. Ik besluit iets vroeger door te gaan om een warme douche te nemen. Wat doet dat deugd! Ik neem een chocolaatje (een attentie van het hotel) en geniet nog enkele minuten op mijn balkon van de zonsondergang. Om 18 uur hebben we immers afgesproken met een groot deel van de groep in Café 1904 voor het diner. Andre heeft dit vooraf gereserveerd voor ons. Zelf komt hij ook eten, in de ruimte naast ons. Ik mis de open haard in ons hotel wel. Lekker knus bij de vlammen zitten... Ik spot er ook een erg mooie zetel.

Ik bestel kabeljauw. We moeten een tijdje wachten, maar alles komt vlot tegelijk. No complains. De maaltijd is weer een voltreffer. Door een misverstand krijg ik rijst én frieten voorgeschoteld. Als dessert bestel ik één van mijn persoonlijke favorieten aller tijden: moelleux ofwel vulcano. Helaas is er nog eentje over en zijn er veel gegadigden. Uiteindelijk belandt hij wonderwel op mijn bord, en ik heb 'm zelden zo perfect lopend gegeten. Perfect zoals het hoort te zijn. Poef, niet simpel! Ik laat mijn buurvrouw een hapje mee eten.
Later op de avond komt de kok met zijn vrouw poolshoogte nemen. Zij baten samen dit restaurant uit. Blijkt dat de andere kok die avond afwezig is, en dat zijn vrouw mee geholpen heeft. Ze vraagt of we al in Franschhoek zijn geweest. Ja, ik wel!
Gelukkig houd ik alle tickets en adressen bij, als geheugensteuntje.

Ik herinner mij ook de plaatsen iets verderop in het stadje, waar ik 4 jaar geleden gestaan heb. Pure nostalgie. Ik ben graag in Hermanus, en voel mij hier veilig. Wanneer ik terug in mijn hotelkamer ben, geniet ik van het ruisen van de oceaan... en val zo in een diepe slaap. Dit is vakantie.

Hoewel het een goed bed is, heb ik verrassend slecht geslapen. Rond 7 uur sta ik op, want in een oogwenk besef ik dat we nu in Hermanus zijn en dat we nog even tijd hebben om walvissen te spotten. We vertrekken immers pas om 10.30 uur. Uit de veren (ook al zitten we niet langer in de struisvogelstad)!
Ik haast mij naar het ontbijt. Wanneer ik mijn banaan wil verorberen passeert Andre. Er zijn verder nog twee andere koppels van onze groep.

Korte tijd later trek ik er op uit. Ik klim beneden naar de rotsen en zie een overeenkomst met 4 jaar geleden, weliswaar iets verder maar hetzelfde uitzicht. Ik vraag aan iemand van de groep om een foto te maken, zodat ik later kan vergelijken.
De zee is nog steeds woest, maar wel minder als gisteren. Er zijn minder walvissen te zien, maar wel veel Rocky dassies en meeuwen. Ik nestel mij op de rotsen, in de brandende zon. Zalig! Op deze plek kan ik wel een ganse dag blijven zitten. Ik laat mijn gedachten de vrije loop. Af en toe kijk ik even naar boven voor een reality check. Het is al gauw tijd om te vertrekken, en net op tijd zit ik in de bus.

Nu rijden we naar Stellenbosch, met zijn beroemde universiteit en machtige eiken. Rondom ons niets anders dan uitgestrekte wijnlanden. We stoppen en gaan een stadswandeling maken met Andre. Eerst gaan we door het nieuwe gedeelte, waar onder meer 'Oom Samie Se Winkel' gelegen is. Het was niet de bedoeling, maar op vraag gaan we toch een kijkje binnenin nemen. We bezoeken enkele gebouwen en de kerk op het plein. Ik kan hier geen enkel herkenningspunt vinden.
Na onze wandeling gaan we naar het winkelcentrum om inkopen te doen voor onze lunch. De dame aan de kassa moet mij nog 10 Rand, maar het duurt mij te lang voor ze terugkomt. Bovendien is het de hoogste tijd, dus verkies ik het hazenpad te nemen.
Daarna begeven we ons naar het oude gedeelte, en dat komt mij wél bekend voor. We verpozen 5 minuten op een bankje. De bus wacht ons al op. Hoog tijd om wijn te gaan proeven!

Het landgoed dat wij bezoeken noemt Morgenhof Estata. Hier ben ik nog niet geweest. Het is een prachtig landgoed. In de verte krijg ik een rozenstruik in het vizier. We worden ontvangen door een vriendelijke dame, die ons kort wat vertelt over de geschiedenis van dit pand. We gaan naar de kelders en mogen enkele foto's nemen. Er liggen honderden tonnen met wijn opgeslagen. Vervolgens krijgen we een lijst voor de wijnproeverij, en mogen we zes wijnen degusteren. Drie rode wijnen en drie witte wijnen, waaronder een chardonnay en een chenin blanc. Bij elke wijn volgt een introductie. Onze groep is overduidelijk fan van de rode portowijn, maar ik verkies liever de blend... want ik ben helaas geen portoliefhebber. Nooit geweest...

Tijdens onze rit naar eindpunt Kaapstad rijden we ook langs één van de drie grote waterreservoirs. Kaapstad kent al vier jaar op rij grote droogte. Afgelopen winter is dit reservoir voor 60% gevuld, en dat is in elk geval een pak beter dan de vorige jaren. Toch moeten ze steeds blijven opletten, en er moet zuinig omgesprongen worden met het water. Ook wij als toeristen zijn ons hier sterk van bewust.
We passeren ook een indrukwekkend panorama. Beetje bij beetje komt de Tafelberg in ons vizier.... langzaam maar zeker.

 een hemelse struisvogelsteak verorberen in een uitstekend restaurant in Oudtshoorn, onovertroffen!

 dit kleefde op de binnenzijde van het toilet bij één van onze tussenstops onderweg

 Oudtshoorn, struisvogelboerderij Safari Ostrich Farm

 Oudtshoorn,, Cango Caves

 Oudtshoorn,, Cango Caves

 Oudtshoorn, Cango Caves, deze zuil is een combinatie van stalactieten en stalagmieten

 Oudtshoorn, Cango Caves

 Hermanus, een ikwildiezetel in ons hotel

 de beroemde route 62, fantastische uitzichten

 ...Onderweg spotten we de blauwkraanvogel, dé nationale vogel van Zuid-Afrika

 Stellenbosch, wijn degusteren op het landgoed Morgenhof Estate

 Hermanus, hetzelfde uitzicht als vier jaar geleden (alleen iets verder weg)


 Hermanus, dassies en helaas tref je ook op plaatsen als hier plastic = foei!


 Hermanus

  Hermanus

 Hermanus, dé plek bij uitstek om walvissen te spotten

 Stellenbosch, een stadswandeling

Hermanus, genieten van de zonsondergang met zicht op de oceaan vanop mijn balkonnetje in Windsor Hotel

zondag 28 oktober 2018

DEEL 7: De poort naar de Garden Route

Vandaag andermaal een hoogdag voor mij: een bezoek aan het Tsitsikamma Nationaal Park. Ik heb reeds enkele nationale parken kunnen afvinken, en mijn bucketlist is intussen al fel afgeslankt.
Dit park staat hoog op mijn verlanglijstje. Ik zou hier vandaag bijvoorbeeld heel graag een canopy tour of zipline falls adventure tour willen doen, maar aan de plannen van Andre te horen zal daar helaas te weinig tijd voor zijn. Jammer! Aangezien we niet in het park zelfs overnachten (zoals aanvankelijk de bedoeling was) maar wel in het badplaatsje Knysna, zullen we slechts één dag hier doorbrengen.

We vertrekken reeds om 8 uur. In ons hotel, nabij Addo, ontdek ik achterin nog een mooie, aangelegde tuin met zwembad. Er staan prachtig onderhouden perkjes vol bloemen en planten. De moeite waard en heel rustgevend! We vermaken ons nog met enkele poezen die er rondlopen, alvorens we vertrekken met de bus. We rijden terug naar beneden langs diepe kloven, ravijnen en via haarscherpe bochten. Mijn buurman in de bus heeft het er niet zo mee, máár we hebben een ervaren chauffeur aan boord!

Het landschap verandert gestaag onderweg. We rijden naar de kust toe, dus het wordt minder bergachtig. Op een gegeven moment duiken er enorme aantallen grote, lange, smalle sparren op met splinterdunne stammen.
Onderweg parkeren we de bus even op een parking en gaan een kijkje nemen op de Paul Sauer Bridge. Wanneer je recht naar beneden kijkt heb je een duizelingwekkend zicht op de Sormsrivier die zich als een glinsterend lint door het landschap slingert. Onderweg passeren we met de bus ook de Canopy én de Zipline tours, maar dat zal toch voor een volgende keer zijn...

Aan het park staat reeds een hele rij wachtenden. Andre stapt uit om alles te regelen. Enkele minuten later kan onze bus probleemloos iedereen passeren, terwijl hij ons opwacht aan de ingang. Slim gezien! Andre kent niet alleen zijn wereld maar ook zijn connecties, en dat levert in de praktijk vaak een grote tijdwinst op.
Onderweg krijgen we prachtige uitzichten op de oceaan. We hebben prijs, want tot onze grote verbazing zien we walvissen opduiken. Eerst gaan we lunchen bij een restaurant vlak naast de oceaan. Een prachtig uitzicht!
Omdat we met een grote groep zijn en we niet veel tijd hebben, neem ik een starter. Ik bestel de zalmrolletjes met een salade. Plots komen er weer walvissen tevoorschijn. Iedereen rent als een gek naar het raam, maar ik waag het erop en ga op mijn zitplaats staan om foto's te nemen. Dat lukt mij aardig, want ik heb een mooi overzicht. Er worden door iedereen fraaie foto's genomen. De walvissen laten zich goed opmerken vandaag.

We gaan de Mouth Trail doen. Deze wandeling start op een mooi stukje strand met wit zand: Mooi Baai genaamd. Het is een stralende dag, maar tot nog toe is het nooit echt té warm geweest.
Het wandelpad is gemaakt van houten palen. We beklimmen trede na trede, en passeren in het begin een kleine waterval. Onderweg zijn er een aantal uitkijkpunten voorzien.
De wandeling omhoog duurt ongeveer een half uur. Op het einde nemen we de trap naar beneden en steken vervolgens over via een hangende brug, naar de monding van de Stormsrivier. Andre vertelt dat hier ook de start is van de vijfdaagse Otter Trail. Hier groeit ook veel stinkhout, en dat wordt geëxporteerd naar Europa om onze meubels van te maken. Straf!
Beneden op de rivier peddelen een aantal kajakkers. We maken enkele foto's en keren terug. Er zijn twee mogelijkheden om terug te keren: ofwel via de hangbrug, ofwel terug naar boven. Omdat ik nog geen foto's heb genomen van bovenuit, besluit ik het pad terug omhoog te gaan. Ik zet er stevig de pas in, en samen met een medereiziger leg ik het laatste stuk af. Alsof ik midden in het tropisch regenwoud ben beland... De tijd dringt, en we zijn maar net op tijd terug bij de bus. Dit is een onvergetelijke wandeling die mij zal bijblijven. In het echt krijg je een heel andere indruk dan wanneer je de foto's vooraf ziet.

Met de bus reizen we verder naar Knysna, een lagune die uitmondt in de oceaan. De naam betekent: 'plaats van veel water'. In principe is Mosselbaai de officiële toegangspoort tot de Garden Route, en daar passeren we uiteraard ook met de bus. Evenals Jeffreys Bay, een waar surfparadijs én vakantiebestemming. Onderweg vertelt Andre ons waar we wel en niet mogen komen. Er is ook een hele mooie, gezellige haven om te ontdekken.
We houden halt bij het Aha The Rex Hotel. Het  hotel geeft mij een beetje een zakelijke, onpersoonlijke indruk. Het zwembad is erg klein. Ik ben ook een beetje teleurgesteld over mijn kamer, helemaal verscholen in een hoekje met zicht op een doodlopende straat. Ik mis warmte en persoonlijkheid. Dit hotel is het minste tot nu toe, maar zeker ook niet slecht te noemen. Het is gewoon mijn ding niet.

Die avond trekken we met z'n allen naar de haven om een hapje te eten. De lichtjes branden, boten meren aan en er zijn vele, leuke winkeltjes. Hier koop ik ook een toepasselijke kaart voor Andre. Ik had hem graag één van mijn originele dierentekeningen gegeven, maar die liggen helaas thuis (OF zijn trouwens nog steeds te bezichtigen op mijn website).
We komen ergens boven terecht, in een heel druk restaurant. Ik bestel een pasta met zeevruchten, en nadien nog een dessert. Zoals steeds moeten we lang wachten, maar uiteindelijk wordt alles ineens wel 'perfect synchroon' gebracht. Een dikke pluim voor het personeel! Andre valt nergens te bespeuren vandaag. Vroeg of laat duikt hij wel weer ergens op.

De volgende dag een voormiddag 'OFF'. Wakker worden in dit hotel is geen pretje. Er is constant gepraat en rumoer in mijn gang, en dat al van 5 uur 's ochtends. Verder irritante koffergeluiden en als klap op de vuurpijl een poetsvrouw die mij 'terroriseert'.
Sommigen zijn een boottocht gaan maken... in de hardnekkige mist! Of is het toch rook? We horen even later van Andre dat er een natuurlijke brand is uitgebroken in het bos nabij Tsitsikamma. Het vuur verspreidt zich nu snel. Er zijn al een aantal mensen geëvacueerd. Dat is even schrikken! Hierdoor zal de bus morgen een andere route moeten rijden dan voorzien. We zullen dus iets vroeger moeten vertrekken.
Ik ga eerst ontbijten, en in de ontbijtzaal tref ik nog mensen van onze groep. De rest van de voormiddag breng ik op mijn kamer door. Ik zet onder meer een skypesessie op, zet foto's over op mijn computer en ruim wat op... met de poetsvrouw op vinkenslag om mijn kamer onder handen te nemen.

Tegen de middag ga ik andermaal richting Waterfront voor een lichte lunch. Ik wandel er even helemaal door. Aan een stalletje bestel ik 2 sandwiches en een bananenmilkshake. Er komen nog twee medereizigers aan. Wanneer we naar boven kijken, wuiven nog anderen ons toe.

Omstreeks 2 uur gaan we met ongeveer de helft van de groep naar het olifantenpark. Het is een half uur rijden. Onze gids Andre is, zoals steeds, stipt.
Aangekomen bekijken we eerst het minimuseum, over de geschiedenis van het park. Daarna volgt een korte documentaire. Vervolgens mogen we plaatsnemen in voertuigen die ons naar de olifanten brengen. Die lopen vrij rond in het park. We krijgen allen een emmer vol fruit.
De 'tamme' olifanten wachten ons al op. Het is een fijn gevoel om hen eten te geven, want hun slurf is net een stofzuiger. 'Floep', en het is weg. We mogen ook allemaal met een olifant op de foto en hem aanraken. Andre speelt onze fotograaf en neemt verschillende foto's. Een mooi souvenier. In de shop koop ik nog een cadeautje voor Amber en Elise (wat mis ik ze!) en drinken we nog een kop koffie als vieruurtje. We tonen onze foto's aan elkaar en aan Andre.

's Avonds kijk ik vanuit onze eetplek naar de vele fonkelende lichtjes in de haven. Wanneer we terug naar het hotel gaan, zien we enkele roggen zwemmen in het glinsterende water. Magisch!

 Tsitsikamma National Park

Tsitsikamma National Park, uitzicht vanop de Paul Sauer Bridge, helemaal beneden slingert de Stormsrivier zich een weg om uiteindelijk uit te monden in de oceaan

Tsitsikamma National Park, walvissen spotten vanuit het restaurant, lucky we!


 Tsitsikamma National Park, Storms River Mouth

Tsitsikamma National Park, Mouth Trail met uitzicht op de hangbrug, en beneden zie ik bekend volk


Tsitsikamma National Park, Mouth Trail path


Tsitsikamma National Park, Mouth Trail path

Tsitsikamma National Park, Mouth Trail, Mooi Baai is de startplaats van deze wandeling


Tsitsikamma National Park, in de verte (rechts in beeld) ligt het restaurant

 de haven van Knysna by night, gezellig met al die sfeervolle lichtjes
 ...en dit was het dessert, een heerlijke chocolademousse

 een prachtige mozaïek ontdekt op de grond van ons hotel in Knysna

in de haven van Knysna zijn tal van kraampjes waar ze eigengemaakte en unieke creaties verkopen, zoals deze vogels (gemaakt van ijzerdraad)

Olifantenpark, plaatselijk museum


Olifantenpark, olifanten voederen (de olifanten staan reeds mooi op een rij te wachten, een vast ritueel dat meerdere keren op een dag plaats vindt)


 Olifantenpark, olifanten mogen aanraken is erg bijzonder


Olifantenpark, pure liefde als je het mij vraagt!